Gorca już nie ma... to znaczy nie ma bazy i to tylko do przyszłego sezonu. Zwinęliśy i zwieźliśmy cały majdan na dół. Jak to się udało szcześliwie zrealizować, do tej pory nie wiem. Ludzi do pomocy było bardzo mało. Zdążyliśmy zwinąć część namiotów tuż przed deszczem w sobotę, a jak lunęło to lało. Robota w takich warunkach to średnia przyjemność. Jedyne co nam pozostało to zrobić solidną imprezę na koniec i na pocieszenie. Nieustające toasty za pogodę okazały się skuteczne. Świt w niedzielę wywołał radość wielką! Słoneczko mocno przypiekło i prawie wszystko wyschło. Solidnie zapleśnieć ma szanse tylko jeden NS, ale postaramy się do tego nie dopuścić. Ekspresowa akcja dźwigania podestów, ławek i innego drewnianego wyposażenia oraz tworzenie konstrukcji przypominającej szopę w zagajniku zakończyła się sukcesem. Miejmy nadzieję, że to przetrwa do przyszłego roku w całości. Załadowaliśmy resztę rzeczy na wóz i nowym szlakiem zwózkowym zjechalismy do Jamnego, a potem na Chatę. Tam świetna miejscówka dla sprzętu, możliwość suszenia i doglądania rzeczy w razie potrzeby - po prostu rewelacja! W ten sposób rozpoczęła się nowa era w dziejach bazy z nowym, zdecydowanie sensowniejszym mgazynem. Na koniec tylko pozostała do zrealizowania tajna operacja "kontener", która przy odrobinie stresu również zakończyła się wynikiem pozytywnym.

Było ciężko, ale udało się! Dziękuję wszystkim, którzy mi pomogli, bo gdyby nie to, to pewnie siedziałabym teraz na środku majdanu i płakała. A tak 41. rok Bazy na Gorcu przeszedł do historii. Dziękuję tym, którzy bazowali, tym, którzy pomagali i tym, którzy po prostu przyszli na bazę. Gorc to najfajniejsze miejsce na ziemi! Zapraszam za rok...

Gorcstok był rewelacyjny! I to dlatego, że dużo świetnych ludzi włożyło w to wiele pracy. Na bazie dziki tłum, ale nawet całkiem zdyscyplinowany. Wielkie przygotowania, piątkowe koncerty rozproszone do bladego świtu i wschód słońca na Młynieńskim. Gorcstokowa sielanka przy dźwiękach iluśtam gitar i hejnał krakowski w samo południe w promieniach upalnego słońca. Ale tradycji musiało się stać zadość i lunęło. Idelanie, jak co roku, sobotni koncert w strugach deszczu, z kuchennej perspektywy. Wykonawców dużo i dobrzy. A rano mgła, wilgoć i gitarzenie do przeciągającego się śniadania. Powolny exodus turystów, początek sprzątania i zbawienny promień słońca późnym popołudniem - po prostu Gorcstok!

Dzięki takim weekendom, jak ten człowiek jest w stanie przeżyć brak dłuższego wolnego. A już miałam sobie dać spokój w sobotni, blady poranek - dobrze, że tego nie zrobiłam :) Zapakowałam Zielonego do "Kasprowego" i w górki! W życiu nie widziałam tylu rowerów na raz w jednym pociągu! Pierwszego dnia traska miodzio. Z Pyzówki, przez Stare Wierchy, na Turbacz - tam dziki tłum turystów i rowerzystów też (można sobie było fajne maszyny pooglądać), no i burżujskie pierogi z borówkami. Dalej cudny zjazd na Knurowską - szlak stworzony do rowerowania! I już trochę mniej cudna jazda na Lubań z masakrycznym dźwiganiem roweru na wierzchołek. A po drodze jeszcze dwóch sympatycznych rowerzystów, którzy nie mogli uwierzyć, że baba, sama, na takim rowerku jest w stanie dojechać na bazę, nie zgubić się i jeszcze wie do czego służy pompka i zapasowa dętka ;) W nagrodę dostałam bardzo dobrą herbatę i lubańskie naleśniki. Bo tak w ogóle to na bazie na Lubaniu jest fajnie! Udało się w te wakacje odwiedzić wszystkie nasze bazy i chatę! Drugiego dnia miał być krótki, łatwy i przyjemny przejazd z Lubania na Gorc. Wyszło ciut inaczej. Zamiast na niebieskim szlaku wylądowałam na zielonym z kamienistym wąwozem w międzyczasie, a potem było jeszcze krzalowanie, które generalnie nie jest takie złe pod warunkiem, że nie targa się roweru ze sobą. No ale dotarłam na Gorc, więc pełnia szczęścia osiągnięta. Całość imprezy została zwieńczona niesamowitym zjazdem o wschodzie słońca do Kamienicy i nawet pan kierowca autobusu był miły - nie dość, że bez sprzeciwu zechciał mnie zabrać z rowerem, to jeszcze własnoręcznie mi go wepchał do bagażnika.

A tak w ogóle to najprawdopodobniej było to pożegnanie Zielonego z górami. Następny taki wypad już na nowym sprzęcie. Ale jak mi ktoś powie, że po górach można jeździć tylko na super rowerkach z nie wiadomo jaką amortyzacją, to ja powiem, że to wcale nieprawda! ;)

A! jeszcze kilometry: 40 + 20 + 10 = 70 km czystego terenu! I klocki od tylnego hamulca do wymiany - po kilku fajowych zjazdach już ich praktycznie nie ma ;)

Nie wiem, jak to zrobiłam i nie wiem, jakim cudem Zielony to wytrzymał, ale udało się przejechać całą trasę maratonu z Nowego Sącza do Myślenic. Setka w zakładanym czasie! Podobało mi się bardzo, choć zmęczyłam się solidnie :)

Góry po Robocie przerobione na Góry na Żądanie, czyli gorcowe oderwanie od rzeczywisctości w środku tygodnia. Cudne są takie akcje! Nie dość, że nie trzeba czekać do weekendu, by pojechać w góry, to jeszcze siedzi się na bazie ze świetnymi ludźmi, wcina grzanki z serem, pierogi z borówkami i naleśniki. I choć beznadziejnie deszcz leje się z nieba, jest niesamowicie, jak nigdzie indziej na ziemi.

A, że w takim klimacie zdjęć robi się dużo, to można zobaczyć tu. 

Tak, żeby nie było, że tylko o weekendowych wyjazdach, to będzie jeszcze o odkrywaniu tajników konstrukcji roweru ;) A może powinnam założyć osobnego bloga o wspólnym życiu z Zielonym? ;) W każdym razie po intensywnym, radocyńskim rowerowaniu i przed sobotnim wyczynem trzeba było rowerek doprowadzić do lepszego stanu i przeszkolić się w regulacji przerzutek i hamulców. Pół nocki nie moje, ale udało się! Zielony chodzi, jak masełko, coś jeszcze z niego będzie na pewno, a ze mnie może w przyszłości kawałek mechanika rowerowego ;) Cel - rozłożyć go kiedyś do najmniejszej śrubki, a potem poskładać tak, żeby jeździł. Droga do tego pewnie będzie tu dokładnie opisana. A w ogóle to udało się w końcu, przy trzecim podejściu, odkręcić błotniki, co w cale proste nie było.

No i udało się pojechać na Radocynę! I to jeszcze z rowerami! Zaczęlo się od kameralnej imprezki magisterskiej, która zaowocowała tradycyjnym, bazowym, długim wstawaniem zwieńczonym pyszną jajecznicą. Po odpowiedniej dawce lenistwa przyszedł czas na całkiem fajne rowerowanie przez Bartne, Świątkową i Nieznajową, a potem można było już tylko uprawiać radocynizm w czystej postaci przy dobrym leczu, ognisku i gitarce. Drugi dzionek zaczął się zdecydowanie wcześniejszym rowerowaniem po trasie sympatycznej, choć bardzo z przypadku. Zielony po raz kolejny udowodnił, że mimo swojej znacznej niedoskonałości, mimo kiepskiej przerzutki i słabych hamulców, jest fajowym rowerem, bo jest ;) A tak w ogóle, to życie ze sztywnym widelcem jest bardziej wyboiste, a Potwór z Wisłoki tylko czeka na swoją kolejną ofiarę.