Po trzech weekendach przerwy (nie wiem jak ja to przeżyłam) znów rower! Hura! Logistycznie było to skomplikowane. W efekcie byłyśmy w Żywieckim, Gorcach i Wyspowym. Najpierw klasyk w Paśmie Polic z żółta rynna w roli głównej - trudne to, ale do zjechania, jeszcze nie teraz, mimo świetnych warunków (było sucho!), ale kiedyś na pewno. Do kompletu zielony trawers - tu jestem z siebie dumna, bo przejechałam go w dużo lepszym stylu niż rok temu. Przy okazji przyplątały się trzy snejki w przeciągu 15 minut w tym samym kole, a ja złamałam hak - dobrze, że zapasowy od pewnego czasu mam zawsze ze sobą ;) Pean na część mej przerzutki, która nawet się nie przygięła!

Szybka teleportacja i najtrajdzik z Zasadnego na Gorc Kamienicki do szałasu, gdzie imprezka urodzinowa Uszatej się działa - w końcu udało mi się dotrzeć! Rano zjazd na dzień dobry i do Mszany, gdzie to z lokalnym przewodnikiem szwendaliśmy się po zakamuflowalnych singlach na Słomce i Lubogoszczy. Na Szczebel już dnia nie starczyło, ale za to enduro-ognisko z kiełbaską odpaliliśmy na szczycie.
Generlanie dziecko się zmęczyło bardzo :)

Myśl weekendu: zło pizga zewsząd! - powiedział Apokaliptyczny Malkontent na wypychu pod Cyl Hali Śmietanowej.

Dawno nie byłam na żadnym wyjeździe kursowym. W szkoleniu nie uczestniczę od dłuższego czasu. Egzaminowania na połówce też odmawiałam w ostatnich sezonach, bo różne inne, bardziej pociągające rzeczy się działy. W tym roku zgodziłam się być w komisji z wielką chęcią. Powodów była kilka. A jednym z nich, jakaś taka sentymentalna potrzeba powrotu do starych, dobrych, kursowych czasów :) I udało się! Kurs to kurs, czyli jedyne w swoim rodzaju coś! Warto było! Choć egzaminowanie to niełatwa rzecz. W sumie to nawet trochę mi smutno, że ten radosny etap kursowego życia mam już za sobą... W każdym razie gratulacje dla świeżo upieczonych półprzewodników! Niepokonanych! :)

Przed chwilą sprawdziłam - ostatni raz na wyjeździe kursowym byłam w 2010 roku... daaaawnooo...

Nie wiem czy to tylko takie moje subiektywne wrażenie, czy może znajdzie się ktoś jeszcze, kto ma podobne odczucia, ale jesień to tak spada nagle z jasnego (letniego i słonecznego) nieba. Raz, dwa! Budzimy się rano i chłodniejsze powietrze jakoś pachnie inaczej, a wszyscy nagle zniecierpliwieni, przygotowani w blokach startowych czekają na wystrzał bukowego koloru. Jest! Płomienisty blask wybuchu z prędkością światła pochłania nasze zalesione góry – nagle wszyscy solidarnie lądują w Bieszczadach. Trwa to trzy tygodnie. Takie zapierające dech zachłyśnięcie się naszą złotą, polską jesienią – jakże banalną i powtarzalną w swym pięknym jestestwie. Ach! A potem równie nagle, choć zupełnie nieentuzjastycznie wracamy na utopioną w kałużach i błocie listopadową 

ziemie...

No i właśnie, jak ta niezbyt lubiana plucha zwali nam się na głowę, 

w ramach niewychodzenia z domu, ale nieustannej łączności z górami, będzie można zasiąść. A jak już się zasiądzie, to można poczytać, o górach rzecz jasna! Kierunki różne – po hiszpańsku, po słowacku, po szwajcarsku, po chorwacku i bardzo lokalnie, po naszemu też! Spinki, owce i zakupy – wszystko po góralsku. A w ramach łagodnego nastrajania się na zimę polecamy wywiad z Andrzejem Bargiełem, jednym z najwybitniejszych narciarzy wysokogórskich na świecie.

Zatem życzę złocistego, żółtego, pomarańczowego, czerwonego, brązowego, z domieszką zielonego, dużo! Dużo i soczyście!

Drugi weekend z rzędu bez roweru... świat się kończy! Wszystkich zaniepokojonych informuje, że nie oznacza to, że sobie coś znowu zrobiłam. Jestem w jednym kawałku, kości, stawy, ścięgna, mięśnie, narządy wewnętrzne i powłoki skórne są całe, głowa też ;) To tylko nieszczęsny zbieg okoliczności... Spotkanie Komisji Akademickiej w ten weekend w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą kompletnie mi nie leżało. Zresztą z Komisją już mi nie po drodze od jakiegoś czasu, no ale mus to mus. Odpuścić trzeba było co najmniej dwa konkretne projekty rowerowe. Ale przynajmniej miejsce ładne i szansa na krajoznawstwo sympatyczne. Kazimierz faktycznie uroczy, tylko dobrego światła fotograficznego zabrakło. Do tego Nałęczów-Zdrój, fabryka porcelany w Ćmielowie (wielkie rozczarowanie - porcelana kosmicznie droga i zwyczajnie brzydka) oraz kopalnia krzemienia w Krzemionkach Opatowskich.

Dziecko po dwudziestej którejś godzinie (czegoś na kształt) treningu w tym tygodniu padło na ryjek. Nie ruszy żadną kończyną, do poniedziałku. Przy okazji pouprawioło życie rodzinne, zdezerterowało z roweru (!), obejrzało "Wałęse" i po raz kolejny nie posprzątało.