Pomysłów i opcji było pincet, ale wszystkie niepewne i w ostatniej chwili ewentualnie decydowane, głównie ze względu na gips i stan zrośnięcia mojej ręki. Jak się w końcu wyklarowało, to stanęło na tym, że jedziemy z Anną K. na Litwę, na rowery, sakwiarsko! 

Wszystko kłody pod nogi nam rzucało - od PKP, przez gupich chopów, po usterki samochodowe. Ale, że my dzielne baby są, to śmy się zawzięły i pojechały :D

Sakwy zapakowane, rowery wyrychtowane, to wszystko w auto i do Sejn, a potem już z pedała na Litwę! Były Druskienniki, Dżurkijski Park Narodowy, piękne drogi, lasy sosnowe, Niemen, wioseczki jak z "Nad Niemnem", rowerowo-kolejowe luksusy, Wilno na rowerze, stópki w Bałtyku, Mierzeja Kurońska, plaże i wydmy, krzaking wzorcowy 2 km od granicy z Rosją, Kłajpeda, Kowno, Pan Tadeusz, ciut Suwalszczyny i ociekające fantastycznością jezioro Serwy.

Za kierownicą roweru jakieś 350 km, ale co ważniejsze, za kierownicą Rovera 430 km! Tadam! Prawo jazdy odkurzone! :D

W sumie to Mickiewicz z tą Litwą to miał sporo racji ;)

Kiedyś pisałam o rowerkach, na których w swoim życiu jeździłam i jeżdżę. Właśnie jest okazja, aby wspomnieć o kolejnym zwierzu rogatym, z którym mam do czynienia.
Z racji kolejnego sakwiarskiego pomysłu na nadchodzący weekend majowy pożyczyłam rower od taty. To bardzo sympatyczna, trekingowa maszyna, która zagościła w rodzinie jakieś półtora roku temu. Tata zainwestował, żeby jeździć! Z tym jeżdżeniem to różnie w sumie... Ale rowerek ten akurat w sam raz pod szosowo-szutrowo-sakwiarkie wyjazdy - idealny: koła 28, cienkie opony, wysoka kierownica, kanapowe siodło i amortyzowana sztyca - zatem wzięłam pożyczyłam i na rowerowy podbój Litwy jadę :)

A co to to? A Go Sport Explorer, ponoć Kross ramy do tego robi.

Kolejny górski sezon przed nami! Pewnie zaraz znajdą się tacy co mają jeden nieprzerwany sezon, co to nigdy się nie kończy, nigdy nie zaczyna i będą się obruszać na takie stwierdzenie. Ale pominąwszy rozważania na temat początków, końców i kontynuacji sezonów wszelakich, chyba każdy reaguje pozytywnie na ciepłe promienie słońca i fiolet krokusów. No właśnie, skąd się bierze fenomen tych wiosennych kwiatków? Zaczęłam się ostatnio zastanawiać leżąc na łące i robiąc setne zdjęcie co roku tak samo wyglądających szafranów spiskich. Przecież liliowo-zielone dywany na tle wyschniętej, brązowawej trawy są takie opatrzone, obfotografowane i w efekcie banalne. Czemu nikt nie dostaje wiosennego szału na widok przebiśniegów, zawilców czy pierwiosnków? No przecież równie śliczne są!  Zatem w ramach buntu przeciw wiosennym schematom w tym numerze nie będzie ani jednego krokusa! Innych kwiatków też nie! Za to konkretne góry i owszem.

Mam nadzieję, że nasze łamy będą wiosenno-górską inspiracją. Wybór mamy geograficznie szeroki. Sporo miejsca zostało poświęcone Karpatom, ale tym za miedzą – zapraszamy na kolejny spacer po słowackich zakątkach, rowerową przejażdżkę na Ukrainie i spotkania z historią w Rumunii. Dla wielbicieli górskiej egzotyki kilka słów o górach północy i himalajskich dolinach. A w ramach uzupełnienia i ocieplenia europejskich klimatów zapraszamy do Katalonii.

Zatem witaj wiosno! W góry idziemy!

Ostatnie chwile abstynencji od nart i roweru trzeba było jakoś ciekawie i z pożytkiem zagospodarować. Czyli klasycznie w ramach rekonwalescencji, jak to już wielokrotnie bywało - na chatę! Oddziałowo-akademicko się integrować, chatowo-wiosennie porządkować, krokusy fotografować i generlanie miło, sympatycznie, leniwie i w dobrym towarzystwie czas spędzać.

Przy okazji udowodniono również, że z gipsem da się rąbać drewno (przeprowadzałam szkolenie w tym zakresie, szkolona rozłupała pierwszego klocka w swoim życiu :). Jak również okazało się, że gra na gitarze też jest możliwa i nawet otoczenie jest w stanie to przeżyć (przypuszczam, że mój ortopeda umarłby na zawał ;)

A tak na marginesie: REEEEEEEESOVIAAAAAAAAAAA !!! MISTRZEM! :)

No ale przyznać trzeba, że ZAKSA cały sezon grała najładniej.

Jak się nie da jechać w góry na narty, na rower też nie, to się uprawia krajoznawstwo. A jak się jeszcze kilka innych zbiegów okoliczności zdarza, to się ląduje we Wrocławiu! Z dużych i ważnych miast polski na liście jeszcze niezwiedzanych miałam Poznań i właśnie Wrocław, zatem w podskokach się tamże wybrałam. Jak za starych dobrych czasów, wyszło rodzinne krajoznawstwo wzorcowe.

Podoba mi się to miasto! Lubię takie! Ładne bardzo stare miasto, robiąca wrażenie wielkomiejskość, pincet gotyckich kościołów, Panorama Racławicka, Ostrów Tumski i urzekająco-zaskakujące krasnale (no ktoś tu zapodał pierowskim majstersztykiem). Ale i tak za największą rewelację uważam smaczki modernistyczno-funkcjonalistyczno-socrealistyczne: Halę Stulecia, dom handlowy „Renoma” i bloki przy pl. Grunwaldzkim. 

Dodatkowo wielki plus dla miasta za infrastrukturę rowerową! uwaga! Wrocław ma śluzy rowerowe na skrzyżowaniach. Do tego mnóstwo bardzo ładnych i funkcjonalnych stojaków rowerowych, barierki na ścieżkach rowerowcyh przed skrzyżowaniami i kilka innych fajnych dla dwókołowców patentów. No, prawie, że o mało co, mogłabym tam mieszkać ;)

Niefajne z tego wszystkiego było pięc godzin w pociągu do Kraka, ale przynajmniej przejeżdżaliśmy przez Kędzierzyn, gdzie właśnie Resovia dostawała baty od Zaksy w pierwszym meczu finałowym...

Weekend sezonu? Przynajmniej dotychczasowego - tak! Śniegu spadło mnóstwo i jak tu tego pięknego faktu nie wykorzystać? Tylko gdzie korzystać, skoro lawinowo się zrobiło bardzo. Lekiem na takie sytuacje jest niezastąpiona Chochołowska. Jedyny problem w tym, że aby się dostać do raju, trzeba przebyć te obrzydliwie nudne kilometry w te i nazad też. No ale czego się nie robi by dostać się do raju? A jak niespodziewanie drogę Ci skraca miły pan w ułazie, to szczęśliwość jest jeszcze pełniejsza. Cóż powiedzieć? Puuuuch! Taki prawdziwy, po pachy! Puch! Na Grzesiu puch, ale niekwestionowanym MVP wyjazdu był Krowi Żleb, pod Trzydniowiańskim. Bajeczna bajka lawinowo stabilna - można chcieć więcej? Może tylko, żeby ta bajka była tak trzy razy dłuższa :) Pływanie, przepiękne pływanie w puchu wysokiej klasy. Dla uzupłenienia przyjemności wieczór sabotowany Sabotażystą, szarlotką chochołowską i innymi specjałami oraz spotkaniami na skiturowym szczycie ;) A, Nie wspomniałam o całodniowo święcącej lampie, dużej mocy. Dzień drugi fantastyczny podobnie, rozpoczęty turą przez Trzydniowiański na Czubik z widokami w pakiecie. Zjazd mieszany, czyli mniej porywający z lawinową przygodą ostrzegającą. Tak na potwierdzenie ogłoszonej trójki, wyjechała spod nas deska, naszczęście niegroźna dla nas zupełnie, ale do myślenia trochę dająca. Potem jeszcze dwie wisienki na nasz tort bezowy dołożyliśmy w postaci kolejnej nowej lini w grzesiowym lesie i trzeciego już, miodowego orania Krowiego Żlebu. Więcej z tego puchowego alarmu wycisnąć się nie dało - godnie i syto! :D

Sobota została przeznaczona na zaległości rodzinno-domowe. Niedziela w zasadzie, prawie też, bo miał się odbyć rodzinny spacer z fokami, ale pogoda trochę pokrzyżowała nam plany. Zatem cóż robić z tak parszywie deszczowym weekendem? Kupić dostęp do Polsatu Sport i zasiąść przed monitorem :D Szkoda, że nie w jakiejś hali, ale niech już będzie.

Piątek: pierwszy półfinałowy mecz play-off ZAKSA vs Jastrzębski 0:3 - hmmm... co ta ZAKSA wyrabiała?! Jastrzębski ładnie całkiem grał, ale sposób w jaki Kędzierzyn położył się na boisku (w trzecim secie zwłaszcza) lekko mnie zszokował. No ale podobno już myślą o Final Four LM za tydzień... 

Sobota: grają baby - pólfinały Pucharu Polski, półfinały LM. Widziałam mecz Impelu z Atomem 2:3 - nawet całkiem to ładne było. Szkoda mi Muszyny, co przegrała z Dąbrową.

Niedziela: baby grają finały - Ligę Mistrzyń wygrał VakifBank Stambuł, finał z Rabitą Baku, jak rok temu, tak samo. Puchar Polski wywalczyły dziewczyny z Dąbrowy, po pięciu bardzo różnych setach pokonały Atom Trefl Sopot. Nie przepadam za damską siatkówką, ale na oba mecze patrzyłam - urozmaicenie przy odkurzaniu w sam raz.

Gdzieś tam w międzyczasie Skra wygrała z Treflem w ramach walki o piąte miejsce, wcześniej Politechnika Warszawska poradziła sobie z Effectorem. 

Deser:  Resovia vs Delecta (pierwszy mecz play-off drugiej pary półfinałowej).

Resovia... no żesz... Deleccie trzeba przyznać - jest przyjęcie, jest gra środkiem, jest wygrana... Ładna gra obu stron! W poniedziałek wisienka na torcie - drugi taki mecz :)

Raz na pół roku lubię takie weekendy.
Nic tylko jutro trzeba iść graaaać! :) 

Tak, wiem, że mówiłam, że żadnych zawodów. Ale jak już raz złamałam tę zasadę, to drugi raz też można było :) Zostałam wyciągnięta na Puchar Polarsportu do Zawoi. Chyba najłatwiejsze i najbardziej wyluzowane zawody skiturowe w całym cyklu PPA.

Założenia były trzy:

1. nie zrobić sobie krzywdy (sezon w pęłni - kolana powinny działać)

2. ukończyć zawody i zostać sklasyfikowaną

3. zmieścić się w pierwszej 200 ;)

Wszystkie trzy cele zostały zrealizowane, ostatni nawet lepiej, bo padła pierwsza 150 - miejsce 146 :D Fajnie było, zmęczyło się dziecko trochę.

A w niedzielę zamiast w słoneczne Tatry, pojechaliśmy na chmurne Pilsko. Ale zjazdy po fajnym, betonowym lesie wyszły sympatyczne.

Wystartowaliśmy w piątek jeszcze przed bladym rańcem, żeby jak najwcześniej wylądować w Piątce. Szkolenie miało się zacząć koło południa, a my chcieliśmy sobie wcześniej jeszcze coś zjechać. Warunki lawinowo kiepskie. Podeszliśmy pod Miedziane, nie dotarliśmy nawet pod żleby - darcie wyżej mądre by nie było. Spod narty wyjeżdżało, ale zjazd bajkowy w głębokim puchu. Potem pipsologia... szukanie, metoda krzyża, wielokrotne zasypanie, bliskie zasypanie, organizacja akcji lawinowej, sondowanie, kopanie, profile, testy lawinowe... Czyli wszystko, co o lawinach wiedzieć trzeba i wszystko co trzeba ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć... A na deser krótka tura w kierunku Gładkiej, bo nigdzie indziej iść się w takich warunkach nie dało. Zjazd ze schroniska - mokra, odwilżowa masakra urozmaicona lotem przez czuby nart i bliskim spotkaniem twarzy ze śniegiem. A na koniec pyszna sałatka i sabotażyści :)

A po drugiej stronie, spod Miedzianego wyjechała lawina... jedna ofiara...

Miałam jechą na zachód - na Śnieżnik. Pojechałam na wschód - w Bieszczady. Choć w sumie wyjątkowo mi się w piątek jechać nie chciało. Jednak wewnętrzna mobilizacja bardzo się opłaciła.

Chodziło o to, by hucznie świętować sto czternaste urodziny Mikołaja, Miśki, Mariusza i Pabika. Zatem świętowaliśmy w Bazie Ludzi z Mgły. A przy okazji całą bandą świętujących szwendaliśmy się po okolicznych bieszczadzkich pagórach. Z foki, z buta, z raka, z rakiety, z jabłuszka...

Zjazdy tym razem wybitne z Wetlińskiej do Berehów, z Caryńskiej prawie do Berehów i z Małej Rawki tam gdzie zawsze :) Gwiazdą wyjazdu był white out! 

Czyli wyjazd pod hasłem: trzy baby siedzą na wyciągu i łapią doła, jak to nie umieją na nartach jeździć, rady mądrych instruktorów nie skutkują, a ćwiczenia zadane nie wychodzą...

No ale mimo wszystko pojeździłymy :)

No i napadało! (no nie tak dużo jak byśmy chcieli, ale jest) Rozjeżdżamy ten puch! Gdzie? Luboń i przecinka w końcu znaleziona, piękna, choć rozdziewiczona i z pewnym śniegu niedosytem. Wyścig wśród dzikiego tłumu skiturwców prawie wygraliśmy. Pysznie! Zjazd do Raby Niżnej też miodny. Potem myk na Maciejową, wieczorne posiady i przedpołudniowe zabawy puszyste. A potem skok na Szczebel i rewelacyjnie zjeżdżalny las - stromy i przejżysty - idelany! 

A teraz skiturowa prawda nr 73: zawsze miej przy sobie solidny sznurek, bo jak foka wybierze wolność, to sobie (jak to drzewiej traperzy robili) opleciesz sznurkiem z węzełkami ślizg i będzie działać :) Z pozdrowieniami dla Uszatej!

Bal Przewodnika! Ha! Była impreza! Bajkowa, bajeczna, z księzniczkami, czerwonymi kapturkami, wilkami, pszczółkami Majami, myszkami Miki, Alladynami i innymi bajkowymi stworami... Raz do roku szpilki, kieca i do tańcowania! :)  

Odwilż totalna, nigdznie nie było śneigu, nigdzie! Smutne trawska wystawały po polach. A tam? Inny świat, inna kraina. Złatna! A stamtąd na Rysinakę! W pięknym śniegu i w górę, i w dół (no dobra, nie było idelanie, bo śnieg dość trudny, ciężkawy). W każdym razie piękny, foczy wystup w ramach rozgrzewki przed balem :)