Prognozy na weekend były więcej niż wspaniałe, śniegu w Tatrach coś dopadało, no nic, tylko foczyć! A tu weekend przeznaczony na Bal Przewodnika i jak tu to wszystko połączyć?
Pierwszy plan: szybki Kasprowy w sobotę i na bal z powrotem do Kraka. Plan szybko się zmienił i stanęło na przejściu od Kasprowego do Piątki w towarzystwie świetnej ekipy. W takich okolicznościach przyrody powrót był bezsensu. Wyszła przepiękna, dwudniowa, tatrzańska tura. Dla mnie prawdziwa szkoła foczego życia :) Spora naukowa droga jeszcze przede mną. A, i testowanie nowych nartek było i pierwsze rysy na ślizgach też.

Ja chce więcej!!! Ale...
Wróciłam z niezłą pamiątką: złamane dwie kości śródręcza lewej dłoni, jedna lekko przemieszczona - tylko się ręką podparłam na pierwszym nietrudnym zjeździe, potem jeszcze dwa dni tury z tą ręką zrobiłam... Fota dłoni nie wygląda najlepiej... Gips na 6 tygodni...

No ale zawsze można kijek narciarski do gipsu srebrną taśmą przylepić ;)

Patrzeć, jak było niesamowicie pięknie!

Sie trzeba pochwalić! A co! Druga inwestycja życia zakończona sukcesem. Pół roku myślenia, trzy miesiące kupowania, dwa wieczory składania i jest. Teraz testy. Oczywiście chodzi o nowe narciochy, a dokładniej cały zestaw turowy. Generlanie przesiadka na Dynafita - ma być lekko! Największy zamot był z butami, bo warunków do dokonywania wyborów w naszej wspaniałej okolicy sklepowej nie ma. A jeszcze doktorat z pasowania by się przydał, bo jak się okazało to nauka wielka i wiedza tajemna. W końcu stanęło na nowej Scarpie. Po zczajeniu wszelkich możliwych promocji i źródeł tańszego kupowania, przelewy poszły, zaczęło się czekanie i zastanawianie czy aby na pewno dokonane wybory są słuszne, zwłaszcza, że konto troche odchudziły. Zamiast wiązań dostałam kubek termiczny, a narty chwilę jechały przez zaśnieżoną Europę, ale już wszystko jest.

Z całym tym szpejstwem w pudełkach i folijkach jeszcze stawiłam się w serwisie: buty wygrzane, wiązania przykręcone, foki sama przycięłam (aż się spociłam przy tym, ale nie wyszło tak bardzo krzywo ;).

Jakie to szerokie! Jakie to lekkie! Jak się w to wpiąć?! - to takie pierwsze wrażenia, testy w sobotę na Kasprowym :)

Oczywiście, jak tylko kupiłam, to się na pewnym forum dowiedziałam, że:
- TE buty są za duże...
- TO wiązanie pęka...
- klej spływa z TYCH fok...
- TE narty są rachityczne, nietrwałe, zaraz się złamią, ślizgi znikną, krawędzie odpadną i jazda na nich to żadna przyjemność...

No chyba przestanę to czytać ;)

Aha, no teraz to ja się już MUSZĘ nauczyć na tym jeździć!

Po sobotnim zjazdowym Szczyrku przyszła pora na niedzielny foczy Kasprowy! To druga próba w tym sezonie. Przed świętami nas wywiało z kotła, teraz pełnia szczęścia. Ale w końcu pojawił się jakiś śnieg! I to w najlepszym wydaniu - PUCH!!! Świeżutki, cudowny puszek! Wszędzie indziej jeszcze mało, więc Goryczką na Kasprowy, jeden zjazd Gąsienicą i potem fantastyczny zjazd Goryczką! 

Puch jest cudowny, fantastyczny, po prostu wspaniały! I choć jeszcze nie umiem za bardzo po nim jeździć, to już uwielbiam! Udało się poczuć plywanie! :)  

Sypie!!!! Dla niedowiarków obrazki.

A tak tylko wspomnę cicho, że następne puchowe zabawy będa już na nowych, i co ważne, szerszych dechach! Juhu! 

Co ja będę ukrywać! Powiem wprost, na samym wstępie: uwielbiam tury i foki! To moje ukochane zwierzątka! Foki mają takie fajne futerko i piskają, wcale nie tak cicho, jak tylko pojawi się pierwszy śnieg. A tury, które, jak twierdzą niektórzy wyginęły, żyją sobie czasem spokojnie, czasem całkiem ekstremalnie. Ich populacja wbrew pogłoskom z sezonu na sezon powiększa się coraz bardziej.
No tak, ten uroczy zwierzyniec zabieramy ze sobą w góry w zimie. Tylko po co? Żeby pojeździć na nartach! Ale nie na stoku, zamarzając w kolejce do wyciągu lub na ślamazarnym krzesełku, narzekając na źle wyratrakowaną trasę i lód, omijając hałaśliwe szkółki narciarskie, wdychając zapach przypalanej kiełbaski z grila i słuchając kiepskiej jakości, głośnej muzyki lecącej z głośników. O nie! Bierzemy narty na plecy i idziemy z nimi poza trasę...
Turystyka narciarska, skitouring, skitur, skialpinizm, narciarstwo wysokogórskie, frirajd, turowanie, foczenie – w sumie każde z tych określeń opisuje odrobinę coś innego, ale wszystko to łączą dwie rzeczy: narty i pozatrasowość zagadnienia! Czyli w zasadzie wracamy do początku narciarstwa w ogóle, do początku zimowej eksploracji gór. Tylko w międzyczasie ultralekkie włókna wszelakie zastąpiły drewniane deski bez krawędzi, skomplikowane konstrukcje z kosmicznych stopów metali zastąpiły skórzane rzemienie i metalowe sprężyny, plastikowe skorupy z termoformowalnymi botkami zastąpiły wiązane trzewiki. Trochę się zmieniło, ale góry w zasadzie te same, stoki tak samo nachylone i śnieg pada też w ten sam sposób. 

Zatem wypuszczamy foki na wolność! Niech sobie pobiegaj! Tylko w skiturowej euforii i zachwycie proszę uważać, żeby sobie jakiejś lawiny na głowę nie spuścić...

Co w ósmym numerze Gazety Górskiej można sprawdzić tu. 

Połowa stycznia, środek zimy, powinien leżeć metr świeżego śniegu, powinno być -10 stopni i powinno lekko pruszyć z nieba, do tego ładne słonko... w marzeniach jakiś niedorzecznych... Zatem jak się nie da z foki to się da na rowerze :) Też cudnie! A jak się okazało podkrakowska okolica super na śródzimowy rozjazd rowerowy się nadaje. Muszę swoją miejscówkę bardziej wykorzystywać i na północny-zachód dwa kólka ruszać, bo kawał fajnego lasu, a i zjazdu też się tu znajdzie. 

I nawet zimno nie było, błota też nie jakoś strasznie. Ot, zupelnie miłe, niedzielne rowerowanie, co tam, że w styczniu... W maju będziemy na nartach jeździć!

Jak nie spadnie śnieg, to się za tydzień trzeba będzie gdzieś w góry dwukołowo ruszyć. Choć w sumie wolałabym śnieg, śnieg, duuuużo śniegu...

To nieprawda, że Trzej Królowie przybyli na wielbłądach! To były foki!
Długi weekend styczniowy podarowano nam z zaskoczenia, więc jakiś fajerwerków wyjazdowych nie udało się szybko zorganizować. Zresztą i tak wszędzie kiepsko ze śniegiem. Nic to! Z foki trzeba było zapodać.
Pierwszy dzień foczo-zjazowy w Szczawnicy z wieczornym przeczłapem na Durbaszkę. Drugiego dnia mała walka pozatrasowa nad Jaworkami, co doprowadziło do tego, że jeden uczestnik imprezy od nas uciekł i we dwie z Anią podreptałyśmy dalej na Niemcową, we mgle i po ciemku, gubiąc się w lesie kilka razy. Ale zjazd spod Rogacza do chaty ciemną nocą był ciekawy. Rankiem sobotnim miały być zjazdy po łące przed chałupą, jako to drzewiej bywało, ale śniegu niedobór znaczny. Zjechałyśmy do Piwnicznej połowicznie, a potem się zaczęło czołganie w Pasmo Jaworzyny. Narty trzeba było sporo wytargać, mgła się szybko zasnuła, szlak oczywiście zgubił, a i padać zaczęło! W styczniu deszcz?! Dokulałyśmy się mokre, ale nawet niezmaltretowane na Cylre - miejsce cudne i urocze - gdzie nas nakarmiono pierogami, upieczono w piekarniku i rudymi kotami sympatycznie poszczuto. Ranek niedzielny, a tu słońce! Na Jaworzynę zatem! Kawał drogi w dobrym czasie, a po drodze: Tatr i morza mgieł kątemplucie, obiad na Łabowskiej, ratowanie dżdżownicy, trzy sarenki i trzy duże, jelenie zady, sprint na Runek, wywieszony jęzor na Jaworzynę, mglisty zjazd i fuks transportowy - jednym słowem wielka nagroda za trudy wcześniejsze.
Śniegu już nie ma :( Chwilami wydawało nam się, że ktoś specjalnie dla nas rozłożyl biały dywanik szerokości metra, który jak tylko przejedziemy zostanie zwinięty.

Refleksja tury: stworzeń tatrzański beskidzkiego nie pojmie ;)

Obrazków kilka charakteru w żaden sposób nieoddających.

Trzy okołosylwestrowe dni w leśniczówce w Zubrzycy. Organizator nic nie zapewnia, bo nie ma organizatora, czyli jak NIE zorganizować imprezy sylwestrowej, żeby wyszła fantastycznie. Dużo ludzi, niskie i wysokie temperatury, śnieg i lód, narciochy i tępe krawędzie, wino i wiśniówka w drewutni, dziwne klimaty, pomieszane towarzystwo i chropowate dźwięki starego gramofonu. 

Ot, nowego roku witanie! 

Wszystkiego górskiego w Nowym Roku tym!