Kolejny górski sezon przed nami! Pewnie zaraz znajdą się tacy co mają jeden nieprzerwany sezon, co to nigdy się nie kończy, nigdy nie zaczyna i będą się obruszać na takie stwierdzenie. Ale pominąwszy rozważania na temat początków, końców i kontynuacji sezonów wszelakich, chyba każdy reaguje pozytywnie na ciepłe promienie słońca i fiolet krokusów. No właśnie, skąd się bierze fenomen tych wiosennych kwiatków? Zaczęłam się ostatnio zastanawiać leżąc na łące i robiąc setne zdjęcie co roku tak samo wyglądających szafranów spiskich. Przecież liliowo-zielone dywany na tle wyschniętej, brązowawej trawy są takie opatrzone, obfotografowane i w efekcie banalne. Czemu nikt nie dostaje wiosennego szału na widok przebiśniegów, zawilców czy pierwiosnków? No przecież równie śliczne są!  Zatem w ramach buntu przeciw wiosennym schematom w tym numerze nie będzie ani jednego krokusa! Innych kwiatków też nie! Za to konkretne góry i owszem.

Mam nadzieję, że nasze łamy będą wiosenno-górską inspiracją. Wybór mamy geograficznie szeroki. Sporo miejsca zostało poświęcone Karpatom, ale tym za miedzą – zapraszamy na kolejny spacer po słowackich zakątkach, rowerową przejażdżkę na Ukrainie i spotkania z historią w Rumunii. Dla wielbicieli górskiej egzotyki kilka słów o górach północy i himalajskich dolinach. A w ramach uzupełnienia i ocieplenia europejskich klimatów zapraszamy do Katalonii.

Zatem witaj wiosno! W góry idziemy!

Coś nowego! Otwieramy okno, żeby przewietrzyć. I już czujemy rześkie, mroźne, zimowe powietrze.  Krótko mówiąc wprowadzamy kilka zmian w naszym wyglądzie. W treści żadnej rewolucji nie robimy, przynajmniej na razie. Zatem z lekkim niepokojem prezentujemy ten numer, pytając czy się spodoba? 

W międzyczasie oczywiście myślimy o zimie, o zimie w górach, rzecz jasna! Myślimy i piszemy. 

Zima, góry – bezpieczeństwo! Od tego zaczynamy. O konieczności posiadania lawinowego ABC (sondy, łopaty i detektora) podczas zimowych wędrówek w lawiniastych górach już, mam nadzieję, nikogo przekonywać nie trzeba. Zatem tym razem prezentujemy kolejny patent, który może zwiększyć nasze bezpieczeństwo – plecaki lawinowe – co to, po co, na co? Wyjaśniamy! Zaglądamy na nasze zimowe podwórko. Odkrywamy narciarskie tajemnice Beskidu Sądeckiego i nie chodzi tu zupełnie o popularne stacje narciarskie.

Jedziemy też w amerykańskie góry egzotyczne i to na dwa końce obu Ameryk – Alaska i Patagonia. Tradycyjnie zapraszamy też na wschód, do Albanii na ostatni odcinek wędrówki po tamtejszych górach oraz za miedzę, na Słowację. Dla tych co zimą wolą mniej ekstremalne, kulturalne rozrywki, jest zaproszenie do Muzycznej Owczarni w Jaworkach oraz jak zwykle góra książek o... górach.

Zupełnie nie wiem czemu, ale góry zimą są wyjątkowo pociągające...

Jak myślimy o górach wysokich, to przed oczami stają nam 

ośnieżone, zimowe szczyty. Jak po głowie chodzą nam nasze karpackie pagóry, to w myślach pojawia się obraz jesiennie kolorowej, bieszczadzkiej buczyny.

Wychodzi na to, że jesień, to taka najbardziej karpacka pora roku. Ale my jesteśmy trochę na bakier z oczywistymi skojarzeniami i o Karpatach w tym numerze nie będzie za wiele. Pospacerujemy trochę po słowackiej Polanie i tyle. Rude buki muszą sobie Państwo pooglądać w Beskidach sami – gorąco zachęcam do natychmiastowego pakowania plecaków. A tu zapewnimy górską rozrywkę w trochę dalszym, wyższym i mniej kolorowym wydaniu. 

Na pierwszy ogień pójdzie garść górskiego żelastwa. Zapraszamy na żelazne drogi. I wcale nie chodzi o podróż koleją, tylko całkiem konkretne wspinanie – o via ferratach jest mowa, i to tych trochę trudniejszych. 

Dla odmiany jedziemy też w podróż na wschód. Do Gruzji zaprowadzą nas nowe szlaki, do Czarnogóry przyciągną skały Durmitoru, a do Albanii... No właśnie! Co nas ciągnie do Albanii? Nie wiem! To coś nie do końca zdefiniowanego, ale w ciągnięciu jest 

bardzo skuteczne. Warto się o tym przekonać i dać po raz kolejny zaciągnąć w tą górsko frapującą część świata, choćby tylko na 

naszym papierze.  

Gdyby komuś było mało, byłby niezbyt zmęczony tymi dalekimi wędrówkami, to zawsze można sobie jeszcze po naszych pagórach pobiegać... 

Czas na to idealny!

Góry! Tak! Rower! Tak! Góry i rower! Jeszcze bardziej tak!
Albo:
Rower! Tak! Góry! Tak! Rower i góry! Jeszcze bardziej tak!

Wbrew pozorom, to spora różnica. Jedni zaczynają od gór. Chodzą po nich na różne sposoby, eksplorują, zwiedzają. Ale gdy wszystkie szlaki, drogi, ścieżki, a nawet bezdroża zaczynają być znane, to pojawia się myśl: co by tu nowego w tych górach zrobić? A jak przez przypadek wzrok padnie na stojący w kącie rower, którym czasem się jeździ do sklepu po bułki, to od razu otwiera się zupełnie nowy, górsko-rowerowy świat. Oj, szybko wciąga! Szybko inwestuje się wtedy w rower, szybko studiuje się tajniki techniki jazdy i szybko poprawia kondycję. A na dobrze znane szlaki spogląda się pod zdecydowanie innym kątem.
Bywa też zupełnie na odwrót i chyba jest to nawet częściej spotykane. Rower, rower, rower, od maleńkości rower. Zaczyna się od szaleństw z chłopakami na osiedlu, a jak osiedlowe górki stają się zbyt małe, to zaczyna się poszukiwanie czegoś większego i w efekcie trafia się w góry – tak w bardzo dużym uproszczeniu.
Ci pierwsi zazwyczaj więcej wiedzą o górach samych w sobie. Ci drudzy zazwyczaj są lepsi technicznie, ale generalnie wszyscy mają podobny cel – rower i góry, góry i rower!
No ale nie samym rowerem w górach człowiek żyje (choć czasem trudno mi w to stwierdzenie uwierzyć). Proszę się nie martwić. Dla tych, którzy z dwoma kółkami mają niewiele wspólnego, też coś się znajdzie w tym numerze.
Mamy pewną słabość do gór Słowenii, więc zapraszamy w masyw Sniežnika i do lektury nowych przewodników po słoweńskich wzniesieniach. Albanii ciąg dalszy, Słowacja, Sudety, trochę historii, trochę współczesności – inwestycji i rozwiązań technicznych.

Jak zawsze cały wachlarz możliwości, jak na środek lata przystało!

Królowa. Dostojna, wielka, niedostępna, wymagająca, piękna, kapryśna, humorzasta. Królowa. Taka poważna z surową, lekko niezadowoloną miną, spoglądająca z wyższością z zakurzonego portretu. A może inaczej. Królowa. Namalowana dziecięcą rączką na kartce papieru, kolorowymi kredkami, z długimi, żółtymi włosami, w różowej sukience i z karykaturalną koroną na głowie. To w sumie raczej królewna.
Ani jeden, ani drugi obraz do Królowej Beskidów zdecydowanie nie pasuje. Mimo że wzniosła, groźna i teoretycznie niedostępna, to Jej Królewska Mość jest przecież zupełnie górska, beskidzka, czyli nam zwyczajnie bliska.
Jak bardzo Babia Góra jest bliska turystom, w tym numerze  obszernie udowadniają pracownicy Babiogórskiego Parku Narodowego. Można powiedzieć – nie taka ta Baba straszna, jakby się mogło wydawać, ale jak to baba, ciekawa i nieprzewidywalna, pociągająca... do górskich wędrówek.
No tak, ale nie samą Babią Górą człowiek żyje, zwłaszcza wiosną, kiedy to w natłoku górskich propozycji oczopląsu można dostać, a z niezdecydowania pozostaje tylko zamknąć się w domu i szczelnie zasunąć zasłony, żeby słońce nie docierało. Na szczęście Jest kilka sposobów, by uratować się przed taką sytuacją. Mam nadzieję, że nasze słowacko-albańskie propozycje w połączeniu z kilkoma innymi dodatkami, pomogą opanować nadchodzącą klęskę górskiego urodzaju.

Dzień dobry, wiosno! Witamy w górach!

Co w wiosennym numerze? Znajdziesz tu.

Przychodzi sobie zima, wiosna, przyszło sobie też lato. Może przyjdzie też jesień, w sumie dobrze by było. Tak w kółko, tak samo, najprawdopodobniej nic nowego w związku z tym się nie wydarzy. Znowu wakacje, znowu upały, znowu niezbędni współpracownicy wybyli na urlop w najbardziej nieodpowiednim momencie, a człowiek siedzi w nieklimatyzowanym biurze przed komputerem i intensywnie zastanawia się nad tym co jeszcze robi w tak letnio niedorzecznym położeniu.
Skoro położenie niedorzeczne, to trzeba je zmienić! Szybko!
Zmiany takiej można dokonywać na różne sposoby. Najprościej? Po prostu spakować plecak! Banalne, nie? Można na długo w góry dalekie, wysokie i trudne się wybierać, można też na krótko, w pagórzaste Beskidy wyskoczyć na wypoczynkowy weekend. W każdym razie zacząć od pakowania plecaka należy. Nie! Chyba jendak pomysł powinien być wcześniej. Potem już jakoś poleci. Towarzystwo niespodziewanie się znajdzie, projekty nagle się skończą, druczek urlopowy cudownie zostanie podpisany, bilety na samolot akurat będą w promocji albo uruchomią nowe połączenie kolejowe pasujące nam idealnie. A jeśli ktoś powie, że akurat mała pociecha trzyma lub ewentualnie tylko nad morze posyła, to ja odpowiem, że albo morze łączymy z górami, albo maleństwo w góry ze sobą bierzemy, no bo przeciez się da!
Oto taki obraz świata letnio-wakacyjno-urlopowo-górsko idealnego! Życzę wszystkim dokładnie takiej wersji najbliższych wydarzeń!

Pozdrowienia dla tych, którzy właśnie są w trakcie realizowania wakacyjnych działań górskich!
Pozdrowienia również dla tych, którzy biorą wolne w listopadzie!
I to pewnie długie wolne, takie by jechać daleko, tam gdzie wtedy, po monsunie białe góry widać wyjątkowo ostro i wyraźnie...