W sobotnie popołudnie rowery zostały zapakowane do auta i ruszyliśmy na zachód. Tym razem w odwiedziny na bazie katowiczan. Głuchaczki miały być super rowerową bazą wypadową - miło, sympatycznie i na dodatek z bieżącą wodą. Nastawieni na słoneczny skwar lekko zdziwieni usłyszeliśmy poranne pomruki burzowe. Chwilę trzeba było na wyklarowanie pogody poczekać. Jak się później okazało wyklarowała się zupełnie nie w tą stronę co chcieliśmy. Wyjechaliśmy pod Mędralową i dalej miało być w kierunku Jałowca. Jednak fruwające wokół pioruny i nagły, ulewny deszcz dość drastycznie zmieniły nam plany. Ekspresowa ewakuacja z grzbietu przez las, potem zjazd w totalnej wodzie i jeszcze kawał asfaltu w kierunku samochodu...

Oj, dawno mi tak masakrycznie nie dolało i nie doburzyło.

Focić specjalnie nie było jak.

Plan był perfekcyjny: w sobotę solidne rowerowanie w Paśmie Podhalańskim, w niedzielę solidny wspin. Jednak runął w gruzach po dogłębnej analizie wszelkich prognoz pogody w piątkowy wieczór. Miało lać, a jak leje to dla rowerowania i skał alternatywe trzeba znaleźć. Nic prostszego, wszak mamy bazy. Tym razem padło na Lubań, bo tam mnie jeszcze w te wakacje nie było. Zatem nieśpiesznie w sobotę z Kraka się wyjechało, do Ochotnicy dojechało i w towarzystwie rozmów poważnych na każdej polance wylegiwało. Rekord długości wejścia na Lubań pobity. A tam Tatry w pełnej ostrości zaskakiwały, siano zapraszało do leżenia, a bazowi żurkiem częstowali i naleśniki czarowali, no i jeszcze można sobie było drewno porąbać. Tak bardzo bazowo po prostu, jak widać.

Zaokienność pogodowa wykazała się wybitną złośliwością! Najpierw niby miała być zła, potem nagle zmieniła zdanie i zafundowała śliczne słonko. No niby fajnie, ale gdyby zachowała się bardziej przewidywalnie, można by było ambitnijeszy plan zrealizować. Ech... planowanie i logistyka, to jedna wielka porażka ostatnio.

Sobotni poranek: prognozy przyzwoite i udało się wstać bladym rańcem - połowa sukcesu. Plan był już daaawno wymyślony: Krynica - Radocyna - Krynica. Plan planem, a wyszło, jak zwykle przez przypadek inaczej, ale jak fajnie! Tuż przed Nowym Sączem zaczęło straszliwie lać. Nic tylko zabierać się z powrotem do domu... Szybka analiza wariantów i Krynica zmieniła się w Gorlice. Logistycznie względem Radocyny lepszy wariant, w przypadku pogodowej kichy łatwiej z trasy się ewakuować. No to siup! Niebieskim na Magurę Małastowską w błotku po pachy. Byliśmy ze Specjalistą ubłoceni tak, jakby nas ktoś całościowo w kałuży z błotem zanużył. No w sumie mnie to zanużyło kilka razy ;) Przy okazji okazało się, że wymyśliłam sobie traskę po mega trasie zeszłotygodniowego maratonu z cyklu Cyklokarpaty. Przejechałm połowę, tylko w przeciwnym kierunku. Jak już dojechałam do drogi na Jasionkę, to stwierdziłam, że tak prosto do bazy jechać nie można, zatem rozpoczęłam eksplorację żołtego szlaku przez Banicę. Cudowności! Górna, dzika cześć doliny Zawoi, krzaki, trawy i gigantyczne łopiany, a między tym śliczna ścieżka - jaka to była fajowa jazda! Potem jeszcze niby solidna, leśna droga, na której nie wiadomo skąd wzięły się jakieś krzaczory, więc klasyczne noszenie rowerka też było. I już Czarne, i już Radocyna!!! Baza stoi, a pierogi i piwo u pani Wioli, jak zawsze nieziemsko smakowite. A! I kilku dawno niewidzianych znajomych się przykulało. Radocynizm w czystej postaci! Objawił się on też rankiem, który takim bardzo wczesnym nie był. No i niby miało być do Krynicy, ale jakiś dziwny niepokój związany z niemożnością wbicia się z rowerkiem do autobusu wypchanego kuracjuszami wracającymi do domu i ich walizkami, sprawił, że znów trasa uległa pewnym modyfikacjom.
W ogóle, to ze smutkiem informuje, że w górnej Radocynie stoją już trzy nowe chałupy.
A wszystkich, którym przypadkiem przyjdzie do głowy targać rower na Jaworzynę Konieczniańską ostrzegam: nie róbcie tego!

Straty wyjazdu: kolarki w strzępach.

Autobusowy transport rowerowy: korzystać musiałam z czterech autobusów, w zasadzie bez problemów rowerek został zabrany, nawet kółka ani razu odkręcać nie musiałam :) W Szwagrze do NS na początku kierowca się nie zgodził, ale go na przeczekanie wzięłam. Natomiast firma Voyager z Gorlic otrzymała ode mnie osobiste wyróżnienie "Przewoźnik przyjazny rowerzystom" ;)

Jak ktoś przypadkiem nie ma dość oglądania mojego rowerka, to patrzeć tu.

Się zbierałam do wymiany linek i zbierałam, i zebrać nie mogłam. Zresztą i tak nie zebrałam się do końca, a jedynie ograniczyłam do niezbędnego minimum. We wtorek jakoś tak dziwnie droga hamowania wydłużyła mi się jakieś trzy razy, co prawie spowodowałoby bliskie spotkanie z niefrasobliwie cofającym sporym pojazdem. No ale zwaliłam na lejący z nieba ulewny deszcz. Dzisiaj deszczu nie było, a hamowanie dalej kiepskie, dobrze, że sobie na przedni hamulec popatrzyłam w ramach marnowania czasu na światłach. Linki praktycznie nie było, tylko jakieś strzępki sobie smętnie zwisały. Akurat jechałam do sklepu rowerowego, cóż za zbieg okoliczności. Wymieniłam! Zobaczymy jutro co z hamowaniem w związku z tym. Do kompletu jeszcze by się przydało nowe przerzutkowe zapodać...

A w sumie całkiem niedawno temu było jeszcze niewspominane centrowanie i ogólne dopieszczanie, ale nie mymi rękami. O zabawach wulkanizatorskich już wspominałam - nawet się Specjalista na nie załapał. A do tego lada chwila czeka go niestety prostowanie przedniej tarczy, bo ją chyba jakiś kamerdolec zaatakował.    

W górach być czy góry zdobywać?
Zdarza się, że ktoś mnie pyta jakie jest moje górskie marzenie, w sensie góra, na którą chciałabym wyjść, którą chciałabym zdobyć? Odpowiedź, że nie ma takiej, zazwyczaj maluje na twarzy pytającego co najmniej zdziwienie. No, nie ma. A musi być?
Chciałabym wyjść w końcu na jakiś sześciotysięcznik, ale który konkretnie, to w zasadzie jest mi obojętne. Brzmi strasznie czy głupio? Albo strasznie głupio? Ważne by był ładną górą, ważne by wyjazd był ciekawy, by można wiele nowego przy okazji zobaczyć, a potem stanąć na wierzchołku i stwierdzić, że się cieszę, że jest ładnie, że super.
Ale niżej też fajnie, fajnie w Beskidzie Niskim, fajnie w Tatrach, fajnie w alpejskiej dolinie i fajnie w Himalajach, nawet jak się tylko niby po wyżynach spaceruje, a na góry prawdziwe tylko z dołu patrzy. Fajnie, bo w górach.
Chciałabym na własne oczy Kanczendzongę zobaczyć. Tak, tylko zobaczyć. Ale dlaczego tylko zobaczyć?! – pada szybko pytanie... Z lekkim oburzeniem zadane, brak chęci wielkiej walki swym tonem zarzucające.
Niech góry nasze sobie po prostu będą, bez wielkiego szczytów zdobywania i bez parcia na wspinaczkową „cyfrę”. Niech sobie zwyczajnie będą góry, po których chodzimy, na które wchodzimy, wspinamy się, z których zjeżdżamy. Niech będą źródłem naszej zwykłej zupełnie, codziennej radości. Wtedy będą po prostu prawdziwe i wcale nie gorsze od tych gór tylko czy aż zdobywanych.
W tym numerze Gazety będzie o jednych i drugich, tych zdobywanych, tych niezdobytych i tych górach „do bycia”.

A tak w ogóle to zaraz trzeba w te bardziej wypiętrzone części świata
jechać, bo przecież ładne lato mamy!

Co więcej w szóstym numerze Gazety Górskiej zobaczyć można tu. 

Znów weekend weselny, chyba ostatni w tym sezonie. Tym razem wziąć się nawzajem postanowili Monia i Szymon. W tym piekielnym upale ślub odbył się u podgórskich redemptorystów, a potem by swoją radość wyrazić przenieśliśmy się na Kazimierz, na ul. Szeroką. Miejsce piękne, wieczór przez noc w poranek przechodzący wielce sympatyczny i ciekawy z wypadem na mikro parapetóweczkę do nowego lokum Joanny. Na koniec piękny widok na Wawel z dachowego tarasu i spacer powrotny do domu za jasności już porannej. 

Niedzielnym niewczesnym rankiem miał być jeszcze poweselny rower makowski, ale że coś bardzo mokrego wisiało w powietrzu, a potem nagle spadło, to instynkt samozachowawczy dziwnie podpowiedział, żeby z domu się nie ruszać.

Obrazków rozmazanych z tych wydarzeń zobaczyć tradycyjnie można kilka. 

W planie był mocno ambitny, rowerowy, gorczański weekend. No i prawie wyszło, tylko nie było aż tak ambitnie. W sobotę mimo wszystko trzeba się było wyspać, więc zamiast porannego pociągu do Rabki, był popołudniowy autobus na Przysłop (uśmiechanie do panów kierowców, żeby z rowerkiem zabrali idzie mi całkiem nieźle :). No i zaczęło się od zaginięcia podkładki, co uniemożliwiało sensowne przykręcenie koła... Nic tylko wracać. Jakimś cudem brakujące coś znalazło się w trawie. Zatem do góry. Dość szybko się okazało, że z SPDami, to my się bardzo nie lubimy. Ja bym nawet się przyznała do uczucia szczerej nienawiści dla tych ustrojstw. Generlanie jeśli do mojej śmierci nie doprowadzą, to będzie to coś niebywałego. A o jakiejś wielkiej przyjemności z rowerowania w ich towarzystwie, to można zapomnieć. Fuj! Jak się już na Gorc dokulałam wściekła bardzo, to widok sympatyczny mnie przywitał. Na bazie oprócz dzikiego tłumu było pięcioro uroczych dzieciaków w wieku od 5-15 miesięcy: Milenka, Jagódka, Jasio, Ludwik i dziecię z imienia mi nie znane. Tak oto się spotkaliśmy starą, dobrą, dawno niewidzianą ekipą. Można się zacząć domyślać kto za jakieś 20 lat zasili szeregi pewnej zacnej organizacji i bazę poprowadzi ;) Dnia niedzielnego, około południa trzeba było do dalszej walki rowerowej stanąć. Z bazy na Jaworzynę Kamienicką, przez Turbacz na Stare Wierchy, przez Maciejową do Rabki. Cud-miód prawie rowerowanie, nawet oswojenie z rowerkiem ciut większe. W Rabce w pociąg, a w domu najpierw się do wanny, a potem rowerek :)

Gleby przestałam liczyć... dwie były takie całkiem poważne... efekt: niefajnie poharatane przedramię i łokieć.

Z uczestnikami kinderparty i moim rowerkiem można zapoznać się tutaj.

Jak już dzielnie zaniosłam kaganek przewodnickiej oświaty w progi oświęcimskie i przy okazji zarobiłam sobie na nową lodówkę, mogłam rozpocząć prawdziwe i pewnie jedyne w tym roku wakacje. Wakacyjnie prawdziwe było wszystko. W pierwszej kolejności upał, spóźniony pociąg, pociąg w ogóle, opuszczony peron w popołudniowym słońcu gdzieś we wschodniej Polsce, komary i LKS Inter Gnojnica. Wzięli mnie wywieźli w jakieś pola, sosnowe lasy, nad rzeczkę, w trawę, aż wreszcie wylądowaliśmy w miejscu definiowanym jako najwspanialsze na świecie - w ropczyckiej sielanie. Jak już mnie nakarmiono, to zawinięci w kocyki usadowiliśmy się w sadzie przy owocowym ognisku. Pierwszy raz przy takiej okazji, zamiast trunków standardowych, piłam dobre wino i to jeszcze z kieliszka ;) Jak już wpadłam w wyczekane pielesze, to dopiero południowe słońce wywlekło mnie spod nich. Niekończące się śniadanie pod rozłożystym orzechem płynnie przeszło w zabawy prawie aktywne: ekipa grała w badmintona, a ja z wdziękiem jeździłam wokół na najpiękniejszym rowerze, jaki w życiu widziałam... Damska rama, kontra, zardzewiały łańcuch, skórzane, poszarpane siodełko i  metryka nie do uwierzenia. Następnie została zorganizowana wycieckza do Matki Boskiej Ropczyckiej i na lody włoskie do miasta, a potem w celu spełnienia obywatelskiego obowiązku znaleźliśmy najprawdziwszą remizę z najbardziej czerwonym wozem strażackim w okolicy. Jak wiejskie wakacje, to wiejskie wakacje. Aby ulżyć sobie w upale, nad wodę pojechać trzeba było i ciałka swoje wypływać. Lekki chłodek i burczenie w brzuchu nas do domu z powrotem wygnało, gdzie leżąc na kwiecistym leżaczku można było czereśnie, truskawki i zapiekanki nieskrepowanie pochłaniać. Następnie z przyczyn istonie ważnych telewizor na chwilę włączyć należało. W przerwie wieczornych emocji jeszcze nam pozostał spacer o zachodzie do sadu i rwanie pietruszko-marchewki. Powrót późny do rzeczywistości nastąpił przy dźwiękach ukraińskiej czornej żaby, ze smakiem wiśniówki...

Dawno takich prawdziwych wakacji nie miałam, takich innych, niegórskich, a wiejskich, zwykłych, sielankowych, odpoczynkowych i beztroskich. Bardzo warto czasem tak :) Świat z innej strony trochę obejrzeć...

No i nadszedł ten szczęśliwy dzień! Postawiliśmy bazę na Gorcu! Zaczęło się od kryzysu transportowego, jak w czwartkowy wieczór, w strugach deszczu stałam pod marketem z pełnym wózkiem zakupów i zastanawiałam się jakim cudem trafi to do Ochotnicy. Trafiło :) W piątek po pracy szybkim tempem do GoChy. Tam część ekipy już grała w szachy. Załadowaliśmy sprzęt bazowy na wóz późną nocą i do spania. Rańcem strasznym na wóz i do góry. Jakimś cudem nie padało, zatem do roboty. Stawianie trzech NSów, poziomowanie podestów i rozbijanie nowych cud-namiotów, zajęcia praktyczne z fliszu karpackiego, czyli kopanie kibla, mycie garów, wyposażanie kuchni i budowa pieca, ściąganie drzewa i całe mnóstwo innych drobiazgów. Pracy mnóstwo, ale mimo mega wilgotnej mgły udało się naprawdę dużo zrobić. Wieczorem zasłużone, solidne ogniskowanie :) Niedzielny poranek obudził nas ślicznym słoneczkiem, więc warunki do roboty idealne. Późnym popołudniem baza stała, gotowa na przyjęcie pierwszych turystów! Jeszcze tylko ostatnie wykończenie pieca i budowa prysznica, no i kilka namiotów jeszcze trzeba postawić, ale to później.
Domek wyskoczył z puedełka i teraz przez dwa miesiące będzie gościł wszystkich, którzy na Gorc przyczłapią! Zapraszamy bardzo, bardzo! Baza czynna do 28 sieprnia!
Dzięki ogronme całej, mocnej ekipie za pomoc w rozbijaniu bazy!

Pierwsi turyściu już przyszli, a sezon rozpoczęliśmy akcją GOPRu...

Pełna relacja w obrazkach już się pojawiła.
Aha! Koty na Chacie już trochę urosły i hasają ile się da, a i towarzyskie bardzo się zrobiły :)

Był soblówkowy kawałek Nepalu, dal-bath, góry filmowe, pizza domowa, deszcz i zaskakująco ciekawa lekcja tolerancji. Nie było rowerowania. 

Sobotni upał pustynny i plaga komarów, to idealne warunki do tego, żeby się wspinać. Zatem z lekkim opóźnieniem w gotowości bojowej (zwłaszcza do walki z insektem) stawiliśmy się pod skałą. Tym razem Zaklęty Mur i Wielka Turnia w Będkowskiej - wspinowo miłe miejsce bardzo. Słońce fundowało samoprysznic, a komary krwawą jatkę, ale wspin sympatyczny całkiem z odrobiną lotów, nie tylko komarzych, dla urozmaicenia. W takich warunkach zespół wspinaczkowy powinien składać się z trzech osób: wspinającej się, asekurującej i broniącej zajadle asekurującego przed tymi wstrętnymi, żądnymi krwi bestiami. Żaden komar na fotografii nie został uwieczniony, bo nie zasłużyl, ale kilka innych obrazków jest, jak zawsze z resztą. 

W niedzielę z bólem serca skałowe działanie trzeba było odłożyć i zająć się przyjemnością wyboru firanki i kilku innych przydatnych, domowych gadżetów.

Długi weekend nie w dalekim świecie, zatem jakoś sytuację trzeba było uratować. Dało radę szybko i sprawnie sprawie zaradzić i w przerwie między nieustannym deszczem, w czwartek i niedziele znów w skałach się wylądowało. Tym razem walczyliśmy z Sokolicą w Będkowskiej i z Brzoskwinką. Wnioski kiepskie w dalszym ciagu, ale jak mus, to mus - wspinać sie trzeba...

A w międzyczasie można na skałę i to co obok popatrzeć.   

Taka właśnie przyczyna, dlaczego długi weekend czerwcowy był niewyjazdowy odziwo. Jaskóła postanowiła wyjść za mąż i trzeba było jej towarzyszyć :) Oj, było weselicho! A wcześniej jeszcze wieczór panieński i ślub oczywiście. Ślub piękny, panna młoda cudna, pan młody dumny, rodzina wzruszona - idealnie - a potem już tylko ubaw! 

Zatem szczęścia i pomyślności tyle ile potrzeba! A historia tych zdarzeń w obrazkach tu.

Dawno tu nic nie było w tym temacie, ale to przez zimę, teraz spóźnione, wiosenne prezenty się Zielonemu należą. Zatem nowe oponki - śliczne semisliki na miasto, nowe klocki, błotniki i koszyk, wyczyszczone i nasmarowane piasty, no i udało się w końcu pozbyć okropnej nóżki. A! i kąpiel szczegółowa :) Chwilę to trwało, a człowiek, jak zawsze w smarze po pachy. Nie znoszę zapieczonych śrub! Jeszcze tylko w następnej kolejności koniecznie trzeba przedni napęd wymienić, ale najpierw muszę narzędzia ku temu wyczarować. Chyba też o centrowaniu kół należy pomysleć. Hamulce i przerzutki wyregulowane i rowerek (prawie) jak marzenie :) Specjalista zazdrośnie z kąta spogląda, ale swoje prezenty już dostał - żądne mojej krwi SPDy i pompkę do amortyzatorów. Reszta nowiutka, więc mu wystarczy ;) 

Weekend się zrobił sportowy. W piątek piękne słońce przyświeciło w końcu, zatem w końcu trzeba było Specjalistę odkurzyć i na rowerowanie się wybrać. A wyzwanie wielkie, bo pierwsza walka z SPDami. Popołudnie w Lasku Wolskim było mocne, kilka ciekawych gleb zaliczyłam. Sobota miała być wspino-rowerowa, wyszła tylko wspinowa. Wylądowaliśmy w Kobylańskiej i trochę męczenia skały i się tam było. W niedzielę walkę przenieśliśmy na Pytajniki w Będkowskiej, ale solidna burza szybko nas ze skał wypłukała.

Dwa tygodnie temu przekonałam się, że jednak nie umiem jeździć na nartach, w ten weekend, że na rowerze też nie bardzo, a i ze skałami tak sobie. No bilans maja rewelacyjny... może jednak zajmę się szydełkowaniem...

Ale przynajmniej kilka fot ze skał jest.

Po całym tygodniu odwiedzania lekarzy i zastanawiania się czy zeszłoweekendowe przygody pozostawiły jakiś większy ślad, czy nie, stwierdziłam, ze nie i pojechałam w góry. Przekonałam siebie samą, że oczywiście na narty to nie (a tak ładnie sypnęło w Tatrach...), ale ruszyć się trzeba było. W takich przypadkach zazwyczaj ląduje się na chacie, zatem zupełnie spontanicznie w piątkowy wieczór niewielką ekipką pojechaliśmy do GoChy. A tam klasyka gatunku: grzanki z pieca, kominek, gitarka, baloniki, piękne słoneczko, słodkie lenistwo i cztery przeurocze kociaki... Ciężko było się zebrać w sobotnie popołudnie, ale niespiesznie przez Gorc, gdzie włości przed sezonem doglądnąć należało, udało się doczłapać na Przysłop. Na deser był jeszcze krakowski Pucułowski Stawek, czyli coroczne, kursowe spotkanko ciut inaczej. W niedziele za to wywiało mnie znów z zakopiańskie progi kochane, odmienione i przestronne, ale dalej bardzo kochane :)

Zdjęć tym razem totalny brak, bo pierwszy raz w życiu udało mi się zapomnieć wziąć aparat. A miała być taka piękna, kocia sesja zdjęciowa...

Małe uzupełnienie: kilka gocho-kocich fot się znalazło. Choć nie moje szkło, to przynajmniej mój palec na spuście w większości przypadków wylądował :)

Cudowny, majowy śnieg i sobotnie okno pogodowe zmusiło do wyjazdu w Tatry na wiosenne tury. Padło na Rysy. Godny zjazd - takie moje małe turowe marzenie, więc podejmowanie decyzji dlugo nie trwało. W piątkowy wieczor do Moka, a w sobotni poranek z butofoki do góry. Rysy zostały zdobyte! W moim wykonaniu po raz pierwszy (chyba nawet wstyd się do tego przyznawać ;) Potem miał być zjazd do samego Czarnego Stawu po pięknym, wiosennym śniegu. Jednak scenariusz uległ pewnym zaskakującym zmianom. Obawiałam się tej trasy, bo, jak na moje umiejętności, trudna. Coś w tym było, bo po drugim skręcie coś poszło nie tak... Przewróciałm się i poleciałam. Zatrzymałam się 300 m niżej, spadłam całą Rysę z zawrotną prędkością. Generalnie cud, że żyję! Uratował mnie kask, plecak, który osłonił plecy i mój bardzo pracowity Anioł Stróż. Nic nie złamałam, solidnie się poobijałam, szczególnie twarz. Po chwili dojechała do mnie potwornie zestresowana ekipa. Pogoda nielotna, śmigło nie przyleci, ale mój stan dobry. Po ogarnięciu rzeczywistości zaczęliśmy powoli schodzić w dół. Spod schroniska zabrała mnie karetka do zakopiańskiego szpitala, a tam mocno gburowaty lekarz stwiedzil, że nic mi nie jest...

Chwała wielka chłopakom za opiekę, pomoc i stalowe nerwy!

Pięknie było mimo przygód! Można to tutaj zobaczyć.

Na koniec chwila w Indiach - było ekspresowe, jednodniowe zwiedzanie Delhi. Za pomocą motorykszy udało nam się całkiem sporo zobaczyć - takie szybkie citytour. Po Kathmandu, Delhi nas tak bardzo nie zaskoczyło, choć wrażenie zrobiło wielkie, głównie ze względu na mega kontrasty. Do Indii jeszcze trzeba wrócić kiedyś.

Jak w drodze tam takie widoki przespałam, to z powrotem trzeba się było zachwycić podwójnie, a było czym. Himalaje z samolotu w morzu bialych chmur wygladają... niebiańsko.

Jak ktoś przypadkiem nie wierzy, to niech popatrzy!