Ufff, szybko i sprawnie mam nowy suport. Na dodatek wiem już jak wygląda w środku pakiet, jak się ściąga korby i że prawą stronę dokręca się bardziej. Opona też już prawie jest, na razie zastępcza, ale rozpoczynam myślenice nad czymś fajnym. Może bezdętkowa?

W ramach zaległości muszę się przyznać, że wydarzyła się rzecz, do której miało nigdy nie dojść ;) Zielony wylądował w serwisie! Straszne! No ale czasem konieczne. Dzięki temu w końcu została wymieniona tylna przerzutka - starej nie byłam w stanie sama odkręcić. No i też jest nowe wnętrze suportu - tego nie moglam wymienić sama z braku odpowiednich kluczy, a i tylna opona też nowa. Oba rowerki to samo prawie miały robione - zaraźliwe czy co? Mam nadzieję, że to już koniec przygód serwisowych... Przynajmniej na chwilę dłuższą...

A w międzyczasie jeszcze dwa inne rowerki przeszły przez moje ręce, ale tylko w celach przeglądowych.

Piękne i bardzo konkretne rozpoczęcie sezonu. Mocnego sezonu - taki jest plan!
Wyspowy klasyk rowerowy: na Jasień i w kierunku Mogielicy, a potem bardzo fajny i całkiem wymagający zjazd do Jurkowa. Jest dobrze! Kamerdolce są sympatyczniejsze i mniej straszne niż w zeszłym roku.
A będzie jeszcze lepiej! Koncepcja intensywnie naukowa - ćwiczyć technikę i zjeżdżać coraz trudniejsze rzeczy :)

Wariackie, majowe Moko. Zwariowana ekipa, zwariowana pogoda, zwariowane warunki.

Sobotni, upalny poranek i z buta pod Wrota Chałubińskiego. Miękko, firnowato. Piękny zjazd w totalnym mleku i zbieg do schroniska już w deszczu. A jeszcze mnichowe okolice tak kusiły... Cóż pozostało - piwo, głupawa i do spania. 

Niedzielny, mroźny poranek i z buta nad Czarny Staw. W planie były Niżne Rysy, ale po raz drugi nie dały się zdobyć. Twardo! Strasznie twardo! Czekany w łapy i bardzo czujny zjazd znad Buli. Dopiero końcówka nad Stawem była przyjemna - zjechana dwa razy. Potem do schroniska na zupkę i znielubiany odwrót asfaltowy. Jak już doczłapaliśmy na parking, to udało nam się udowodnić, że w środku jednego auta da się upchnąć pięć osób i dziesięć nart. Finał tego wariactwa na zapiekankach u Endziora bardzo mi się podobał :)

Kończymy sezon? NIE!!!

Kolejny klasyk do kolekcji - Kozi Wierch Szerokim Żlebem. Fajna góra, ma potencjał turowy ogromny :) W prawdzie tym razem w chmurach, śniegu i przy wietrze, ale zjazd świetny. Tak na rogrzewkę przed gorami wyższymi.

Królowa. Dostojna, wielka, niedostępna, wymagająca, piękna, kapryśna, humorzasta. Królowa. Taka poważna z surową, lekko niezadowoloną miną, spoglądająca z wyższością z zakurzonego portretu. A może inaczej. Królowa. Namalowana dziecięcą rączką na kartce papieru, kolorowymi kredkami, z długimi, żółtymi włosami, w różowej sukience i z karykaturalną koroną na głowie. To w sumie raczej królewna.
Ani jeden, ani drugi obraz do Królowej Beskidów zdecydowanie nie pasuje. Mimo że wzniosła, groźna i teoretycznie niedostępna, to Jej Królewska Mość jest przecież zupełnie górska, beskidzka, czyli nam zwyczajnie bliska.
Jak bardzo Babia Góra jest bliska turystom, w tym numerze  obszernie udowadniają pracownicy Babiogórskiego Parku Narodowego. Można powiedzieć – nie taka ta Baba straszna, jakby się mogło wydawać, ale jak to baba, ciekawa i nieprzewidywalna, pociągająca... do górskich wędrówek.
No tak, ale nie samą Babią Górą człowiek żyje, zwłaszcza wiosną, kiedy to w natłoku górskich propozycji oczopląsu można dostać, a z niezdecydowania pozostaje tylko zamknąć się w domu i szczelnie zasunąć zasłony, żeby słońce nie docierało. Na szczęście Jest kilka sposobów, by uratować się przed taką sytuacją. Mam nadzieję, że nasze słowacko-albańskie propozycje w połączeniu z kilkoma innymi dodatkami, pomogą opanować nadchodzącą klęskę górskiego urodzaju.

Dzień dobry, wiosno! Witamy w górach!

Co w wiosennym numerze? Znajdziesz tu.

Wojtek Bellon

Nieszczęśne KNAA musiało akurat się zdarzyć w przepiękny, wiosenny weekend. Tyle dobrze, że w górach, a nie na dalekiej północy czy niżu jakimś. 

Niby już miało być tylko foczenie tatrzańskie, ale jak już w te Gorce trzeba było iść, to i narty by człowiek jednak wziął. I bardzo dobrze człowiek zrobił, że wziął, bo foczo było dobrze, choć dla koneserów ;) A przy okzaji odkryły się w Gorcach miejsca dotąd nieodkryte, a takich już mało. Pokazały się przebiśniegi i krokusy. W ogóle jakoś tak leśnie - przyjaźnie było. Tylko foki ciut popłakują w kąciku, liżąc swoje podrapane lekko futerko.