Ostatnio specjalizuję się w spontanicznych zmianach weekendowych planów. Miały być narciochy krynickie, a wylądowałam w Śląskim, na turach oczywiście. Niby miałam dołączyć do kursu, który kończył obóz zimowy, ale jakoś średnio mi wyszło. Była za to leniwa turo-jazda :) Jakimś strasznym rańcem do Ustronia, a tam leje, ciut wyżej naszczęście śnieżyło, ale syf był niemożebny. Zatem z foki na Równicę, a tam w schronisku PTTK kelner w białej koszuli, z rączką za plecami podał mi kawę, a potem bardzo chciał porwać filiżankę, jak ja jeszcze nie skończyłam - uciekłam szybko... Miły zjazd leśny do Brennej, choć śnieg mokry i ciężki, potem człapanie na Błatnią. W ramach czekania na ekipę kursową można się było wyspać. Wieczorne posiady, a z rana miłe pogodowe zaskoczenie, więc myk razem na Klimczok, a tam chmury się podniosły i Skrzyczne wezwało! No to w dół po lesie do Szczyrku i pod krzesełko. Chwila dylematu i burżujska decyzja - foczyć mi się nie chciało, więc za karę solidnie wymarzłam na wyciągu. No ale w końcu mialam okazje posmakować czarnej trasy i trochę pozatrasowej jazdy też - warunki straszne - albo walka na lodzie, albo trawa i kamienie. Mimo to, miło było się zmęczyć :) 

Straty tury (to chyba będzie stała rubryka...): świeżutko wyserwisowane ślizgi wyglądają tak, jakby przeżyły ciężki sezon...

Kilka takich przemysleń z weekendu... Szkolenie kursowe już mi się nudzi, jakoś przestało mnie bawić sterczenie na panoramkach i wyduszanie z kursantów strzępków wiedzy, a jeszcze nie tak dawno życ bez tego nie mogłam - smutne trochę. Tak w sumie stwierdziłam, że lubię sobie sama beskidzko turować (w Tatry solo, wiadomo, nie da rady). Człowiek sobie foczy, jak chce, gdzie chce, kiedy chce i jeszcze nikt nie widzi, jak w lesie sobie marnie radzi ;) A jak się ma ochotę na wyciągową jazdę, to też można się swobodnie poburżuić :) 

Zdjęć tym razem nie ma ani pół, bo niestety czasem się nie pamięta, że baterie do aparatu to ładować należy niekiedy. A ze Skrzycznego takie ładne widoki były...

Nie może być! Pierwszy wyjazd w tym sezonie zimowym w góry bez nart! Ale za to jaki! Z foczeniem dalej nie najlepiej, więc spotanicznie wyszło zupełnie co innego, mocno tatrzańskiego. Tak więc narty zostają w domu, a mimo kiepskich prognoz w plecaku ląduje szpej :) Po półgodzinie snu z piątku na sobotę, trzeba się było zapakować do autobusu o jakiejś chorej godzinie, potem migiem na Kasprowy (pierwszy raz w zimie z buta, nie z narty). A tam syf, mgła śnieg, wiatr i inne takie przyjemności. Nic to! Związać się trzeba i pomykamy na Świnicę. Wierzchołek taternicki udało się zdobyć! Ze względu na późna godzinę i mocno niemiłe warunki została podjęta jak najbardziej słuszna decyzja, że wierzchołek właściwy odpuszczamy. No to do Murowańca z Przełęczy Świnickiej bardzo śniegowo czujnie w dół i potem niby szybko, sprawnie przez pojezierze do schroniska. Nic bardziej mylnego - jak się nie wceluje w szlak, to się ma jeszcze po drodze przyjemność przecierania śniegu miejscami po pas przez hektary kosówki. Urocze trzy godziny... No ale zwięczeniem sukcesu było trochę schroniskowego ciepełka. I mimo, że Murowańca nie lubię, to miło było. Dnia następnego atak na Kościelec. Pogoda odziwo lepsza. Najpierw nad Czarny Staw i pod Karb - niewiele poniżej przełęczy nie puściło, śnieg niebezpieczny - zatem uzasadniony odwrót. Przy okazji mogliśmy popatrzeć, jak spod Granatów zeszła lawinka - robi wrażenie, dobrze, że z daleka. Jak nie da rady z tej strony, trzeba zajść go od tyłu, więc dookoła, znów przez pojezierze, tym razem szlakiem na szczęście. A tuż pod przełęczą jakieś słońce zaczęło wychodzić, chmury się przerzedziły, góry się pokazały! I moje trzecie widmo Brockenu! Mało czasu. Z Karbu szybko na górę. Nie wiążemy się. Kościelec zimowo zdobyty! I znów bezpiecznie na Karbie - po drodze tylko cztery stresy ;) Warunki w kierunku Czarnego Stawu lepsze, kilka osób schodziło, to my też - zjeżdżamy. Szybko i sprawnie na dole, tylko z zimną pupą ;) Na chwilkę zahaczamy o schronisko i mykamy do Kuźnic.

Mega mocny wypad! Chyba nikt normalny w taką pogodę, przy takich warunkach śniegowych, w takie góry za bardzo się nie pcha, a my tak :)

Straty wyjazdu: solidnie roztargane rakiem goretexy :(

A tak w ogóle to Krówka mówi: Do dzieła! Nie poddawaj się! ;)

No i jeszcze fotki - tym razem mało bardzo, bo jakoś nieporęcznie było z lustrem walczyć.

Śnieg dalej wcale nie jest solidny, no ale trzeba się było przeszkolić lawinowo. Takie szkolenie powinno być obowiązkowe raz do roku, jak pierwsza pomoc, autoratownictwo i jazdy na czekanie. Wybrałam się zatem na Halę Miziową na kurs orgzanizowany przez odradzającą się właśnie Sekcję Narciarstwa Wysokogórskiego KW Kraków. Docieranie w piątkowy wieczór do Korbielowa okazało się nieco skąplikowane i utknęłam na dwie godziny na dworcu w Żywcu, co wróżyło nocne foczenie na Miziową. Ale, że ja mam szczęście i stopa potrafię złapać wszędzie, prawie w połowie podejścia, koło północy, podjechał do mnie sympatyczny goprowiec na skuterze i postanowił zabrać mnie na górę. Pierwszy raz w życiu jechałam takim pojazdem - na stromszych odcinkach było ciekawie. Od samego sobotniego ranka zabraliśmy się za szkolenie: były testy śniegowe, latanie z pipsami po lawinisku (mogłam sobie w końcu solidnie potestować swój detektor), sondowanie, kopania mało, bo nie za bardzo było w czym kopać. W przerwie kilka zjazdów i eksploracja zakrzaczonej, czarnej trasy z Miziowej na Szczawiny - mocna rzecz. A zamiast obiadu pierwsza próba zdobycia Pilska - w połowie drogi moje foki postanowiły się odkleić i krzyknąć: chcemy do serwisu! Popołudniu wykłady, a wieczorem posiady przy wiśnióweczce... Godzinę przed świtem gotowość bojowa i druga próba zdobycia Pilska. Tym razem dotarłam do jednej trzeciej drogi i po stwierdzeniu, że wschodu słońca i tak nie będzie, wróciłam. W totalnej chmurze, na dzień dobry rozpoznawaliśmy sobie rodzaje śniegu, a potem podejście trzecie do Pilska. Oj, ładna, odziwo słoneczna tura nam wyszła z miłym zjazdem w odrobinie świeżutkiego puchu. No i dalej do pipsów, ćwiczyć! Jak już szkolenie się skończyło trzeba było zjechać na dół - nie lubię jeździć z większym plecakiem. I znów wylądowaliśmy w krzakach czarnej trasy, potem w lodzie nartostrady i na kamerdolcach gdzieś już prawie na dole. Powrót do Kraka poszedł zdecydowanie sprawniej niż piątkowa podróż. 

Fajnie było! SNW to całkiem niegłupi pomysł ;) Nasze lawin nauki i spacery z fokami do podglądnięcia tu.