Podobno zasady są po to, żeby je łamać. A łamie się je po to, żeby się przekonać, że jednak mają sens ;) Brzmi poważnie, choć całkiem poważnie nie było. Zarzekałam się okrutnie, że w żadnych zawodach, rowerowych też, startować nie będę, z zasady właśnie. Ale popracowano nade mną trochę i postanowiłam zobaczyć jak to wygląda i czy faktycznie takie strasznie trudne, i czy faktycznie tylko mega wymiatacze są w stanie to przejechać, a ja będę rower sprowadzać. Zatem wybrałam się na Enduro Trophy do Bielska. Rano, po przyjeździe na start, moja pierwsza myśl była: co ja tu w ogóle robię?! Potem już było bardziej pozytywnie. Baaardzo sympatyczna atmosfera, całkiem fajne trasy, które były dla mnie zupełnie przejeżdżalne, żar lejący się z nieba i regeneracyjne lenistwo między oesami :)

Podsumowując: nie było tak strasznie, przeżyłam, nic sobie nie zrobiłam, przejechałam całość, nie musiałam sprowadzać roweru, nie byłam ostatnia - normalnie sukces na całej linii ;)

W niedzielę był bonusowy oes ze Skrzycznego. Piękny! Trudny! Dużo trudniejszy zjazd niż te na zawodach. I do tego pierwsze w moim życiu jeżdzenie z rowerem na wyciągu. Całokształt imprezy miał pływający finał w Jeziorze Międzybrodzkim :)

Góry! Tak! Rower! Tak! Góry i rower! Jeszcze bardziej tak!
Albo:
Rower! Tak! Góry! Tak! Rower i góry! Jeszcze bardziej tak!

Wbrew pozorom, to spora różnica. Jedni zaczynają od gór. Chodzą po nich na różne sposoby, eksplorują, zwiedzają. Ale gdy wszystkie szlaki, drogi, ścieżki, a nawet bezdroża zaczynają być znane, to pojawia się myśl: co by tu nowego w tych górach zrobić? A jak przez przypadek wzrok padnie na stojący w kącie rower, którym czasem się jeździ do sklepu po bułki, to od razu otwiera się zupełnie nowy, górsko-rowerowy świat. Oj, szybko wciąga! Szybko inwestuje się wtedy w rower, szybko studiuje się tajniki techniki jazdy i szybko poprawia kondycję. A na dobrze znane szlaki spogląda się pod zdecydowanie innym kątem.
Bywa też zupełnie na odwrót i chyba jest to nawet częściej spotykane. Rower, rower, rower, od maleńkości rower. Zaczyna się od szaleństw z chłopakami na osiedlu, a jak osiedlowe górki stają się zbyt małe, to zaczyna się poszukiwanie czegoś większego i w efekcie trafia się w góry – tak w bardzo dużym uproszczeniu.
Ci pierwsi zazwyczaj więcej wiedzą o górach samych w sobie. Ci drudzy zazwyczaj są lepsi technicznie, ale generalnie wszyscy mają podobny cel – rower i góry, góry i rower!
No ale nie samym rowerem w górach człowiek żyje (choć czasem trudno mi w to stwierdzenie uwierzyć). Proszę się nie martwić. Dla tych, którzy z dwoma kółkami mają niewiele wspólnego, też coś się znajdzie w tym numerze.
Mamy pewną słabość do gór Słowenii, więc zapraszamy w masyw Sniežnika i do lektury nowych przewodników po słoweńskich wzniesieniach. Albanii ciąg dalszy, Słowacja, Sudety, trochę historii, trochę współczesności – inwestycji i rozwiązań technicznych.

Jak zawsze cały wachlarz możliwości, jak na środek lata przystało!

Miastowe dziecko na wieś na wakacje pojechało. Na leżaku pod orzechem poleżało, jabłka pozbierało, lisa, sarne, kury i koguta widziało, do lasu poszło, na pole też, buty sobie nowe kupiło, pary trzy, na zabytkowym rowerze pojeździło - generalnie sobie poleniuchowało w ropczyckich włościach Anny K. :)

Za każdym razem jak rozkręcam jakąś piastę, zastanawiam się dlaczego smar teflonowy jest różowy? Czy ktoś mi w końcu to wytłumaczy? (W zasadzie mogłabym to samo pytanie zadać w kontekście płynu do mycia roweru). 

Przy okazji dowiedziałam się jak wygląda w środku piasta z kontrą. I, co lepsze, udało mi się ją poskładać w jedną całość, kręcącą się całość. Próbowałam też wycentrować kolejne w mojej historii koło i po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że nie jest to moje ulubione rowerowe zajęcie.

Radocynizm był wzorcowy! 

Można było pojeździć na rowerze. Można było się upiec w upale. Można było sobie oparzyć łydkę na rowerze. Można było się potaplać w Nieznajowej. Można było pogitarzyć do świtu. Można było wypić piwo przed wiatką. Można było sobie zrobić zdjęcie z Misiem. Można było sobie kupić fuksjową koszulkę. Można było zjeść pierogi u pani Wiolii. Można było się ucieszyć. Można było śpiewnąć "sto lat!". Można było potańcować boso na trawie i na stole też. Można było poleżeć w cieniu cerkwi. Można było zjeść lody pod sklepem po sumie. Można było...

A wszystko to można było z okazji 25-lecia Bazy Namiotowej w Radocynie!  

Trudno opisać, co wyrabia ta ekipa!
Cześć im i chwała za piękną siatkówkę! 

Takiego rozbijania bazy na Gorcu jeszcze nie było! Same niesamowitości! Upalna pogoda! 23-osobowa, cudowna Ekipa! Baza rozbita na wysoki połysk! Same nowe namioty! Nowe podesty! Nowe śpiwory! Nowy komin! Nowe drzwiczki do pieca! Od nowa postawiony piec! Prysznic! Prawie SPA! 

Dużo nowości, ale Gorc jest niezmiennie fajny! Zapraszamy na bazę! :)