Kiedyś pisałam o rowerkach, na których w swoim życiu jeździłam i jeżdżę. Właśnie jest okazja, aby wspomnieć o kolejnym zwierzu rogatym, z którym mam do czynienia.
Z racji kolejnego sakwiarskiego pomysłu na nadchodzący weekend majowy pożyczyłam rower od taty. To bardzo sympatyczna, trekingowa maszyna, która zagościła w rodzinie jakieś półtora roku temu. Tata zainwestował, żeby jeździć! Z tym jeżdżeniem to różnie w sumie... Ale rowerek ten akurat w sam raz pod szosowo-szutrowo-sakwiarkie wyjazdy - idealny: koła 28, cienkie opony, wysoka kierownica, kanapowe siodło i amortyzowana sztyca - zatem wzięłam pożyczyłam i na rowerowy podbój Litwy jadę :)

A co to to? A Go Sport Explorer, ponoć Kross ramy do tego robi.

Kolejny górski sezon przed nami! Pewnie zaraz znajdą się tacy co mają jeden nieprzerwany sezon, co to nigdy się nie kończy, nigdy nie zaczyna i będą się obruszać na takie stwierdzenie. Ale pominąwszy rozważania na temat początków, końców i kontynuacji sezonów wszelakich, chyba każdy reaguje pozytywnie na ciepłe promienie słońca i fiolet krokusów. No właśnie, skąd się bierze fenomen tych wiosennych kwiatków? Zaczęłam się ostatnio zastanawiać leżąc na łące i robiąc setne zdjęcie co roku tak samo wyglądających szafranów spiskich. Przecież liliowo-zielone dywany na tle wyschniętej, brązowawej trawy są takie opatrzone, obfotografowane i w efekcie banalne. Czemu nikt nie dostaje wiosennego szału na widok przebiśniegów, zawilców czy pierwiosnków? No przecież równie śliczne są!  Zatem w ramach buntu przeciw wiosennym schematom w tym numerze nie będzie ani jednego krokusa! Innych kwiatków też nie! Za to konkretne góry i owszem.

Mam nadzieję, że nasze łamy będą wiosenno-górską inspiracją. Wybór mamy geograficznie szeroki. Sporo miejsca zostało poświęcone Karpatom, ale tym za miedzą – zapraszamy na kolejny spacer po słowackich zakątkach, rowerową przejażdżkę na Ukrainie i spotkania z historią w Rumunii. Dla wielbicieli górskiej egzotyki kilka słów o górach północy i himalajskich dolinach. A w ramach uzupełnienia i ocieplenia europejskich klimatów zapraszamy do Katalonii.

Zatem witaj wiosno! W góry idziemy!

Ostatnie chwile abstynencji od nart i roweru trzeba było jakoś ciekawie i z pożytkiem zagospodarować. Czyli klasycznie w ramach rekonwalescencji, jak to już wielokrotnie bywało - na chatę! Oddziałowo-akademicko się integrować, chatowo-wiosennie porządkować, krokusy fotografować i generlanie miło, sympatycznie, leniwie i w dobrym towarzystwie czas spędzać.

Przy okazji udowodniono również, że z gipsem da się rąbać drewno (przeprowadzałam szkolenie w tym zakresie, szkolona rozłupała pierwszego klocka w swoim życiu :). Jak również okazało się, że gra na gitarze też jest możliwa i nawet otoczenie jest w stanie to przeżyć (przypuszczam, że mój ortopeda umarłby na zawał ;)

A tak na marginesie: REEEEEEEESOVIAAAAAAAAAAA !!! MISTRZEM! :)

No ale przyznać trzeba, że ZAKSA cały sezon grała najładniej.

Jak się nie da jechać w góry na narty, na rower też nie, to się uprawia krajoznawstwo. A jak się jeszcze kilka innych zbiegów okoliczności zdarza, to się ląduje we Wrocławiu! Z dużych i ważnych miast polski na liście jeszcze niezwiedzanych miałam Poznań i właśnie Wrocław, zatem w podskokach się tamże wybrałam. Jak za starych dobrych czasów, wyszło rodzinne krajoznawstwo wzorcowe.

Podoba mi się to miasto! Lubię takie! Ładne bardzo stare miasto, robiąca wrażenie wielkomiejskość, pincet gotyckich kościołów, Panorama Racławicka, Ostrów Tumski i urzekająco-zaskakujące krasnale (no ktoś tu zapodał pierowskim majstersztykiem). Ale i tak za największą rewelację uważam smaczki modernistyczno-funkcjonalistyczno-socrealistyczne: Halę Stulecia, dom handlowy „Renoma” i bloki przy pl. Grunwaldzkim. 

Dodatkowo wielki plus dla miasta za infrastrukturę rowerową! uwaga! Wrocław ma śluzy rowerowe na skrzyżowaniach. Do tego mnóstwo bardzo ładnych i funkcjonalnych stojaków rowerowych, barierki na ścieżkach rowerowcyh przed skrzyżowaniami i kilka innych fajnych dla dwókołowców patentów. No, prawie, że o mało co, mogłabym tam mieszkać ;)

Niefajne z tego wszystkiego było pięc godzin w pociągu do Kraka, ale przynajmniej przejeżdżaliśmy przez Kędzierzyn, gdzie właśnie Resovia dostawała baty od Zaksy w pierwszym meczu finałowym...