Zabawa słowem, zabawa górami. Słowem można się bawić, ale czy można bawić się górami? Tutaj słowo służy do opisu gór i tego co górskie. Ale by pisać, opisywać i opowiadać o górach trzeba w nich być, patrzeć na nie, dziwić się, zachwycać, walczyć o nie, z nimi i przeciw nim. Trzeba w nich i nimi żyć, tak zupełnie zwyczajnie i codziennie, bez wielkiego zdobywania i osiągania niedostępnych szczytów, bez górnolotnych westchnień i romantycznych przeżyć, ale w błocie, skale, zimnie, deszczu, śniegu, w strachu i zmęczeniu - w górach. W górach, które wcale nas nie zapraszają, wcale nas nie chcą, w które usilnie się wpraszamy, wpychamy bez pytania, nieumiejętnie i nachalnie, skutecznie nie dając się wypędzić. Tylko czasem wyciągamy rękę, by spróbować je oswoić, zaprzyjaźnić się, poznać i pokochać. W tym zachłystywaniu się górami nie wolno nam zapomnieć, że nie jesteśmy ważni my - ludzie po górach chodzący, ale one - góry, po których chodzimy.
Oddaję w Wasze ręce nową Gazetę Górską i najzwyczajniej w świecie, nie bez obawy, liczę na to, że się spodoba i zaciekawi. Góry są i będą w niej najważniejsze. Można na nie spojrzeć z różnej strony, z dołu, z boku, z bliska i z daleka. Mam nadzieję, że to co tu znajdziecie wyda się Wam sensowne, rzetelne i warte chwili uwagi, bo to wszystko jest o górach - dla Was, o górach - dla gór.
Góry są ciągle te same, tylko słowo inne.