Prognozy na weekend były więcej niż wspaniałe, śniegu w Tatrach coś dopadało, no nic, tylko foczyć! A tu weekend przeznaczony na Bal Przewodnika i jak tu to wszystko połączyć?
Pierwszy plan: szybki Kasprowy w sobotę i na bal z powrotem do Kraka. Plan szybko się zmienił i stanęło na przejściu od Kasprowego do Piątki w towarzystwie świetnej ekipy. W takich okolicznościach przyrody powrót był bezsensu. Wyszła przepiękna, dwudniowa, tatrzańska tura. Dla mnie prawdziwa szkoła foczego życia :) Spora naukowa droga jeszcze przede mną. A, i testowanie nowych nartek było i pierwsze rysy na ślizgach też.

Ja chce więcej!!! Ale...
Wróciłam z niezłą pamiątką: złamane dwie kości śródręcza lewej dłoni, jedna lekko przemieszczona - tylko się ręką podparłam na pierwszym nietrudnym zjeździe, potem jeszcze dwa dni tury z tą ręką zrobiłam... Fota dłoni nie wygląda najlepiej... Gips na 6 tygodni...

No ale zawsze można kijek narciarski do gipsu srebrną taśmą przylepić ;)

Patrzeć, jak było niesamowicie pięknie!

Sie trzeba pochwalić! A co! Druga inwestycja życia zakończona sukcesem. Pół roku myślenia, trzy miesiące kupowania, dwa wieczory składania i jest. Teraz testy. Oczywiście chodzi o nowe narciochy, a dokładniej cały zestaw turowy. Generlanie przesiadka na Dynafita - ma być lekko! Największy zamot był z butami, bo warunków do dokonywania wyborów w naszej wspaniałej okolicy sklepowej nie ma. A jeszcze doktorat z pasowania by się przydał, bo jak się okazało to nauka wielka i wiedza tajemna. W końcu stanęło na nowej Scarpie. Po zczajeniu wszelkich możliwych promocji i źródeł tańszego kupowania, przelewy poszły, zaczęło się czekanie i zastanawianie czy aby na pewno dokonane wybory są słuszne, zwłaszcza, że konto troche odchudziły. Zamiast wiązań dostałam kubek termiczny, a narty chwilę jechały przez zaśnieżoną Europę, ale już wszystko jest.

Z całym tym szpejstwem w pudełkach i folijkach jeszcze stawiłam się w serwisie: buty wygrzane, wiązania przykręcone, foki sama przycięłam (aż się spociłam przy tym, ale nie wyszło tak bardzo krzywo ;).

Jakie to szerokie! Jakie to lekkie! Jak się w to wpiąć?! - to takie pierwsze wrażenia, testy w sobotę na Kasprowym :)

Oczywiście, jak tylko kupiłam, to się na pewnym forum dowiedziałam, że:
- TE buty są za duże...
- TO wiązanie pęka...
- klej spływa z TYCH fok...
- TE narty są rachityczne, nietrwałe, zaraz się złamią, ślizgi znikną, krawędzie odpadną i jazda na nich to żadna przyjemność...

No chyba przestanę to czytać ;)

Aha, no teraz to ja się już MUSZĘ nauczyć na tym jeździć!

Po sobotnim zjazdowym Szczyrku przyszła pora na niedzielny foczy Kasprowy! To druga próba w tym sezonie. Przed świętami nas wywiało z kotła, teraz pełnia szczęścia. Ale w końcu pojawił się jakiś śnieg! I to w najlepszym wydaniu - PUCH!!! Świeżutki, cudowny puszek! Wszędzie indziej jeszcze mało, więc Goryczką na Kasprowy, jeden zjazd Gąsienicą i potem fantastyczny zjazd Goryczką! 

Puch jest cudowny, fantastyczny, po prostu wspaniały! I choć jeszcze nie umiem za bardzo po nim jeździć, to już uwielbiam! Udało się poczuć plywanie! :)  

Sypie!!!! Dla niedowiarków obrazki.

A tak tylko wspomnę cicho, że następne puchowe zabawy będa już na nowych, i co ważne, szerszych dechach! Juhu! 

Co ja będę ukrywać! Powiem wprost, na samym wstępie: uwielbiam tury i foki! To moje ukochane zwierzątka! Foki mają takie fajne futerko i piskają, wcale nie tak cicho, jak tylko pojawi się pierwszy śnieg. A tury, które, jak twierdzą niektórzy wyginęły, żyją sobie czasem spokojnie, czasem całkiem ekstremalnie. Ich populacja wbrew pogłoskom z sezonu na sezon powiększa się coraz bardziej.
No tak, ten uroczy zwierzyniec zabieramy ze sobą w góry w zimie. Tylko po co? Żeby pojeździć na nartach! Ale nie na stoku, zamarzając w kolejce do wyciągu lub na ślamazarnym krzesełku, narzekając na źle wyratrakowaną trasę i lód, omijając hałaśliwe szkółki narciarskie, wdychając zapach przypalanej kiełbaski z grila i słuchając kiepskiej jakości, głośnej muzyki lecącej z głośników. O nie! Bierzemy narty na plecy i idziemy z nimi poza trasę...
Turystyka narciarska, skitouring, skitur, skialpinizm, narciarstwo wysokogórskie, frirajd, turowanie, foczenie – w sumie każde z tych określeń opisuje odrobinę coś innego, ale wszystko to łączą dwie rzeczy: narty i pozatrasowość zagadnienia! Czyli w zasadzie wracamy do początku narciarstwa w ogóle, do początku zimowej eksploracji gór. Tylko w międzyczasie ultralekkie włókna wszelakie zastąpiły drewniane deski bez krawędzi, skomplikowane konstrukcje z kosmicznych stopów metali zastąpiły skórzane rzemienie i metalowe sprężyny, plastikowe skorupy z termoformowalnymi botkami zastąpiły wiązane trzewiki. Trochę się zmieniło, ale góry w zasadzie te same, stoki tak samo nachylone i śnieg pada też w ten sam sposób. 

Zatem wypuszczamy foki na wolność! Niech sobie pobiegaj! Tylko w skiturowej euforii i zachwycie proszę uważać, żeby sobie jakiejś lawiny na głowę nie spuścić...

Co w ósmym numerze Gazety Górskiej można sprawdzić tu. 

Połowa stycznia, środek zimy, powinien leżeć metr świeżego śniegu, powinno być -10 stopni i powinno lekko pruszyć z nieba, do tego ładne słonko... w marzeniach jakiś niedorzecznych... Zatem jak się nie da z foki to się da na rowerze :) Też cudnie! A jak się okazało podkrakowska okolica super na śródzimowy rozjazd rowerowy się nadaje. Muszę swoją miejscówkę bardziej wykorzystywać i na północny-zachód dwa kólka ruszać, bo kawał fajnego lasu, a i zjazdu też się tu znajdzie. 

I nawet zimno nie było, błota też nie jakoś strasznie. Ot, zupelnie miłe, niedzielne rowerowanie, co tam, że w styczniu... W maju będziemy na nartach jeździć!

Jak nie spadnie śnieg, to się za tydzień trzeba będzie gdzieś w góry dwukołowo ruszyć. Choć w sumie wolałabym śnieg, śnieg, duuuużo śniegu...

To nieprawda, że Trzej Królowie przybyli na wielbłądach! To były foki!
Długi weekend styczniowy podarowano nam z zaskoczenia, więc jakiś fajerwerków wyjazdowych nie udało się szybko zorganizować. Zresztą i tak wszędzie kiepsko ze śniegiem. Nic to! Z foki trzeba było zapodać.
Pierwszy dzień foczo-zjazowy w Szczawnicy z wieczornym przeczłapem na Durbaszkę. Drugiego dnia mała walka pozatrasowa nad Jaworkami, co doprowadziło do tego, że jeden uczestnik imprezy od nas uciekł i we dwie z Anią podreptałyśmy dalej na Niemcową, we mgle i po ciemku, gubiąc się w lesie kilka razy. Ale zjazd spod Rogacza do chaty ciemną nocą był ciekawy. Rankiem sobotnim miały być zjazdy po łące przed chałupą, jako to drzewiej bywało, ale śniegu niedobór znaczny. Zjechałyśmy do Piwnicznej połowicznie, a potem się zaczęło czołganie w Pasmo Jaworzyny. Narty trzeba było sporo wytargać, mgła się szybko zasnuła, szlak oczywiście zgubił, a i padać zaczęło! W styczniu deszcz?! Dokulałyśmy się mokre, ale nawet niezmaltretowane na Cylre - miejsce cudne i urocze - gdzie nas nakarmiono pierogami, upieczono w piekarniku i rudymi kotami sympatycznie poszczuto. Ranek niedzielny, a tu słońce! Na Jaworzynę zatem! Kawał drogi w dobrym czasie, a po drodze: Tatr i morza mgieł kątemplucie, obiad na Łabowskiej, ratowanie dżdżownicy, trzy sarenki i trzy duże, jelenie zady, sprint na Runek, wywieszony jęzor na Jaworzynę, mglisty zjazd i fuks transportowy - jednym słowem wielka nagroda za trudy wcześniejsze.
Śniegu już nie ma :( Chwilami wydawało nam się, że ktoś specjalnie dla nas rozłożyl biały dywanik szerokości metra, który jak tylko przejedziemy zostanie zwinięty.

Refleksja tury: stworzeń tatrzański beskidzkiego nie pojmie ;)

Obrazków kilka charakteru w żaden sposób nieoddających.

Trzy okołosylwestrowe dni w leśniczówce w Zubrzycy. Organizator nic nie zapewnia, bo nie ma organizatora, czyli jak NIE zorganizować imprezy sylwestrowej, żeby wyszła fantastycznie. Dużo ludzi, niskie i wysokie temperatury, śnieg i lód, narciochy i tępe krawędzie, wino i wiśniówka w drewutni, dziwne klimaty, pomieszane towarzystwo i chropowate dźwięki starego gramofonu. 

Ot, nowego roku witanie! 

Wszystkiego górskiego w Nowym Roku tym! 

Narciochy świąteczne. Tak, żeby w domu nie siedzieć i kolejnego kawałka sernika nie wcinać, to już chyba tradycyjnie, rodzinnie na narty trzeba było jechać. Kierunek Szczyrk. Odwilż zrobiła swoje - do foczenia i poza trasą bez szans. Jedynie oblodzony, czarny FIS na Skrzycznym dawał się zjechać bez szkody dla ślizgów. W pakiecie mrożenie wszystkiego, a kolan w szczególności, na krajoznawczo podróżującym krzesełku. Uwielbiam polskie full-wypas stacje narciarskie ;)

Tak to jakoś dziwnie bywa, że przedświąteczne focze wypady z Agą wychodzą ciut ekstremalnie ;)

Ale od początku. W piątek zjechali do mnie Szanowni Państwo K. w liczbie: trzy. Ja z Agą na koncert HEYa (zresztą rewelacyjny!), a Seba z Jasiem do spania. W sobotę ja do Oświęcimia, Seba na Zakrzówek, a Aga z Jasiem do zabaw wszelkich. Wieczorem wszyscy my do Zakopanego.

A w niedzielę z foki!!! Na naszą The Women's Expedition. Ruszyłyśmy z Kuźnic w kierunku Boczania. W planie był Murowanie, potem Kasprowy i zjazd Goryczkową, ale z podejścia zawrócił nas narciarz wracający z góry - duje i mgła. No to odwrót, przy okazji zgarnęłyśmy jeszcze jedną dziewczynę, która szła za nami. Alternatywa - klasyk na Kasprowy. Fajnie się człapało. Dotarłyśmy pod krzesełko, potem stokiem do góry, ale tam już fufało solidnie. Udało się dojść tylko do kotła, dalej bez szans...

Zjazd zupełnie sympatyczny, choć bez miłego puchu - świeże wywiało.

Zatem sezon turowy rozfoczęty!!!

Był to również dzień testów: kurteczka wygrana - cud-miód nieprzewiewna. A buty? Fantastyczne! Nic nie obtarły, sztywne, wysokie, ugięte, dopasowane. Myślą szybciej ode mnie i nartę prowadzą dokładnie tam gdzie trzeba!

Zdjęć brak, bo inteligentnie nie wzięłam sobie karty do aparatu...

W górach śniegu coraz więcej i szanse focze rosną, zatem się wybrałam, że niby w góry... Świętokrzyskie i to bez nart... No cóż, trudno. Trzeba było społeczny obowiązek, do którego zapał już słaby, spełnić i na spotkaniu Komisji Akademickiej się stawić oraz zasypane gołoborze i Święty Krzyż zobaczyć. A korzystając z okazji zawitania na kielecką ziemię sympatyczne gniazdo Oss odwiedzić. Zrobiło się wielkie, szkolne spotakanie po latach z dwoma kilkumiesięcznymi bąblami w roli głównej - to ten kosmos właśnie ;)

Ale za tydzień to już z foki na tysiąc procent ;)

W piątek wielkie podpuszczanie - decyzja: bierzemy rowery! W sobotę oświata oświęcimska i śnieg z nieba - decyzja: rowery są bezsensu. Zatem kilka niezbędnych elementów pod pachę i na imprezę kuroswo-andrzejkową do Zawoi. Miło, sympatycznie i dużo dawno niewidzianych ludzi. Wszystko świetnie, tylko zasnęłam o 22.00... bynajmniej nie z przyczyn imprezowych - porażka kompletna... Na usprawiedliwienie mam tylko, że nockę wcześniej 3,5 h snu było, no ale bezpresady...
Niedzielnie, niespiesznie przespacerowaliśmy się na Markowe, na kawę.
Jak nam się przypruszone Babiszcze piętrzyło i mizdrzyło podglądnąć można tu.

Długi weekend listopadowy. Kto normalny wybiera się gdzieś w jakieś góry w taka pogodę? Normalny nikt, ale my tak! Na rowery oczywiście! I to jeszcze w Sudety, a dokładniej na samiutki zachód - w Góry Izerskie, ponoć takie rowerowo świetne. Środa wieczór, dwa auta, pięć osób i pięć rowerów w gotowości bojowej. Koło 1.00 w nocy byliśmy już w sympatycznym ptsmie w Piechowicach, który okazał się fajną miejscówką na cały wyjazd.
Dzień pierwszy rozgrzewkowy: zjechaliśmy do Szklarskiej Poręby do IT po supermapy rowerowe, a potem na Wysoki Kamień, na Zwalisko i do kopalni kwarcu, potem powrót do Szklarskiej, karkonoski bonusik w postaci wodospadu szklarki i do ptsmu. Po drodze zimno, śnieg i pierwsza guma.
Dzień drugi był kosmicznie pokręcony. W nocy tak wiało, że odcięło nam prąd, przy okazji powaliło trochę drzew, co później mocno spowolniło naszą jazdę. Podjechaliśmy samochodami do Jakuszyc, a tam 5 cm śniegu... Chcieliśmy jechać do Chatki Górzystów, ale nie dało się... odwrót, ale przynajmniej poćwiczyliśmy zjazdy bez przyczepności. Pojechaliśmy szukać słońca. Na Rozdrożu Izerskim lało, więc zapodaliśmy zapchajdziurę muzealną. W międzyczasie wyszło słońce, zatem znów na rowerki. Było miło, tylko za dużo drzew w poprzek, a na zjeździe ścieżką krzywą poszedł hak od tylnej przerzutki - dobrze, że to było na sam koniec. Na dodatek jakieś rozbrykane dzieciaki spuściły powietrze z koła samochodowego - pompowanie oczywiście pompką rowerową ;) Szklarska Poręba taka niby rowerowa kraina, a po sezonie cięzko serwis rowerowy wyczarować, ale nowy hak zdobyć się udało! Na dobicie był powrót po porzucone przy pakowaniu do auta siodełko... Co się jeszcze mogło zdarzyć? Brak prądu w schronisku i widmo braku ogrzewania, ale naprawili w końcu...
Dzień trzeci - dzień czeski - dzień wietrzny z mega podjazdem na Smrk i nawet fajnego zjazdu w nagrodę nie było :( Nawet wyprażany syr domowej roboty i czeskie piwo nie wynagrodziło tego niedosytu.
Dzień czwraty ostatni. W końcu wyszło słońce i zrobiło się ciepło, tak na deser. Zatem jeszcze raz do Jakuszyc, a tam okoliczności przyrody zupełnie inne niż dwa dni wcześniej. Zatem do Orlego, na Hale Izerską i do mitycznej Chatki Górzystów (naleśniki rządzą!). W końcu! Spokojny niby powrót z małym lataniem z mostu w towarzystwie sporego drąga. Szczęśliwie lotnikowi nic się nie stało, rower też cały. Jeszcze tylko chwila wylegiwania w listopadowym słonku po drodze, pakowanie do aut i niekrótki powrót na wschód, do Krakowa znaczy...

Co i jak było podglądnąć też można.

Muszę się pochwalić - zostałam serwismanem wyjazdu :) na koncie: złamany hak tylnej przerzutki i demontaż połowy napędu, niewspółpracujące tarczówki mechaniczne, zacinające się Vłki, wygięta przerzutka przednia, zerwany łańcuch, podwójne klejenie dętki - dało radę wszystkie rowerki naprawić.
Moje dwukołowe kochanie marudziło z klockami - hamowanie gratis na podjeździe - poległam...

Generlanie wyjazd baaaardzo udany, ale rowerowo nie do końća - za duzo asfaltu i podjazdowych szutrów, a za mało fajnego, wymagającego zjazdu. Beskidzkie kamienie do tego są lepsze!

Ha! Się działo, cieżko było, ale przeżyliśmy! Kto był ten wie, jakim cudem ;) A i mecz z tatrzańcami przegraliśmy tylko 0:1 i to w doliczonym czasie. Chwała Basi, trenerowi drużyny (tak, tak, tą ważną funkcję też pełni baba ;) A! Uwielbiam naszego bramkarza! Tatrzańcy strzeżcie się! W przyszłym roku z beskidzkimi szans nie będzie! A co i jak po kolei było na zdjęciach zobaczyć można.

Rowerowanie! Jakże mogło być inaczej! Taka pogoda! Takie warunki! I jak zwykle arcyspontaniczne zmiany planów. Pojawiła się koncepcja dwudniowej, słowackiej Magury Spiskiej. Jednak z powodu niedoprecyzowania pewnych faktów w sobotę wylądowaliśmy na polskim Spiszu, a w niedzielę na Luboniu i Szczeblu. Dwa kompletnie różne dni - inne warunki i inne, nazwijmy to, problemy rowerowe.
Wyjechaliśmy trochę opóźnieni z Kacwina niebieskim szlakiem wzdłuż granicy, w kierunku przełęczy nad Łapszanką. Warunki dziko-błotniste. Najgorszy możliwy rodzaj lepkiego, śliskiego błota, przeplatany śniegiem i błotem zmrożonym. Do tej pory nie mogę pojąć jakim cudem napęd ciągnie w miarę skutecznie, jak jest tak usyfiony. Było technicznie. Przy okazji moje klocki hamulcowe zawołały: nie hamuj nami więcej... Nad Łapszanką godzina okazała się trochę późnawa, więc nie wokół Osturni, a w kierunku Grandeusa. Ale fajny zjazd przeszkodził w dobrej nawigacji, zatem Łapsze po drodze trzeba było odwiedzić. W Kacwinie byliśmy punktualnie z ostatnim promieniem na Tatry padającym.
Tutaj można zobaczyć, jak do roweru klei się błoto.
Hasło dnia: filcowe klocki hamulcowe.
Wieczór mszańsko-pigwówkowy z problemami decyzyjnymi, co do dnia następnego.
Stanęło na wariacjach na temat Pasma Podhalańskiego, ale jak tylko zaparkowaliśmy na Przełęczy Spytkowickiej podmuch halnego solidnie utrudnił nam wyjście z samochodu - błyskawiczna zmiana planów. Pojechaliśmy na Luboń. Tam już koniecznie trzeba było zamienić klocki, bo inaczej zjazd groziłby śmiercią, i tak groził, ale groziłby jeszcze bardziej. Słynny zjazd z Lubonia Wielkiego na Glisne - nie zjechałam tylko trzech najbardziej technicznych odcinków - fajne to było! Ze Szczebla zjechałam tylko trzy najbardziej nietechniczne odcinki - to nie było fajne. A po drodze było jeszcze cudne, jesienne byczenie w jesiennym słonku!
Bez obrazków ani rusz!
Hasło dnia: zjadę to w przyszłym roku.

Jak ja dawno nie byłam w górach z buta, aż mnie stopy rozbolały ;) Piękne jesienne słoneczko, piękne widoki na Tatry i wszystko inne dookoła i 23 kursantów do przeegzaminowania, czyli poprostu Połówka. Po raz trzeci dopadł mnie zaszczyt bycia kawałkiem Jasnieoświeconej Komisji Egzaminacyjnej. Pieniny Spiskie, Małe Pieniny i nierówna walka z topografią. Efekt 20:3. Kochane Kursanty: uczyć się!

I na góry czasem popatrzeć.