Tego, że miało być zupełnie inaczej pisać już chyba nie muszę - standard. Pomysł na rowerową Gochę przekształcił się w dwukołowe Bieszczady, z których wykluł się Beskid Niski. 

Całość imprezy rozpoczęła się logistyczną porażką: Kraków - Grybów w 8 godzin! Potem miłe pomykanie na wschód zakończone czołówkowym docieraniem do schroniska pod Magurą Małastowską. Wieczór zwieńczony winem Bieszczady! 

Dzień następny piękny, słoneczny i liściaście kolorowy. Bartne, Magura Wątkowska i rewelacyjny zjazd ze Świerzowej z klasycznym OTB w pakiecie (drugie moje latanie przez kierownicę, w cenie bardzo promocyjnej - dwa siniaki), a na deser śliczny singiel z Przełęczy Hałbowskiej do Krempnej. 

Na zakończenie miały być endurocuda na Cergowej i Dukla, ale pod Grzywacką Górą biedactwo moje specjalne zostało zaatakowane przez potworny drut! Drut się wkręcił we wszystko w co mógł. W efekcie złamałam hak przerzutki, pogiełam wózek przerzutki (na szczęście sama przerzutka cała), pogiełam prawie nowy łańcuch i nadszarnęłam szprychę (na szczęście nie zerwałam). Jedyne co można było zrobić, to założyć łańcuch na sztywno, bez możliwości zmiany przełożeń... Ewakucja do Nowego Żmigrodu, a dalej asfaltem do Gorlic... Bez biegów trzeba było cisnąć... oj, czwórki będą boleć... 

A Specjałkowi-biedakowi konkretny serwis teraz potrzebny. 

Umwówienie się z dwoma facetami na raz graniczy z cudem. Zwłaszcza jeśli chodzi o rower, w górach, w śrdoku jesieni. Ale marudzą!
W efekcie nie weekend a słoneczna niedziela, nie góry a Jura Północna... jedynie rower się zgadzał :)

Dwie edurowce z endurobaranem na czele, pojechali endurostadem w siną dal...

No dobra... jurajskie wapienie i piachy pod oponami są prawie tak fajne jak flisz karpacki. Było zwiedzanie świetnych miejscówek wspinowych (Rzędkowice, Mirów) i zamków (Bobolice, Mirów), był piękny, sosnowy las (prawie wszędzie) i nawet odcinki specjalne po krzakach, było ciepło (na pewno cieplej niż w Beskidach). Ale nie było konkretnego zjazdu i nie było widoku na Tatry.

No dobra... było bardzo fajnie! Zwłaszcza, że tam wcześniej nie byłam :)

Zielonemu też coś się od życia należy - stwierdziłam to zobaczywszy, jak prawie zniknęły kółeczka od tylnej przerzutki. Podzieliłam się spostrzeżeniem ze światem i dostałam ślicznego, prawie nieużywanego, oldskulowego SISa - w sam raz dla Zielonego. Moje wzruszenie było wielkie :) Jak już się przystawiłam do działań, to się okazało, że kilkanaście lat nieodkręcana śruba od haka jest nie do ruszenia, nawet po dwóch dniach kąpieli w WD-40... I tak się skończyło wymienianie przerzutki, choć przynajmniej napęd czysty i linka nowa. Może kąpiel powinna trwać dwa tygodnie? Zobaczymy...

Lato i zima, to takie konkretne pory roku. Na lato się czeka, bo wakacje, urlopy, wyjazdy, wyprawy... Zima to śnieg – też się czeka, żeby skorzystać z atrakcji, których w innych porach roku nie ma. A wiosna i jesień są jakieś takie niecharakterystyczne, mniej oczekiwane, siłą rzeczy przejściowe. A może dlatego właśnie fajne? Bo mniej oczywiste. W kontekście górskim oczywiście, bo nikt się
przecież z wiosenną, zieloną trawką i kwitnącymi sadami czy jesiennymi, kolorowymi liśćmi i rudymi kasztanami kłócić nie będzie – to jest charakterystyczne i oczekiwane, ale przez ogół mieszkańców naszych szerokości geograficznych, a nie tylko tych górolubnych.

Tak to niestety już jest, że planując działanie w górach na jesień specjalnie się nie czeka, chyba że wyjątkowo chodzi o wyjazd do Nepalu, bo wtedy akurat trwa tam pomonsunowa pora arcyturystyczna. Chociaż jest jeden krajowy wyjątek – Tatry! W miesiącach wiosennych w tych górach warunki są jeszcze zupełnie zimowe, w lecie Tatry pękają w szwach, a dzikie tłumy turystów wszelkich skutecznie przyćmiewają wysokogórskie piękności. Za to we wrześniu czy październiku można je sobie poeksplorować w zdecydowanie większym spokoju.
Wprawdzie o Nepalu i Tatrach z okazji jesieni w Gazecie Górskiej nic nie będzie – tak przekornie, a co! Ale powspominamy letnie zdobywanie, poplanujemy zimowe wypady, a przede wszystkim zaprosimy do korzystania z kolorowych, bukowych, nie tylko beskidzkich lasów... Ważne! Nie tylko pieszo, ale też na rowerze!

Co w jedenastym numerze Gazety Górskiej można sprawdzić tu.

Rzucić wszystko i jechać w Tatry! Tak to właśnie w ten weekend wyglądało. Konkurencyjnych działań było kilka, z rowerowymi na czele, ale nie! Ostatni taki piękny weekend w Tatrach tej jesieni trzeba było wykorzystać. Od piątku ma sypnąć śniegiem - też fajnie ;)
Wysokie Słowackie, w sobotę Dolina Kiezmarska, Zelene Pleso i Jagnięcy - jakie Bielskie są z tej perspektywy piękne! Po zażegnaniu małego kryzysu, udało się jeszcze przeskoczyć przez Świstową Przełęcz i zaczepić na nocleg przy pośredniej stacji kolejki na Łomnicę. Odziwo nie było zimno, a i towarzystwo sympatyczne ;) Pobiegliśmy na burżujskie śniadanie do Chaty Zamkowskiego, a potem do Tereho, przez Czerwoną Ławkę i Staroleśną do Smokowca.
Piękności tatrzańskie bezchmurne! A na deser wizyta u Burego Misia w Małej Manufakturze Radykalnej Metamorfozy Złomu. Łał!