No i przyszło nam zwijać się w dolinę, a pogoda postanowiła nam to wybitnie utrudnić. Dobrze, że w tygodniu udało się złożyć część namiotów i jednego NSa - tyle przynajmniej suchego. Ekipa dopisała standardowo tak sobie. Gdyby nie dwóch prześwietnych gości, którzy trafili na bazę z kosmosu, to mogłabym sobie w piątek siedzieć na majdanie i patrzeć, jak baza się nie zwija. A na dobicie mieliśmy jeszcze nastoletnią, mega imprezową akcję nocną. Na sobotę dotarło na szczęście kilka kołowych duszyczek i w strugach deszczu udało się zbić podestową stodółkę w lasku za bazą, a ten nasz uroczy grajdołek zapakować na wóz. Zjeżdżaliśmy zostawiając spowitą we mgle, mokrą, pustą, gorcową halę. Smutno tak trochę...
Zupełnie mokrzy dotarliśmy do Chaty. Dobrze, że mieliśmy nowiutką, ogromną folię gorcstokową, która uratowala, to co było jeszcze suche. Rozładunek i analiza wodnych strat. Bilans niezupełnie masakryczny: totalnie mokre dwa NSy, dwa Hawaje i trzy Skauty, trochę koców, reszta może być. Po ogarnięciu przemoczonej rzeczywistości uraczono nas pycha-bigosem i można było sobie oddychnąć w końcu, czytaj zrobić porządną imprezkę na zakończenie sezonu bazowego 2010 :)
Niedziela minęłam nam błogo i prawie leniwie. Trzeba było tylko szpejstwo porozwieszać, poprzekładać i pozostawić do sensownego suszenia dalszego. Za dwa tygodnie akcja składania i układania.
Popołudniu na sam koniuszek wyszło słońce, tak wyczekiwane przez dwa wcześniejsze dni.

Zdjęć z deszczu i mgły jest trochę.

Dzięki i chwała wszystkim, którzy pomogli w tym sezonie bazowym! Tym którzy rozbijali, bazowali, zwijali i tym, którzy na Gorc zwyczajnie tylko przyszli!
Gorc 2011 startuje w ostatni weekend czerwca! Zapraszamy!

W tym roku wymyśliłam sobie bazowanie w ostatnim tygodniu i to był bardzo dobry pomysł! Pierwotnie chodziło o to, żeby od razu od Gorcstoku dotrzeć do zwijania, ale jakoś tak strasznie nie miałam ochoty na wielkie imprezowanie, więc w sobote rowerek, a na bazę dotarłam dopiero w niedzielne południe. Załapałam się tylko na pofestiwalowe gitarzenie pod świerkiem. Do poniedziałku zostało jeszcze sporo ludzi, było fajne, śpiewane ognisko i domowy ajerkoniaczek - mniam! Popołudniu baza opustoszała, zrobiło się cicho i spokojnie, tak prawdziwie gorcowo. Można było na płaj pójść na Tatry popatrzeć, zrobić sobie grzanki z serem i zasiąść z kubkiem kawy i książką na ławeczce bazowej :) We wtorek pogoda baz(r)owa, więc tej kawy było dużo więcej. A i była jeszcze mysz utopiona w mleku do kawy ;) Potem czas już mijał przy zwijaniu części namiotów i segregacji tego, co do użytku się przestało nadawać. Dobrze, że tyle udało się zrobić przed zwózkowym deszczem.

Na Gorcu zawsze jest człowiekowi dobrze. Wakacje od wszystkiego. Takie miejsce do oderwania, do odpoczywania, miejsce na reset :)
Trochę widoków na Tatry i bazowych klimatów klasycznych do oglądania tu.

Po tym jak się w piątek zgubiłam w Lasku Wolskim i nie mogłam znaleźć Kopca Piłsudzkiego, trzeba było pojechać w góry konkretniejsze, tam przynajmniej się nie gubię ;) Zatem rowerek w pociąg i do Pyzówki. A potem to w zasadzi nudno było: niebieski szlak, przepiękne widoki, wjeżdżalne podjazdy, superowe zjazdy. Brak akcji kompletny, ale jaki przyjemny ;) Pasmo Podhalański jest rewelacyjne rowerowo! Z buta bym go nie przeszla, a tak... Na deser jeszcze mityczne Góry Ostojowe i cud-miód zjazd nie do końca tam gdzie trzeba, ale do Jordanowa w końcu dotarłam. Nawet z SPDami za bardzo się nie kłóciliśmy ;)

Zdjęć kilka z pępka świata i okolic jak zwykle jest.

A ja znikam teraz na wakacje! Bazowo-gorcowe oczywiście :)

W sobotnie popołudnie rowery zostały zapakowane do auta i ruszyliśmy na zachód. Tym razem w odwiedziny na bazie katowiczan. Głuchaczki miały być super rowerową bazą wypadową - miło, sympatycznie i na dodatek z bieżącą wodą. Nastawieni na słoneczny skwar lekko zdziwieni usłyszeliśmy poranne pomruki burzowe. Chwilę trzeba było na wyklarowanie pogody poczekać. Jak się później okazało wyklarowała się zupełnie nie w tą stronę co chcieliśmy. Wyjechaliśmy pod Mędralową i dalej miało być w kierunku Jałowca. Jednak fruwające wokół pioruny i nagły, ulewny deszcz dość drastycznie zmieniły nam plany. Ekspresowa ewakuacja z grzbietu przez las, potem zjazd w totalnej wodzie i jeszcze kawał asfaltu w kierunku samochodu...

Oj, dawno mi tak masakrycznie nie dolało i nie doburzyło.

Focić specjalnie nie było jak.

Plan był perfekcyjny: w sobotę solidne rowerowanie w Paśmie Podhalańskim, w niedzielę solidny wspin. Jednak runął w gruzach po dogłębnej analizie wszelkich prognoz pogody w piątkowy wieczór. Miało lać, a jak leje to dla rowerowania i skał alternatywe trzeba znaleźć. Nic prostszego, wszak mamy bazy. Tym razem padło na Lubań, bo tam mnie jeszcze w te wakacje nie było. Zatem nieśpiesznie w sobotę z Kraka się wyjechało, do Ochotnicy dojechało i w towarzystwie rozmów poważnych na każdej polance wylegiwało. Rekord długości wejścia na Lubań pobity. A tam Tatry w pełnej ostrości zaskakiwały, siano zapraszało do leżenia, a bazowi żurkiem częstowali i naleśniki czarowali, no i jeszcze można sobie było drewno porąbać. Tak bardzo bazowo po prostu, jak widać.

Zaokienność pogodowa wykazała się wybitną złośliwością! Najpierw niby miała być zła, potem nagle zmieniła zdanie i zafundowała śliczne słonko. No niby fajnie, ale gdyby zachowała się bardziej przewidywalnie, można by było ambitnijeszy plan zrealizować. Ech... planowanie i logistyka, to jedna wielka porażka ostatnio.

Sobotni poranek: prognozy przyzwoite i udało się wstać bladym rańcem - połowa sukcesu. Plan był już daaawno wymyślony: Krynica - Radocyna - Krynica. Plan planem, a wyszło, jak zwykle przez przypadek inaczej, ale jak fajnie! Tuż przed Nowym Sączem zaczęło straszliwie lać. Nic tylko zabierać się z powrotem do domu... Szybka analiza wariantów i Krynica zmieniła się w Gorlice. Logistycznie względem Radocyny lepszy wariant, w przypadku pogodowej kichy łatwiej z trasy się ewakuować. No to siup! Niebieskim na Magurę Małastowską w błotku po pachy. Byliśmy ze Specjalistą ubłoceni tak, jakby nas ktoś całościowo w kałuży z błotem zanużył. No w sumie mnie to zanużyło kilka razy ;) Przy okazji okazało się, że wymyśliłam sobie traskę po mega trasie zeszłotygodniowego maratonu z cyklu Cyklokarpaty. Przejechałm połowę, tylko w przeciwnym kierunku. Jak już dojechałam do drogi na Jasionkę, to stwierdziłam, że tak prosto do bazy jechać nie można, zatem rozpoczęłam eksplorację żołtego szlaku przez Banicę. Cudowności! Górna, dzika cześć doliny Zawoi, krzaki, trawy i gigantyczne łopiany, a między tym śliczna ścieżka - jaka to była fajowa jazda! Potem jeszcze niby solidna, leśna droga, na której nie wiadomo skąd wzięły się jakieś krzaczory, więc klasyczne noszenie rowerka też było. I już Czarne, i już Radocyna!!! Baza stoi, a pierogi i piwo u pani Wioli, jak zawsze nieziemsko smakowite. A! I kilku dawno niewidzianych znajomych się przykulało. Radocynizm w czystej postaci! Objawił się on też rankiem, który takim bardzo wczesnym nie był. No i niby miało być do Krynicy, ale jakiś dziwny niepokój związany z niemożnością wbicia się z rowerkiem do autobusu wypchanego kuracjuszami wracającymi do domu i ich walizkami, sprawił, że znów trasa uległa pewnym modyfikacjom.
W ogóle, to ze smutkiem informuje, że w górnej Radocynie stoją już trzy nowe chałupy.
A wszystkich, którym przypadkiem przyjdzie do głowy targać rower na Jaworzynę Konieczniańską ostrzegam: nie róbcie tego!

Straty wyjazdu: kolarki w strzępach.

Autobusowy transport rowerowy: korzystać musiałam z czterech autobusów, w zasadzie bez problemów rowerek został zabrany, nawet kółka ani razu odkręcać nie musiałam :) W Szwagrze do NS na początku kierowca się nie zgodził, ale go na przeczekanie wzięłam. Natomiast firma Voyager z Gorlic otrzymała ode mnie osobiste wyróżnienie "Przewoźnik przyjazny rowerzystom" ;)

Jak ktoś przypadkiem nie ma dość oglądania mojego rowerka, to patrzeć tu.