Wspaniała Rosja! I prawie wspaniała Brazylia! Przepiękny, przewrotny mecz! O to chodzi w siatkówce! Zawsze może być inaczej niż się wydaje! :)

1. Rosja, 2. Brazylia, 3. Włochy

Biorąc pod uwagę, że Włochom wtłukliśmy w grupie, Brazylię ograliśmy 4/5 razy w tym sezonie, a to Rosjanie satnęli nam na przeszkodzie, to jak ktoś powie, że nie jesteśmy w czołówce światowej siatkówki, to zatłukę! ;)

PS. Po chłodnej analizie mojej wypowiedzi, doszłam do wniosku, że właśnie tak się rodzi agresja stadionowa... ale, żeby nie było, nikomu krzywdy robić nie zamierzam :)

Dalekam od jarania się wielkimi wydarzeniami sportowymi, tylko daltego, że są wielkie. Małyszomania, Tour de Ski i Euro skuteczniej mnie odstraszały, niż pociągały do wielkiego kibicowania. Wyjątek jest jeden - siatkówka, męska siatkówka, w wykonaniu polskiej reprezentacji głównie.

Z racji tego, że Olimpiadę mamy, że niby wielkie święto sportu wszelkiego, to tak sobie postanowiłam pokibicować ciut. W dyscyplinach dwóch, jak się okazało pechowych dwóch...  Kibicowanie według mnie ma jakikolwiek sens, jak się coś o dyscyplinie wie, więcej wie, a najlepiej, jak się ją uprawia, albo uprawia coś w jej okolicach. 

No więc z okazji, że uprawiam siatkowkę i coś na kształt kolarstwa górskiego (daleko mi do XC w czystej postaci, ale powiedzmy, że to zbliżone jest do roweru w górach), postanowiłam na IO śledzić wyczyny w tych dziedzinach. 

Finały tych dwóch dyscyplin zbiegły się z taką se pogodą i ogromną potrzebą, uwaga!, spędzenia całego weekendu w domu (poprzedni taki miał miejsce w grudniu zeszłego roku, więc chyba mi się należało już). Zatem prócz beztroskiego odsypiania, powolnego picia kawy, mycia okien i odrabiania zaległości gazetowo-czytelniczych, zasiadłam przed kompowym ekranem by oglądać wyścigi XC i siatkówkowe finały. Medali naszych brak... Włoszczowska połamana jeszcze przed rozpoczęciem IO, siatkarze nasi wspaniali też już nie walczą, ale popatrzeć było miło i ekscytująco. Zwłasza jak Rosjanie z Brazylijczykami tkłukli się nawzajem w pięknym, przewrotnym, siatkarskim pojedynku....  

W ramach weekendu domowego wyrosła mi na podłodze mięciutka, zielona trawa! I jest już ultra zielono-czerwono! Nawet okładka ostatniego bB wpisuje się idealnie w dezajn mojej przestrzeni ;) 

Aaa, wydawało mi się, że mam czyste okno, ale to złudne było...

12 sierpnia miałam tu wklejać takie samo zdjęcie, jak 8 lipca po finale Ligi Światowej. Nie wkleję. Naprawdę wierzyłam, że jest to możliwe, że chłopaki dadzą radę to wygrać, naprawdę. Nie dali. Tym razem, teraz, nie. Rosjanie w ćwierćfinale turnieju olimpijskiego byli dużo lepsi. Przypomniał mi się mecz z Memoriału Wagnera w 2011 roku, choć ranga zupełnie inna. Przypakowani, ogromni siatkarze rosyjscy i nasze chłopaki. Wtedy dostali tak samo...

Szkoda mi ich, bo teraz psy na nich powieszą, że beznadziejni, że nie umieją grać, że bezsensu, że miał być medal, że co to ma być, że wstyd, że żenada, że porażka, że... 

NIEEEE!!! Odczepić się od nich! Kawał ciężkiej, dobrej roboty! I za to cały czas należy uwielbiać naszych siatkarzy! Ja uwielbiam! Zawsze!   

Panowie, mimo wszystko gracie piękną siatkówkę! Dzięki!

Gorce mam objeżdżone na dziesiąta stronę. Wiadomo, nie wszystkie szlaki jeszcze zjechane, ale te w zasięgu koleji, już tak. No ale co tu zrobić, jak na lubański Dzień NaLeśnika trzeba się dostać, a towarzystwo rowerowo-samochodowe się akurat w świat rozjechało. Nie ma, że boli - znów do Pyzówki, przez błonta na Stare Wierchy i Turbolot. Potem było arcymiło przez chwilę z Kiczory na Knurowską i arcydługaśnie Pasmem Lubania. Na konkurs naleśnikowy się spóźniłam, ale porcje naleśników dostałam :) Nocleg na Lubaniu był ekperymentalny - testowałam nowy patent namiotowo-rowerowy, czyli wpaniałą, ultrakompaktową płachtę biwakową - patent rowerowo ma przyszłość, nawet w deszczu ;)
Po porannym, niedzielnym deszczu przystawiłam się do zjazdu z Lubania. Od dawna chciałam w końcu spróbować pokonać ten najstromszy odcinek ze szczytu. No prawie się udało, ale czysto i ładnie zdecydowanienie nie było - jeszcze kilka razy... Fajny, różnorodny zjazd niebieskim do Ochotnicy i do Gorcowego asfaltem do końca, a potem dobijający wypych na Gorc (ech, szałas na polance przy skrócie się posypał). Znów na Gorcu! Jak ja lubię tam być! No i właśnie z tego lubienia szanse na złapanie pociągu do Kraka spadły do zera. Kilka pomysłów się pojawiło, jak tu z rowerem do domu wrócić, włącznie z powrotem w poniedziałkowy, blady poranek - wówczas załadownie rowerka do PKSu jest bardziej realne niż w niedzielny wieczór. Jednak rozsądek zwyciężył i z bólem serca bazę trzeba było opuścić i na sporym spidzie do Nowego Targu przez Turbolot się pokulać. Zjazd zielonym do Kowańca, zwłaszcza na ostatnim odcinku, jest całkiem ekscytujący. Pozostało tylko wcisnąć się do jakiegoś Szwagra, co z baaardzo ubłoconym rowerem nie jest proste. Pierwszy kierowca wysłał mnie na drzewo, ale za to serdecznie pozdrawiam przesympatycznego pana kierowcę ze Szwagra o 19.00 z NT, który na widok mojego totalnie ucioranego rowerka powiedział: nie ma problemu i z uśmiechem otworzył bagażnik :)