"Tabor wędruje do nieba" - piękny film o wolności, o miłości, o cyganach... A ja to taka właśnie cyganicha ;)

Mój dziesiąty bal przewodnika. Miałam na niego nie iść, bo pincet różnych rzeczy, ale poszłam i bardzo się z tego cieszę! Bo impreza była przednia, do rana białego (prawie), w każdym razie do finiszu i foty najwytrwalszych. Dawno tak dobrze na balu się nie bawiłam! 

Nie no, wbrew pozorom zima jest chyba, nie? Co się robi w zimie? Kolęduje się w zimie, jeździ się na nartach w zimie. Chyba właśnie jakieś takie zajęcia powinny być. No to dla przypomnienia w ten weekend właśnie wybraliśmy się kolędować do Gorczańskiej Chaty i jeździć na nartach w Kluszkowcach. Jedno i drugie wyszło nadspodziewanie sympatycznie :)
Nie przypuszczałam, że kiedykolwiek powiem następujące zdanie: lubię jeździć po muldach!

Hahahaha! Zimy nie będzie! Hahahaha! Zabraliśmy dzieciom zimę! Hahahaha... A tak mi się przypomniała jakaś świąteczna kreskówka. Tylko tam, z tego co pamiętam, dzieciakom chyba ukradziono święta. No dobra, to nie my, to naprawdę nie my! To kto? Ja się pytam! Kto?! Gdzie jest zima?! Oddawać! wypuścić! No już! Teraz! Zaraz! Dobra, organizujemy ekspedycję w poszukiwaniu zimy! Idziemy na koniec świata! Ogłaszam nabór na wyprawę. Kto chętny? Może ją w końcu znajdziemy, gdzieś schowaną w kąciku i przytargamy za ucho w nasze góry, co? Plan uważam za perfekcyjny! Idę pakować plecak... No bo kto to widział, żeby w styczniu oddawać się górskim rozrywkom typowo letniego rodzaju i nawet się przy tym specjalnie nie ubłocić? W sumie naszymi górskimi łamami wpisujemy się trochę w skromność tej zimy, bo tak prawdziwie śnieżnych gór jest w tym numerze mało, choć oczywiście bez zaproszenia na foczo-turowy spacer obejść się nie może. Poza tym będziemy dzwonić, nosić i królestwa nieznane odwiedzać oraz zupełnie standardowo zachwycać się górami, rzecz jasna. Zatem do lektury zapraszam, a ja teraz dla odmiany idę obejrzeć kreskówkę, w której to wesoły bałwan wraz z towarzyszami szwenda się po skutym lodem i śniegiem świecie (oczywiście głównie górskim, mam nadzieję), w poszukiwaniu antidotum na wieczną zimę... No bo wiosna też musi przyjść! Niech będzie z tym śniegiem w górach w końcu normalnie.

Sobota zaspana z robotą i Jamesem Bondem w naturze, to w niedzielę trzeba się było przewietrzyć. Na lajcie, podkrakowsko, jurajsko, bo pogoda średnia jakaś taka. W bonusowym planie jeszcze się mieściły linowe zabawy w Kobylańskiej, ale nas mrozy, śniegi i wiatry zniechęciły. Zatem kierunek został wybrany zachodni dla odmiany. No i wszystko jakieś inne, drogi jakieś inne, lasy jakieś inne, szlaki jakieś inne i zamek i nawet asfalty. Takie samo było tylko błoto, oczywiście spawdzane z bliska w sposób odpowiednio spektakularny. Garb Tenczyński do samego Rudna przejechany, z powrotem też. Zamrożone stopy dobrą chwilę wracały do siebie. Aaaa, nowy rower w towarzystwe i to wielkokołowy - imieniem Stefan - może w końcu spadnie śnieg! ;) Aaa w piatkowy wieczór ograłam wszystkich w Carcassonne :D

W sumie dawno nie rozwijałam swoich serwisowo-rowerowych umiejętności, aż tu nagle sytuacja mnie zmusiła do działań na dość wysokim poziomie zaawansowania. Na tapecie wylądowało odpowietrzanie hamulca i składanie prawej manetki. 

Z hamulcem zgłosiłam się po wsparcie, dzięki czemu przeszłam szkolenie praktyczne w zakresie przelewania płynu hamulcowego i zostałam młodszym asystentem do trzymania naczynia z płynem. Tak na marginesie płyn hamulcowy pachnie jak olejek do ciasta. W każdym razie już wiem, jak się to robi i następnym razem chyba nawet odważę się zabrać za to sama. 

Z manetką historia była bardziej zawiła. Przy dość ciekawej glebie złamałam własnym kolanem klameczkę do zrzucania. Całość ok, ale ten mały dzyngiel poległ. Cóż zrobić? Przecież nowej kupować nie będę. Zatem ogłosiłam wśród ludzi, że manetki zepsutej na części poszukuję. Dość szybko taką właśnie dostałam. Swoją rozebrałam, ułamany element wymieniłam i zaczęła się zabawa z poskładaniem tego w całość. Po trzech uroczych godzinach rozwiązywania tej manualnej łamigłówki charakterystyczne klik zabrzmiało piękną melodią :D Działa! 

No ale, żeby nie było za słodko, dowiedziałam się, że tylne koło wymaga centrowania, a przednia piasta przeglądu... zawsze coś... 

Trzej Królowie darowali nam kolejny długi weekend. Początek stycznia powinien być cudnie śniegowy, zatem może by się na przykład w Fartę na puchowe tury wybrać... tia... jasne!

Trzeba bardziej realnie o styczniowych planach pomyśleć i z rowerem w Sudety pojechać. Warunki idealne - sucho, bez błota, ciepło - jakbym w kwietniu jeździła. Naszą bazą wypadową była Pokrzywna, co pozwoliło nam pojeździć po Górach Opawskich i kawałku Jeseników nad Zlatnymi Horami oraz kopsnąć się jeszcze z Góry Złote. No pięknie! Sudeckie ścieżki mają coś w sobie, a szutry są sensownie podjeżdżalne, do tego fajne skałki i pozostałości dawnych złotno-górniczych działalności. Najfajniejsze miejsca to: trawers na żółtym z Kopy Biskupiej, miodna, leśna sekcja na czerwonym na Poprzecznym Grzbiecie i zjazd z Borówkowej Góry. Kierunek zachodni jest rowerowo bardzo słuszny :)

Straty wyjazdu: złamana klamka prawej manetki - własnym kolanem to uczyniłam, rozdarta wiatrówka, zapowietrzony hamulec i standardowo trochę siniaków. 

Z Sylwestrem tym razem jakoś rozlaźle było. Nie wiadomo co i gdzie, bo nie wiadomo co w pracy, kiedy wolne i jakoś tak w ogóle bezsensu. W każdym razie na długi wyjazd od Świąt do Trzech Króli szans nie było żadnych. Propozycji i pomysłów kilka się pojawiło, ale wszystko jakieś niezdecydowane. W efekcie stanęło na tym, że zbiórka w Nowym Sączu i jedziemy na Wschód! Najpierw na przedsylwestrową imprezkę do młodszego kursu do Męciny, potem na narty błotne na stok na Magurze Małastowskiej, a potem na Radocynę - posiedzieć, pobazować :) Radocyński wieczór sylwestrowy był po prostu fantastyczny! Aż żal było wyjeżdżać. A to głównie przez niespodziewane spotkanie sylwestrującej w wiacie ekipki. No ale do kursu trzeba było wrócić, Nowy Rok powitać, a dnia następnego znów śniegu szukać - tym razem w Słotwinach. Generalnie cała idea Sylwestra jest trochę przereklamowana, ale jakże było sympatycznie!