A tak dla odmiany pojechaliśmy sobie na spływ kajakowy.

Nida, cztery kiepsko sterowne kajaki, cztery dni, czterech dzielnych wioślarzy i cztery syrenki dziobowe, ubaw po pachy, bezciśnieniowość wzorcowa, siatkówka plażowo-trawiasta, piwo, ciasteczka i prawdziwa noc świętojańska...

Wiedz, że coś się dzieje!

W wersji pierwszej miał być - rower beskidzki, w wersji drugiej - wspin jurajski, w wersji ostatecznej wyszedł - jurajski rower, czyli odrobinka krajoznawstwa; pokrzywy po pachy, a trawa po pas; szlaki, które prowadzą zupełnie indziej niż miały prowadzić i dzieci, które nie zauważają roweru nawet 10 cm od ich jestestwa, mimo że jest trzy razy większy od nich samych.

Owym tortem było bardzo niespodziewane, ogniskowe spotkanie u Joanny na działce, a czereśnią - czereśnia w rzeczy samej :)

A na koniec dnia piękne zdanie usłyszałam: szukanie całości w dziurze, to jest dopiero sztuka!

Miał być arcyrowerowy weekend! I w swej pierwszej części był! 

Cel: Pilsko, czyli, jakby na spawę nie spojrzeć, solidna rowerowo górka. A i cała trasa godnie wymagająca. Zastartowaliśmy z Węgierskiej Górki, wytargaliśmy się na Prusów, potem zjazd na Boraczą i kamienisto-korzenny, techniczny trawers w ultrazielonym lesie. Pewne załamanie - na Rysiance spojrzeliśmy na zegarek i odległość dzielącą nas od Pilska... Co tam, jazda! Chwila wątpiącego lenia na Miziowej w promieniach ciepłego słonka. Ale nie ma, że boli! Rower na plecy i Pilsko! A potem - zjazdowy miód z duszą na ramieniu. Z powrotem na Rysiankę na przyjemnej szybkości i kamolasto-błotnisto-stromy zjazd do Żabnicy o zachodzie słońca.

Generlanie stwierdzam całkiem przyzwoity progres :)   

Jak zwykle plan na weekend był zupełnie, ale to zupełnie inny... W sobotę intensywny rowerek podkrakowski i impreza urodzinowa pewnej Anny, a w niedziele kolejne, tym razem mocno surrealistyczne, zakończenie foczego sezonu w Dzkiej Dolince pod Baranimi Rogami... Taka była koncepcja...

Nie wiele z tego wyszło... ale od początku. Wszystko zaczęło się w czwartek, kiedy to rzeczona pewna Anna miała urodziny właściwe, więc trzeba było wydrzeć "sto lat" na pół ulicy. Zrobił się z tego konkretny biforek. Można się było spodziewać co wydarzy się w sobotę...

A w sobotę zamiast wystartować na rower, się konkretnie zaspało, a potem to już się nie chciało. Poszło się imprezować, konkretnie imprezować.

W międzyczasie szanowny kawałek foczej ekipy zląkł się pioruna i z foki wyszły nici. W ramach ambitnej alternatywy - rower! Jednak pewne obiektywne czynniki plan dwukołowy skutecznie zniweczyły. Za to odbyła się bardzo konkretna inauguracja "akcji kryspinów"!

Pierwszy od stu lat chyba wyjazd integracyjno-szkoleniowo-krajoznawczy SKPG - brzmi groźnie ;)
Wyjazd na Morawy, czyli zwiedzanie kilku ciekawych miejsc w północno-wschodnich Czechach.
Mocna ekipa, mocno specyficzny, imprezowy klimat, mocne, szybkie krajoznawstwo. Olomuniec w strugach deszczu, Brno w promieniach słońca. Zdecydowanie za mało czeskiego piwa, a za dużo lodów.

Wniosek tylko taki, że chyba intensywne, naukowe krajoznastwo autokarowe już mnie jakoś dziwnie mniej bawi. A w szyderczych oparach absurdu na moim poziomie abstrakcji zrobiło się niezdrowo duszno.

Foczyć! Foczyć! Jeszcze foczyć! Jest śnieg! Śliczny, majowy śnieg, więc foczyć!
Cel: Niżne Rysy, tak na oficjalne zakończenie sezonu turowego.
Ugadani na niedzielne działania wystartowaliśmy z Kraka jakimś bladym świtem, a z Palenicy bladym rańcem i przemknęliśmy ten cholerny, mokowy asfalt. Lampa, śnieg w żlebach, lecim dalej. Przy Czarnym Stawie można się było ofoczyć i z narty drzeć dalej. Tylko czemu to tak daleko? Na podejściu piękny firnik pobudzał wyobraźnię - zjazd zapowiadał się miodny. W międzyczasie postraszyło nas kilkoma kroplami deszczu i paroma grzmotami, ale pogoda okazała się jednak ogromnie łaskawa, a prognozy się nie sprawdziły - lało w Pieninach, w Tatrach Wysokich nie. Trochę przysmędziliśmy na podejściu, więc godzina późna i kilka innych obiektywnych czynników sprawiło, że na same Niżne Rysy niestety nie doszliśmy, zjeżdżaliśmy spod. Było późno, zatem cudny firnik trochę zmiękł i nie był już tak cudowny. Ale sam zjazd pierwszoklaśny! Długi przede wszystkim! Piękna tura, jak na oficjalne zakończenie sezonu przystało. Zwieńczona, odpowiednio odświętnie, domowym ciastem.
W pięknym słonku zbieg do schroniska na zasłużone jedzenie i piwo! A potem czarna godzina asfaltem na Palenicę. Czy ja już przypadkiem kiedyś nie wspominałam, że nie lubię, nie cierpię, nie znoszę mokowego asfaltu?

Do Moka foczo w przyszłym sezonie wrócimy konieczne, tylko jednak z noclegiem w schronisku, bo właśnie tej godziny zmarnowanej na dojściowym asfalcie nam zabrakło. Poza tym Rysa kusi... na zakończenie następnego sezonu... ;)

Sympatyczny, wspinowy dzionek w Górnej Będkowskiej - Mur Skwira, Wielka Turnia i Łabajowa. Fajne działanie, choć ciągle jeszcze mocno rekreacyjne, a do tego dziki tłum spotkanych znajomych.

Miały być kolejne sobotnie tury majowe, ale jakoś focze towarzystwo się rozmyło. Zatem zupełnie spontanicznie, jak to zwykle bywa, urodził się plan wspinowy w przełomie Białki, czyli męczenie na Kramnicy. Nigdy wcześniej się tam nie wspinałam, więc skorzystać trzeba było koniecznie z takiej propozycji. Drogi piękne, długie, wymagające i niewyślizgane! Ja tam działam rekracyjnie bardzo, ale mi się podobało :) A jaka fantastyczna nagroda za ukończenie drogi - nieziemski widok na Tatery! 

Na deser kultura zakopiańska - otwarcie nowej filii Muzeum Tatrzańskiego w wilii Oksza, niespodziewana wizyta na Ciągłówce i kultowa pizza w Adamo. A potem zaczęło lać...

Niedziela remontowo-sprzątaniowa... Takie jakieś te weekendy jednodniowe ostatnio... hmm...

A za tydzień może jeszcze z foki? 

Jasna sprawa! Maj to najlepszy miesiąc do jeżdżenia na nartach! Nie żartuję! 

Jak mokliśmy w Alpach na rowerkach, to w Tatrach padał śnieg. Jeszcze nie zdążyliśmy wrócić, a już bylismy umówieni na majowe foczenie. Miała być tatrzańska lampa - krótkie spodenki i 50-tka na twarz - synoptycy się jednak ciutkę tym razem walnęli, ale co tam.

Piąta rano w sobotę, migiem do Kuźnic, kolejna pielgrzymka husarii przez Boczań, śniadanko w Murowańcu. Nawet w tym miejscu wzbudzaliśmy lekkie zdziwnienie. Pytanie gdzie dalej? Znowu Świnicka. Jakieś 100 m powyżej dolnej stacji krzesła można było założyć narty. Na Liliowe. 

W dziurze imprezka urodzinowa :) Tort lodowo-lizaczkowy był fantastyczny! Aż się wzruszyłam i humor mi się poprawił, nawet chmury się podniosły. W takich okolicznościach przyrody, to jeszcze nie świętowałam. Dzięki i chwała całej ekipie! :)

Dalej na Skrajną (kusiło...),  potem z nartami w ręce na Świnicką i przefajny zjazd. Myk na Karb i baaaardzo wymagający zjazd. Od Stawu wesołą, uskrzydloną gromadką popędziliśmy w dół.

Co za tura! Ostatnia czy nieostatnia w tym sezonie? Sie zobaczy za tydzień...

Kierunek majowy: alpejsko-austriacko-rowerowy. Po szybkiej akcji niby-organizacyjnej wyklarował się skład ekipy: cztery stworzenia (Bojda - główny logista, mgr - główny kierowca i twardziel ;), Turbo - główny fizjoterapeuta, ja - główny serwisman, tym razem raczej bezrobotny), do tego cztery rowerki i najbadziej wyczesana Skoda w kosmosie ;)
Wyjazd w piątek wieczór, nocka autostradowa, międzylądowanie na słynnym wspinowo-biwakowym parkingu w Hollentalu pełnym Polaków. Zabawa: znajdź szczegół najbardziej niepasujący do rzeczywistości tegoż parkingu - samochód z czterema rowerami na dachu. Jazda dalej w nie do końca sprecyzowanym kierunku, deszcz i zamknięte w sobotę informacje turystyczne. Przystanek w Eisenerz u stóp totalnie rozkopanej góry, mokre krajoznawstwo i myślenie co dalej. Słoneczko, kemping w Moonsland i pierwsze wieczorne kręcenie w okolicach Nationalpark Gesäuse. Dnia następnego drugie, z założenia całodzienne, ale przerwane deszczem i skrócone fuj-asfaltem. Popołudnie spędziliśmy w uroczej, kempingowej kuchni, a wieczór uprawiając krajoznawstwo samochodowe. Dzień trzeci najfajniejszy. Przejazd w kierunku Nationalpark Kalkalpen, po drodze jazda na, a przede wszystkim z super górki. Ponad 1700 m n.p.m. na rowerku, 1000 m przewyższenia, widoki fajne, trochę śniegu, odrobinka technicznego zjazdu i długaśny, bardzo szybki, mokry szuterek z ostrymi zakrętami w strugach deszczu - mniam! Końcówka dnia była prawie wybuchowa. Miałam ochotę wysadzić w powietrze instalację grzejącą wodę, a przy okazji nas, cały kemping i pół Austrii - na szczęście mi się nie udało. Oj, adrenalina nam mocno skoczyła... Nauka na przyszłość: nie dokładać do pieca zbyt dużo... Dzień ostatni - dzień odwrotu. Najpierw odwrót z traski rowerowej, bo lać zaczęło (tylko Główny Twardziel pojechał dalej, dlatego został Twardzielem ;), potem odwrót ku domowi - o północy w Kraku.

Ubaw po pachy i trochę fajnych górek. Trochę za dużo deszczu, trochę za mało rowerowania, jak zawsze, zwłaszcza tego ciut trudniejszego ;) 

A na zakończenie megaszacun dla Głównego Kierowcy!!! 

Jakaś ta wiosna pokręcona. Zresztą jak każda wiosna chyba, więc nic to odkrywczego. Pozostaje się pokręcić razem z wiosną,
a jak pokręcić to w górach rzecz jasna!
Można kręcić – o tak! Rower w gotowości bojowej, a nawet już w użyciu. Można skręcić – ze szlaku w las na przykład. Można też skręcić sobie coś – zdecydowanie nie życzę, nie polecam! Może się też zakręcić w głowie – od tych wszystkich kwietnych zapachów i kolorów. Może też człowieka pokręcić – bo w natłoku wszelkich górskich opcji, możliwości, propozycji zdecydować się trudno na jedną formę górskiego działania.
Zatem podsumowując. Obraz stanu ducha i umysłu przeciętnego górzysty, któremu wiosna zapukała w okienko, wygląda mniej więcej tak: żałość wielka i już budząca się powoli tęsknota za białym, puszystym, czasem pokrywającym góry w zimie miesza się z pewnym lekkim zniecierpliwieniem i podenerwowaniem wynikający z oczekiwania na powrót do aktywności porzuconych
wraz z nadejściem obślizgłej wilgoci i pierwszych mrozów. Natomiast euforię i przypływ niesamowitej energii spowodowany otwierającymi się możliwościami realizacji najambitniejszych, górskich planów miejscami delikatnie przyćmiewa potrzeba słodkiego lenistwa...
Taki stan rzeczy przekłada się na następujący plan działania: człowiek stojąc na metrze kwadratowym rozmiękłego śniegu uparcie rozgląda się za suchą skałą i nie bardzo błotnistą ścieżką, a planując poważne i dalekie wyprawy wysokogórskie, wyleguje się na świeżo wyrośniętej, zielonej trawce w promieniach już całkiem ciepłego słonka.
No, pokręcona ta wiosna, nie?

Generał Mariusz Zaruski - ten, od którego zaczęło się narciarstwo w Tatrach, ten od zjazdu z Koziego i Kościelca, od pierwszych przewodników narciarskich, sekcji narciarskiej, od instruktorów narciarskich, od TOPRu i zimowego wspinu tatrzańskiego. Od żeglarstwa i kilku innych rzeczy też.

Cherson, miasto portowe nad Dnieprem, południowa Ukraina.

Cztery dni w autokarze, dwie noce w pociągu, cały dzień uroczystości.
70. rocznica śmierci Zaruskiego.
Na zaproszenie Kancelarii Prezydenta Szanownej RP trzeba było pierś wypiąć przy sztandarze Szanownego Towarzystwa.

Ciekawie. Zaskakujące spotkania, zaskakujące rozmowy. Coś nowego zupełnie z innej bajki.

Kowalska śpiewa Ciechowskiego. Niesamowity materiał niesamowitym głosem. Musiałam iść na ten koncert! Z sentymentu dla Kowalskiej i z chęci posłuchania kawałka świetnej muzyki.

No i kto by pomyslał?! Znowu na turach! Udało się!

W sobotę sms: 5.00 rano, weź spódnicę! - Ok! Jedziem w Tatry!

Po ciężkim, sobotnim rowerowaniu pobudka 3.10, 5.00 zbiórka i wyjazd. Cztery baby, cztery spódnice, cztery pary turów i fok, oj działo się!

Na początek zamiast 200 pln mandatu, rutynowa kontrola dokumentów ;) Kuźnice i babska husaria w geterkach i kieckach popędziła do Murowańca, śniadanko, sesja zdjęciowa z połową facetów w schronisku, przepak, krótka burza mózgów gdzie idziemy i z foki w kierunku Przełęczy Świnickiej. Muszę przynać, że buty narciarskie wyjątkowo dobrze komponują się ze zwiewnymi spódniczkami ;) 

Liliowe - szklana ściana, pod Skrajną Przełęczą wyglądało ciekawie, a my darłyśmy dalej pod Świnicką. Dużo twardego i wylodzonego, z samej góry zjechać się za bardzo nie dało, więc niżej trzeba się było przepiąć, wdziać gacie na te nasze kiecki i na dół! Tam gdzie był śnieg (nie lód) było fantastycznie! Jeszcze! Pół podejścia pod Skrajną i drugi superowy zjazd! Kto by pomyślał, że będą tak fenomenalne warunki! Zjazd do schroniska, przepak i husaria zbiega na dół - to zejście nas wykończyło.

Nie ma jak babskie, spódnicowe tury! Faceci wymiękli, a my pysznie się bawiłyśmy! 

Oj, dawno nie byłam tak zmęczona... 

Jak wszystko mogę, to rowerować też mogę! Klasyka gatunku wokół Brennej w sam raz na rozpoczęcie sezonu. Rączke wytelepało, ale dalej cała :)

Mimo kiepskich prognoz pogody udało się zrealizować solidny, rowerowy dzień. Tylko raz zawiało tak, że rower przestawiło w bok, zamiast toczyć go do przodu, tyko trzy razy sypnęło solidnym śniegiem i raz udawało, że zaczyna padać, ładnych kilka razy wyszło słońce. Odziwo zabrakło wiosennego błocka.

Beskid Śląski jest świetny pod dwukółka! Można się solidnie zmęczyć :)

Narty, rower, wspin! MOGĘ!!!!!
Można by pomyśleć, że to prima aprilis - a nie! W piątek lekarz stwierdził, żem pozrastana i mogę sobie robić, co chcę :) Od razu postanowiłam skorzystać! Już wcześniej byłam ugadana na niedzielne skały. Miałam robić za samobieżny przyrząd asekuracyjny. A że się okazało, że przyrząd nie tylko samobieżny, ale też wszystkomogący, więc i pierwszy przyzwoity wspin w tym sezonie był. Ręka dalej cała i nie boli!
Wybraliśmy się na Słoneczne do Jerzmanowic na rodzinny piknik. Więcej takich bezciśnieniowych wspinodni!

A że wszystko mogę, to za tydzień, gdybym nawet miała sobie śnieg w plecaku wynieść, to jadę na tury! Choćby nie wiem co!