Tak się złożyło, że w tym roku po raz pierwszy dostąpiłam zaszczytu egzaminowania na połówce i to ponoć jako pierwsza kobieta w historii SKPG. I tak w towarzystwie trzech już doświadczonych Szanownych Egzaminatorów, lekko zestresowana stawiłam się sobotnim rankiem na miejscu zbiórki. Do przepytania 14 kursantów - mało. Pierwszego dnia męczyliśmy w Makowskim - z Harbutowic, przez Koskową do Żarnówki. Trasa pod hasłem: 154 rodzaje mgły, deszczu i krzaków. A zdającym całekiem nieźle szło. Wieczorkiem najfajniejsza część połówki, czyli połówka, a raczej więcej niż kilka połówek ;) Niedzielny ranek przywitał nas przedzierającym się przez mgłę słoneczkiem, więc na Babią! (na którą w efekcie i tak nie dotarliśmy). Mogłoby się wydawać, że Babka to taki samograj przewodnicki, ale w odpowiedziach kursantów jakoś ciężko było znaleźć potwierdzenie tej teorii. Gwiazdorskich popisów nie stwierdzono, ale za to nowe schronisko na Markowych można było oglądnąć, na góry z wysokości w końcu popatrzyć i egzaminacyjnych bojów z panoramami wysłuchać. Nadszedł jednak czas podsumowania zmagań, takie ocenianie to wcale nie taka prosta sprawa, w efekcie 12 kursanckich duszyczek ma szanse walczyć o blachę dalej. 

Cóż, pierwsze koty za płoty. Muszę przyznać, że bycie w komisji egzamiancyjnej na egzaminie praktycznym to bardzo ciekawe doświadczenie. Stwierdzenie czy ktoś się na przewodnika nadaje lub nie wcale takie proste nie jest.

W połowie zeszłego tygodnia spadł pierwszy śnieg! Dużo śniegu! Foki od razu zaczęły się upominać o odrobinę wolności. Kilka dni monitoringu wszelkich dostępnych górskich kamer internetowych i prognoz pogody miało pomóc w podjęciu decyzji. Postanowione - w niedziele sezon skiturowy czas zacząć (choćby nie wiem co)! Po uroczym, sobotnim spotkaniu znakarzy w Rytrze nastapiło spontaniczne przemieszczenie na Niemcową i jakże miłe, długie, gitarzone posiady. Śnieg padał cały czas! Nie bardzo rano, a raczej koło południa foki zostały wypuszczone na wybieg. Warunki im wyżej tym cudniejsze, całkiem niezłego śniegu mnóstwo, miejscami nawet pół metra. Jesień z zimą totalnie wymieszana. Zestawienie rudego, zielonego i białego prezentuje się całkiem gustownie. Tak więc w nieustającym zachwycie rozpoczęło się foczenie na Rogacz i dalej w kierunku Prehyby. Takiej zimy w górach 18 października to ja jeszcze nie widziałam. Trasa trochę czasu zajęła, a jeszcze trzeba było się przemieścić na dół, co okazało się wcale nie takie łatwe. Im niżej tym bardziej lepko i coraz ciemniej. Zjazd nie należał niestety do najfajnieszych i był możliwy tylko dzięki cudem wrzuconemu do plecaka kawałkowi świeczki, który zapobiegł totalnemu przyklejeniu się do mokrego śniegu. Moment załadowania nart na plecy nadszedł dość wysoko i dalej pozostało już tylko drałowanie z buta do Szczawnicy. A że późno było, to kombinatorykę transportową do Krakowa trzeba było zastosować. 

Pierwsze foczenie w tym sezonie, jak najbardziej udane. Ciekawe ile ten śnieg poleży? Może Kasprowy za dwa tygodnie? :D A jak na razie to aspiryna, ciepła kołderka i zestaw zdjęć z zimowo-jesiennego lasu.

Tak niesamowicie zakręconego weekendu to dawno nie było. Zupełnie spontaniczny pomysł: jedziemy w Bieszczady! został zrealizowany, mimo że wszystko mówiło - bedzie lać! Nic to! Pragnienie zobaczenia czerwieniących się, bieszczadzkich buków było silniejsze i wzorem Oli został zastosowany meteorologiczny ateizm. Długa, piątkowa droga pod znakiem Mamma mia! i Wgórowych kliamtów zakończyła się na Końcu Świata, czyli w Łupkowie. Wszystko byłoby cudnie, bo miejsce klimatyczne, gdyby nie dziki tłum  zlokalizowany w chacie, poszłyśmy, więc spać do szopy na siano w towarzystwie białego koguta z rozregulowanym zegarem - piał całą noc. A! w ogóle wyjazd był z rodzaju babskich, co znaczenie miało duże :) Po drodze było jeszcze nocne zwiedzanie odbudowanej po pożarze cerkwi w Komańczy. Poranne picie herbaty w jakże malowniczym otoczeniu ciut się wydłużyło, ale w końcu udało się wyjechać i dotrzeć do Ustrzyków. Ruszyłyśmy na podbój Tarnicy, na Szerokim Wierchu nie było widać już nic, ale nie padoło! Na szczycie mleko totalne, więc panoramę na pół Ukrainy i Słowację trzeba było sobie wyobrazić, ale za to okazało się właśnie tam, że wylicytowałam cudowny rowerek (opowieść o tym w następnym odcinku ;) Resztki zdrowego rozsądku powstrzymały nas przed obaleniem wina z tej okazji. Dalej była już tylko mgła, wiatr i ciemności na Bukowym Berdzie oraz po raz kolejny skręcona noga. Stanęło na noclegu pod parkową wiatą i dobrze, bo potem była jeszcze burza, a tam sucho, ciepło i szeroki, równy stół ;) A do tego pyszne leczo i dwa kartony grzańca. Rano w strugach deszczu zeszłyśmy do Pszczelin, na Caryńską nie było szans. I tu Ania wykazała się wyjątkową skutecznością w lapaniu stopa - zatrzymała pierwsze auto, a trzeba zaznaczyć, że byłyśmy trzy z dużymi plecakami, mokre i ubłocone solidnie. Pierwszy raz widziałam coś takiego, a na stopa jeżdżę często ;)  Zapakowałyśmy się w autko i do Siekierezady, bo cóż innego można robić w taki deszcz, a potem na pysznego pstrąga i w kierunku domu z założeniem intensywnego krajoznawstwa. Tak więc, mimo że nam się nie chciało była cerkiew w Wisłoku Wielkim, kapliczka na Przełęczy Szklarskiej, kawa i gofry w Rymanowie-Zdroju, Główny Beskidzki dla zmotoryzowanych przez Wgórza Rymanowskie, szybki zachwyt iwonickim uzdrowiskiem i zachód słońca nad Cergową, potem już tylko szybciutki powrót. Podsumowując: pięknie było! O taką jesień chodziło! No, może gdyby nie padało...

No to już wiem, jak namalować szlak :) I wcale nie jest prosto zrobić to tak, żeby było sensownie i nikt przypadkiem się nie zgubił. W każdym razie polataliśmy trochę z pędzlem i puszką farby po deptaku w Krynicy i lesie też. Artystycznie wyżyć się można było - z dzieła możemy być dumni ;)