Już jest! Wyczekany! Jest! Śliczny i wpaniały! Ma dwa kółka i kilka innych gadżetów ;) Nowy rowerek jest niesamowity! Byłam się oczywiście przejechać. Coś cudnego! Wszystkie krawężniki, górki saneczkowe i kilka schodów na osiedlu są moje! Nawet hopki w Parku Lotników zaatakowałam, ale było już za ciemno. Zupełnie inna jazda, zupełnie inna jakość, ten rower wiele wybacza! Ogłaszam konkurs na ksywę dla niego ;) 

Miałam opowiedzieć skąd on się wziął, więc tak: jak mi tak kilka razy wszystko wytrzepało i trochę się zmęczyłam na górskim rowerowaniu, postanowiłam wymienić sprzęt. Było to chyba w czerwcu. Zaczęłam od ustalenia budżetu i próbowałam do niego dopasować jakiegoś sensownego, nowego hardtaila. Pojawiły się oczywiście marzenia o fullu, ale było to poza zasięgiem. Niesamowitą ilość czasu spędzałam w krakowskich sklepach rowerowych, na rowerowych forach i portalach internetowych, gorzej, że dalej nie wiedziałam o jaki rower mi chodzi. Aż tu nagle rewolucja w rowerowych poglądach - nie hardtail tylko full, nie nowy a używany, nie kupowany w Polsce a za oceanem. Zaczęło się przeszukiwanie amerykańskiego ebaya, długie i żmudne, miejscami mocno wkurzające... A jeszcze w międzyczasie okazało się, że mam problemy z rozmiarem ramy. Tylko geometria Speca sprawiała wrażenie odpowiedniej. No i sobie znalazłam śliczny rowerek, oczywiście grubo powyżej początkowego limitu cenowego. Zaryzykowałam, zalicytowalam i... wylicytowałam! Jakim cudem? - nie wiem :) Płynął sobie do mnie chwilę, ale dotarł i, jak na razie, wygląda na to, że warto było! Chwała wszystkim tym, którzy pomogli w tym skąplikowanym procesie zdobywania nowego roweru!

A tak w ogóle to dość ciekawie wyglądają trzy rowery w jednym pokoju. 

Jeszcze w tym tygodniu jadę w górki! Będzie relacja z terenu i zdjęcia oczywiście :)

No i się odbyło 54. Lecie SKPG Kraków, moje siódme już. Taka impreza jest tylko raz do roku. Tym razem tatrzańcy zorganizowali ją w Groniu. Miłe i sympatyczne miejsce. Ale od początku. Zaczęło się od wesołego pociągu, kupa czerwonego luda załadowała się do wagonu i od razu odpaliła gitary i inne niezbędne gadżety ;) W Nowym Tragu przesiadka do autobusu i już na miejscu. Rozpoczął się tradycyjny, leciowy rytuał - my na próbę generalną kabaretu. Potem oficjalne beskidzko-tatrzańskie otwarcie, kolacja, znów próba kabaretu i to co w tym wszystkim najważniejsze: blachowanie nowych przewodników. Było tak, jak miało być. Zebraliśmy się przy ognisku, blachowani przyszli później w asyście kapeli i z pochodniami, hymn, przyrzeczenie, wkręcanie trójkątnych blach w swetry, gratulacje, wspólne zdjęcie i podrzucanie szefa kursu. Witajcie w Kole! Po blachowaniu ostatnia próba kabaretu i gramy! Rewelacyjny scenariusz, świetna reżyseria i aktorzy, co dali z siebie wszystko, no i super piosenki! Przewodnicka pomarańcza, czyli przewodnictwo beskidzkie receptą na światowy kryzys ekonomiczny. Wyszedł jeden z lepszych kabaretów w ostatnich latach! A potem noc była długa... Oj, mocna impreza się rozkręciła. Dnia następnego, nie takim rankiem strasznym odbył się tradycyjny mecz Tatry-Beskidy, w piłkę nożną oczywiście. No i jak zwykle tatrzańcy nam wtłukli 9:1, ale honorowy gol był, a jacy nasi bramkarze dzielni! Przy okazji Tatry było cudnie widać i zaczęliśmy się zastanawiać czy nie zmienić dyscypliny na siatkówkę. Po meczu do autobusu, z autobusu do pociągu, również wesołego i tak 54. Lecie SKPG już za nami. Czekamy na 55... To już za niecały rok!

I znów wylądowałam w komisji egzaminacyjnej na połówce, tym razem drugiej. Piątka kursantów nie mogła zdawać w terminie podstawowym, przyznano im drugi, więc trzeba było przepytać. Poszło szybko, sprawnie, tylko jakoś tak mało górsko. Snuliśmy się w ścisłych okolicach Limanowej i choć trasę zrobiliśmy "arcyambitną" tematyka egzaminacyjna była wyjątkowo różnorodna - od pierszowojennych cmentarzy po cudnej urody panoramy na Wyspowy. Wynik: trzy do dwóch :) Po zakończeniu egzaminu trzeba było stanąć przed ogromnym dylematem, co dalej zrobić z tak uroczym weekendem przy trzech ciekawych propozycjach. Co z tego w efekcie wyszło...

Odgrzebując gdzieś jakieś niewielkie pokłady zdrowego rozsądku postanowiłam weekend spędzić w domu w trosce o niezbyt idealne kolano. Podejrzewając, jak cudnie jest na Kasprowym z premedytacją nie poszłam do serwisu odebrać narty, żeby przypadkiem diabeł mnie nie podkusił na żadne turowanie. Ale nic z tego! Po dogłębnej analizie piątkowych zdjęć z góry narciarzy, około 1.00 w nocy zostałam spontanicznie namówiona na szybki, sobotni wyjazd. Nawet narty na tę okoliczność zostały bladym rankiem uwolnione z serwisu. Przy cudnych widokach na zakopiance, niespiesznie dokulaliśmy się do Kuźnic. Foki na wolność, a my na górę! Śniegu mnóstwo, słoneczko przyświeca, cud-miód. W tej uroczej, tatrzańskiej scenerii doczłapaliśmy powyżej Kotła Goryczkowego, na sam szczyt Kasprowego sensu nie było wyłazić, bo zjechać górnego odcinka by się nie dało, więc foki do plecaka, a my na dół. Śnieg trudny, jak dla mnie to w ogóle wyższa szkoła jazdy, gleba w białe i puszyste przy co drugim zakręcie, ale jakie to fajowe! Na nartostradzie plaża, zwłaszcza z tak genialnie nasmarowanymi nartami. Drugie w tym sezonie foczenie pierwsza klasa!

Czasem trzeba się trochę polenić, ale oczywiście w górach, więc powstała idea co by się wybrać do naszej Gorczańskiej Chaty, posiedzieć, ponicnierobić, nie ruszać zepsutym kolanem i zahaczyć jeszcze o imprezę z okazji 50. Weekendu w górach. Wyszedł nieprzeciętnie odrealniony weekend pod znakiem wielkiej głupawy ;) Zaczęło się od porannej kawy i mocno opóźnionego wyjazdu, potem było tylko śmieszniej. A na Chacie mnóstwo fajowych ludzi i dobra impreza, a potem słodkie lenistwo, czyli klasyczne szwędanie się z kąta w kąt. Oj, raz na jakiś czas to dobrze robi człowiekowi! :)

Wielka rewolucja w moim rowerowym grajdołku następuje, więc tak sobie pomyślałam, że kilka słów, jak to było i skąd to się wzięło umieścić tu należy.

Pierwszy był Reksio - piękny, seledynowy, dziecięcy rowerek w pierwszej fazie podparty dwoma dotakowymi kółeczkami. Ech, co to były za czasy! Potem, zaraz po kółeczkach pojawił się gruby, długi drąg sprawiony przez dziadka i wciśnięty za siodełkiem, a w zestawie był mój tata, który biegał za mną po osiedlu trzymając za ten kijek właśnie. Dobrze pamiętam wielką tragedię w postaci rozbitego kolana, jak tego drąga pewnego razu puścił. Jechałam na dwóch już kółkach, nie czterech, zupełnie sprawnie dopóki sobie nie uświadomiłam, że nikt mnie nie trzyma :) Jak już opanowałam trudną sztukę korzystania z dwukołowca to wszystkie alejki w okolicy były moje :D Jednak nadszedł ten moment, kiedy z Reksia wyrosłam. 

Trzeba się było przesiąść na sprzęt o gabarytach ciut większych. A, że w domu stały już dwa urocze, dwudziestoletnie, czerwone składaki moich rodziców marki Wigry (nie Wigry 3). Jeden od razu zaanektowałam i jeździłam dużo, czasem tylko zazdrośnie spoglądając na BMXy, które pojawiały się u kolegów z klasy. Jaki smutek mój był wielki, jak pewnego dnia wracając ze szkoły zarejestrowałam na korytarzu pod drzwiami tylko trzy śrubki i pompkę... Roweru nie było. Do tej pory zastanawiam się kto się pokusił na taki złom, w którym wszystko skrzypiało. I tak była chwila bez roweru.

W końcu udało mi się przekonać rodziców, że ja bez roweru żyć nie mogę i pojawił się Zielony. Póbowałam dojść dokładnie kiedy to było, ale niestety pewna nie jestem, jakiś koniec podstawówki, więc wychodziłoby, że Zielony ma około 13 lat! Zielony to solidny rower Arkus Forester MTB - tak przynajmniej na nim pisze. Sztywniak z ciężką, stalową, obniżoną po damsku ramą, ale już jakiś napęd, jakieś przerzutki, hamulce i górskie opony. Jak ja się przy zakupie buntowałam - chciałam mieć rower z kontrą i wysoką, wygięta kierownicą, a tu mi jakieś takie wynalazki fundowali ;) Na początku nie jeździłam dużo, trochę po osiedlu i tyle. W zasadzie dopiero w liceum zaczęłam się wybierać "za miasto" - okolice Nowej Huty są fajne na rowerek i Jura też. Rozpoczęła się też era jeżdzenia do szkoły, a że daleko miałam to kilometrów w mieście nabijałam sporo. Z pewnymi przerwami podobnie moje rowerowanie wyglądało też na studiach. W zasadzie takie intensywne i bardziej ambitne podejście do tematu rowerowego to ostatnie trzy sezony - jeszcze więcej jeżdżenia, odkrycie górskiego rowerowego świata i bardziej uważne przyglądanie się rowerkowi. Niewiele orginalnych elemntów zostało w Zielonym. Jest to rower, na którym już jakieś tysiące kilometrów przejchałam, wiele serca w niego włożyłam, a on sporą dawką brudnego smaru mnie uraczył. Taki poligon doświadczalny, dzięki niemu zaczynam wiedzieć z czego rower tak dokładnie się składa i co zrobić, żeby jeździł lepiej. 

W międzyczasie, jakieś kilka lat temu w domu pojawił się jeszcze jeden rower. Mama kupiła sobie dwukołowca z dużym napisem Magnum na ramie. Rowerek podobnej, niskiej klasy co Zielony, tylko lżejszy. W sumie to chyba ja zrobiłam na nim więcej kilometrów niż właścicielka ;)

Po kilku ambitnych górskich trasach i maratonie przejechanych na sztywnym widelcu zaczęłam się rozglądać za nowym, porządnym rowerem, na którym ambitne górskie jeżdżenie będzie zdecydowanie większą przyjemnością. I tak się poskładało, że płynie do mnie z drugiej półkuli cudny Specjalista. Jak przypłynie, a będzie to pewnie za jakieś trzy tygodnie, to opowiem dokładnie skąd on się wziął... Doczekać już się nie mogę!

Miały być tury na Kasprowym, ale śnieg sobie poszedł. Był pomysł na kolejne zakończenie górskiej kariery Zielonego w Makowskim, a skończyło się na uroczym, krakowskim weekendzie. Wszystko dlatego, że czasem trzeba zostać w domu. Wartało skorzystać z okazji i poświęcić dłuższą chwilę Zielonemu. Młody, prężny i śliczny specjalista płynie sobie przez wielką kałużę, a Zielony w oczekiwaniu przygotowuje się do miejskiej emerytury. Należała się wymiana kasety z wolnobiegiem, więc pół napędu rozkręciłam, piastę przy okazji i przez przypadek też. Wiem już ile kulek jest w łożysku, ale przy odkręcaniu wolnobiegu poległam. No niestety nie dość, że nie posiadam klucza ku temu, to imadła też brak. Trzeba było wziąć koło pod pachę i zawędrować do miłego pana w serwisie, który te niezbędne narzędzia posiadał, a przy okazji trochę siły i to ustrojstwo odkręcił. Zanabyłam też tubkę smaru teflonowego i do tej pory zadaje sobie dwa pytania: dlaczego ten smar jest różowy? i dlaczego nigdy nie kupiłam sobie kremu do twarzy w takiej cenie, a smar do roweru i owszem? No więc po zgłębieniu konstrukcji piasty i złożeniu jej do kupy, nakręceniu nowego wolnobiegu i kasety, udało się skręcić koło w całość i to razem z resztą roweru. A! w międzyczasie zostały zamontowane dwa nowiutkie pedały, przedni blotnik, dzwonek na krnąbrnych pieszych łażących po ścieżkach rowerowych i nowe światełko, bo zgubiłam już trzecie w tym sezonie. Na koniec smarowanie, pompowanie, regulacja hamulca i przerzutek, no i cud-miód rowerek nie do poznania :) Jeszcze tylko trzeba testy w terenie zrobić czy aby na pewno koło jest dobrze zamontowane i miejska kariera stoi przed Zielonym otworem. No, w zasadzie to ją daaaaawno rozpoczął, ale teraz to już tylko i wyłącznie będzie czuł pod kołami krakowskie asfalty. Zwięczeniem całej metamorfozy będzie jeszcze nowe siodełko. Opon na razie nie zmieniam, może ewentulanie na wiosnę. 

Zielony to naprawdę fajny rower! :)

Małe uzupłenienie: Zielony jak nowy! Koło mi nie odpadło. Dlaczego ja wcześniej nie zrobiłam tego remontu? Nawet mi się przez przypadek udało zlikwidować luz w napędzie! Jestem z siebie dumna! ;) Jeszcze tylko poprawić smarowanie i regulacje tylnej przerzutki i będzie git!