W myśl nowej, bożocielnej tradycji po raz trzeci spłynęliśmy! Tym razem prężna, dwunastoosobowa załoga Pięknych Syren Dziobowych i Dzielnych, Silnych Wioślarzy pokonała żywioł Liswarty i Warty.

Zaczęło się od konkretnego hardkoru... Wysoki stan wody, zakręty, wąsko i krzaki. No trzeba się było namanewrować. Jak się okazało leniwe pływanie kajakiem po spokojnej, nizinnej rzece może dostarczyć niebywałych emocji i być naprawdę niebezpieczne. Nasz kajak i my mieliśmy niebywałą okazję pozwiedzać jaz od spodu. Chwila nieuwagi, nie zdążyliśmy zaparkować przy brzegu, zepchnęło nas na jaz, wywróciło kajak i wsysło nas pod spód, kajak potem też. Wypłynęliśmy po drugiej stronie. Cud wielki, że nie stało się nam nic! Rzeczy też nie potraciliśmy, nawet bardzo wykąpane nie były. Gitara w całości i aparat foto również. Wypadek poważny, w życiu bym nie wpadła na to, że coś tak niebezpiecznego na zwykłym spływie łatwą rzeką może się wydarzyć... Kolejne piwo dla Anioła Stróża! Tego dnia dalej już nie popłynęliśmy.

Dzień następny byl w zasadzie słoneczny w różne atrakcje typu bystrza, progi i przenoski obfitujący. Po drodze mijaliśmy ekipę, która zaliczyła podobnie mocną wywrotkę na resztkach młyna i miała spore kłopoty z wyciągnięciem utopionego kajaka z silnego nurtu. W końcu też udało się pograć w siatkę! A wieczorem komary pożarły nas żywcem! W całości! Wszystkich!

Dzień Dziecka uczciliśmy nieumyciem zębów i odśpiewaniem wszystkich piosenenk z repertuaru Fasolek, Tik-Taka i Natalki Kukulskiej, które nam się przypomniały ;) Akurat przedpołudnie było chłodne, więc, żeby rozgrzać przemarznięte stópki skorzystaliśmy z bardzo fajnie przygotowanego boiska do siatkówki plażowej, które akurat nam się nawinęło i rozegraliśmy kolejnego seta. A miejsce z daszkiem i ławeczką było też dobre, aby przeczekać deszcz, który nie wiadomo skąd się pojawił. Na szczęście też się odjawił, zatem ruszyliśmy dalej, by znaleźć odpowiednio ociekające fantastycznością miejsce na nocleg i imprezę urodzinową Anny K. Ognicho, tort, trąbki urodzinowe, zamoknięte race tortowe, które wybuchły w ognisku, 12 osób w jednym namiocie i gitarowanie prawie, że o mało co do świtu.

Dzień ostatni, prawdziwie spływowy, w słonku, z cumuluskami na niebie, opalenizną na twarzy, leniwym tratwowaniem, piwka popijaniem, kolejnym siatkówkowym meczykiem na świetnym boisku (klub kibica mamy fantastyczny!) i ogólnym, wodnym czilałtem. A tu, kurcze blade, trzeba wracać na ląd... 

Mimo średnio sprzyjającej pogody i mrożących krew w żyłach przygód, udało się pokonać 74 km rzeki, w tym 30 km Liswartą.

A tak na marginesie, Boże Ciało w 2014 roku wypada 19 czerwca, a rzeka która pojawiła się na celowniku to Wieprz. Już trzeba rozpocząć treningi! ;)

Prognozy pogody na weekend zapowiadały ciężką przeprawę dla naszych tyłków. I to nie tylko ze względu na perspektywę maksymalnego ubłocenia, ale konkretnego poobijania. Było ślisko! Bardzo ślisko! Był deszcz! Było zimno! Były dobijające wypychy i baaaardzo trudne zjazdy! 

Zaczęło się od absolutnie ociekającego biwaczenia nad samiuśką wodą Jeziora Czorsztyńskiego z widokiem na zamek w Niedzicy. W sobotę zmierzyłyśmy się z problematycznym zjazdem zielonym szlakiem z Prehyby do Szczawnicy. Flaszka dla tego, kto zjedzie to w ciągu ;) W niedzielę zawody w Kluszkowcach, ostre objeżdżanie okolic Lubania - no było tam wszystko ze szczególną przewagą hardkoru i walki o życie. W mokrym i śliskim, bez hamulców to ja się jeszcze muszę nauczyć zjeżdżać, bo nie umiem zupełnie... W każdym razie tyłek przeżył, ubłocony wzorcowo. Zawody ukończone! hehehe, nie byłam ostatnia - wazon na kwiatki w bonusie ;)

Sobota była przeznaczona na sportową rywalizację, hehehe... Pierwsza w tym sezonie edycja Enduro Trophy w Wilkowicach, czyli konkretne objeżdżanie Beskidu Małego. Podobało mi się, choć jak na zawody kilka fragmentów było, nazwijmy to, dziwnych. Ale ja w rejonie Magurki Wilkowickiej w ogóle nie jeździłam, więc kilka białych plam zostało fajnie przejechanych. Wniosek taki, że Mały to Beskid niedoceniony jest! Po prostu było ślicznie! A wieczorem odpoczywanie i oczekiwanie wyników w wyjątkowo sympatycznym ośrodku nad Jeziorem Żywieckim.

Haha! Jest pierwsze w karierze pudło i puchar z rowerkiem w kategorii bab! Haha! Normalnie pękam z dumy i ze śmiechu ;D O generalce nie wspominajmy... 

A w niedzielę na dobicie pojechaliśmy objeżdżać OSy w ET w Brennej. Coś pięknego! Najcudowniejsze trasy jakimi w życiu jechałam! Trawers Beskidka czerwonym oraz dwa dzikie single! Mjuuuut pod kołem!

Odpuściliśmy ostatniego OSa. Pierwszy raz w życiu powiedziałam: mam dość! nie jadę! zjeżdżam asfaltem... Byłam naprawdę wyrąbana...

A w ogóle to jakaś ta wiosna mi się wydaje w tym roku w górach bardziej zielona. I tak się zastanawiam czy faktycznie tak jest, czy ja po prostu przez ostatnie sezony maj spędzałam raczej w Tatrach, w bardziej zimowych okolicznościach przyrody i nie pamiętam jak to jest ;)

Pomysłów i opcji było pincet, ale wszystkie niepewne i w ostatniej chwili ewentualnie decydowane, głównie ze względu na gips i stan zrośnięcia mojej ręki. Jak się w końcu wyklarowało, to stanęło na tym, że jedziemy z Anną K. na Litwę, na rowery, sakwiarsko! 

Wszystko kłody pod nogi nam rzucało - od PKP, przez gupich chopów, po usterki samochodowe. Ale, że my dzielne baby są, to śmy się zawzięły i pojechały :D

Sakwy zapakowane, rowery wyrychtowane, to wszystko w auto i do Sejn, a potem już z pedała na Litwę! Były Druskienniki, Dżurkijski Park Narodowy, piękne drogi, lasy sosnowe, Niemen, wioseczki jak z "Nad Niemnem", rowerowo-kolejowe luksusy, Wilno na rowerze, stópki w Bałtyku, Mierzeja Kurońska, plaże i wydmy, krzaking wzorcowy 2 km od granicy z Rosją, Kłajpeda, Kowno, Pan Tadeusz, ciut Suwalszczyny i ociekające fantastycznością jezioro Serwy.

Za kierownicą roweru jakieś 350 km, ale co ważniejsze, za kierownicą Rovera 430 km! Tadam! Prawo jazdy odkurzone! :D

W sumie to Mickiewicz z tą Litwą to miał sporo racji ;)

Kiedyś pisałam o rowerkach, na których w swoim życiu jeździłam i jeżdżę. Właśnie jest okazja, aby wspomnieć o kolejnym zwierzu rogatym, z którym mam do czynienia.
Z racji kolejnego sakwiarskiego pomysłu na nadchodzący weekend majowy pożyczyłam rower od taty. To bardzo sympatyczna, trekingowa maszyna, która zagościła w rodzinie jakieś półtora roku temu. Tata zainwestował, żeby jeździć! Z tym jeżdżeniem to różnie w sumie... Ale rowerek ten akurat w sam raz pod szosowo-szutrowo-sakwiarkie wyjazdy - idealny: koła 28, cienkie opony, wysoka kierownica, kanapowe siodło i amortyzowana sztyca - zatem wzięłam pożyczyłam i na rowerowy podbój Litwy jadę :)

A co to to? A Go Sport Explorer, ponoć Kross ramy do tego robi.

Kolejny górski sezon przed nami! Pewnie zaraz znajdą się tacy co mają jeden nieprzerwany sezon, co to nigdy się nie kończy, nigdy nie zaczyna i będą się obruszać na takie stwierdzenie. Ale pominąwszy rozważania na temat początków, końców i kontynuacji sezonów wszelakich, chyba każdy reaguje pozytywnie na ciepłe promienie słońca i fiolet krokusów. No właśnie, skąd się bierze fenomen tych wiosennych kwiatków? Zaczęłam się ostatnio zastanawiać leżąc na łące i robiąc setne zdjęcie co roku tak samo wyglądających szafranów spiskich. Przecież liliowo-zielone dywany na tle wyschniętej, brązowawej trawy są takie opatrzone, obfotografowane i w efekcie banalne. Czemu nikt nie dostaje wiosennego szału na widok przebiśniegów, zawilców czy pierwiosnków? No przecież równie śliczne są!  Zatem w ramach buntu przeciw wiosennym schematom w tym numerze nie będzie ani jednego krokusa! Innych kwiatków też nie! Za to konkretne góry i owszem.

Mam nadzieję, że nasze łamy będą wiosenno-górską inspiracją. Wybór mamy geograficznie szeroki. Sporo miejsca zostało poświęcone Karpatom, ale tym za miedzą – zapraszamy na kolejny spacer po słowackich zakątkach, rowerową przejażdżkę na Ukrainie i spotkania z historią w Rumunii. Dla wielbicieli górskiej egzotyki kilka słów o górach północy i himalajskich dolinach. A w ramach uzupełnienia i ocieplenia europejskich klimatów zapraszamy do Katalonii.

Zatem witaj wiosno! W góry idziemy!

Ostatnie chwile abstynencji od nart i roweru trzeba było jakoś ciekawie i z pożytkiem zagospodarować. Czyli klasycznie w ramach rekonwalescencji, jak to już wielokrotnie bywało - na chatę! Oddziałowo-akademicko się integrować, chatowo-wiosennie porządkować, krokusy fotografować i generlanie miło, sympatycznie, leniwie i w dobrym towarzystwie czas spędzać.

Przy okazji udowodniono również, że z gipsem da się rąbać drewno (przeprowadzałam szkolenie w tym zakresie, szkolona rozłupała pierwszego klocka w swoim życiu :). Jak również okazało się, że gra na gitarze też jest możliwa i nawet otoczenie jest w stanie to przeżyć (przypuszczam, że mój ortopeda umarłby na zawał ;)

A tak na marginesie: REEEEEEEESOVIAAAAAAAAAAA !!! MISTRZEM! :)

No ale przyznać trzeba, że ZAKSA cały sezon grała najładniej.

Jak się nie da jechać w góry na narty, na rower też nie, to się uprawia krajoznawstwo. A jak się jeszcze kilka innych zbiegów okoliczności zdarza, to się ląduje we Wrocławiu! Z dużych i ważnych miast polski na liście jeszcze niezwiedzanych miałam Poznań i właśnie Wrocław, zatem w podskokach się tamże wybrałam. Jak za starych dobrych czasów, wyszło rodzinne krajoznawstwo wzorcowe.

Podoba mi się to miasto! Lubię takie! Ładne bardzo stare miasto, robiąca wrażenie wielkomiejskość, pincet gotyckich kościołów, Panorama Racławicka, Ostrów Tumski i urzekająco-zaskakujące krasnale (no ktoś tu zapodał pierowskim majstersztykiem). Ale i tak za największą rewelację uważam smaczki modernistyczno-funkcjonalistyczno-socrealistyczne: Halę Stulecia, dom handlowy „Renoma” i bloki przy pl. Grunwaldzkim. 

Dodatkowo wielki plus dla miasta za infrastrukturę rowerową! uwaga! Wrocław ma śluzy rowerowe na skrzyżowaniach. Do tego mnóstwo bardzo ładnych i funkcjonalnych stojaków rowerowych, barierki na ścieżkach rowerowcyh przed skrzyżowaniami i kilka innych fajnych dla dwókołowców patentów. No, prawie, że o mało co, mogłabym tam mieszkać ;)

Niefajne z tego wszystkiego było pięc godzin w pociągu do Kraka, ale przynajmniej przejeżdżaliśmy przez Kędzierzyn, gdzie właśnie Resovia dostawała baty od Zaksy w pierwszym meczu finałowym...

Weekend sezonu? Przynajmniej dotychczasowego - tak! Śniegu spadło mnóstwo i jak tu tego pięknego faktu nie wykorzystać? Tylko gdzie korzystać, skoro lawinowo się zrobiło bardzo. Lekiem na takie sytuacje jest niezastąpiona Chochołowska. Jedyny problem w tym, że aby się dostać do raju, trzeba przebyć te obrzydliwie nudne kilometry w te i nazad też. No ale czego się nie robi by dostać się do raju? A jak niespodziewanie drogę Ci skraca miły pan w ułazie, to szczęśliwość jest jeszcze pełniejsza. Cóż powiedzieć? Puuuuch! Taki prawdziwy, po pachy! Puch! Na Grzesiu puch, ale niekwestionowanym MVP wyjazdu był Krowi Żleb, pod Trzydniowiańskim. Bajeczna bajka lawinowo stabilna - można chcieć więcej? Może tylko, żeby ta bajka była tak trzy razy dłuższa :) Pływanie, przepiękne pływanie w puchu wysokiej klasy. Dla uzupłenienia przyjemności wieczór sabotowany Sabotażystą, szarlotką chochołowską i innymi specjałami oraz spotkaniami na skiturowym szczycie ;) A, Nie wspomniałam o całodniowo święcącej lampie, dużej mocy. Dzień drugi fantastyczny podobnie, rozpoczęty turą przez Trzydniowiański na Czubik z widokami w pakiecie. Zjazd mieszany, czyli mniej porywający z lawinową przygodą ostrzegającą. Tak na potwierdzenie ogłoszonej trójki, wyjechała spod nas deska, naszczęście niegroźna dla nas zupełnie, ale do myślenia trochę dająca. Potem jeszcze dwie wisienki na nasz tort bezowy dołożyliśmy w postaci kolejnej nowej lini w grzesiowym lesie i trzeciego już, miodowego orania Krowiego Żlebu. Więcej z tego puchowego alarmu wycisnąć się nie dało - godnie i syto! :D

Sobota została przeznaczona na zaległości rodzinno-domowe. Niedziela w zasadzie, prawie też, bo miał się odbyć rodzinny spacer z fokami, ale pogoda trochę pokrzyżowała nam plany. Zatem cóż robić z tak parszywie deszczowym weekendem? Kupić dostęp do Polsatu Sport i zasiąść przed monitorem :D Szkoda, że nie w jakiejś hali, ale niech już będzie.

Piątek: pierwszy półfinałowy mecz play-off ZAKSA vs Jastrzębski 0:3 - hmmm... co ta ZAKSA wyrabiała?! Jastrzębski ładnie całkiem grał, ale sposób w jaki Kędzierzyn położył się na boisku (w trzecim secie zwłaszcza) lekko mnie zszokował. No ale podobno już myślą o Final Four LM za tydzień... 

Sobota: grają baby - pólfinały Pucharu Polski, półfinały LM. Widziałam mecz Impelu z Atomem 2:3 - nawet całkiem to ładne było. Szkoda mi Muszyny, co przegrała z Dąbrową.

Niedziela: baby grają finały - Ligę Mistrzyń wygrał VakifBank Stambuł, finał z Rabitą Baku, jak rok temu, tak samo. Puchar Polski wywalczyły dziewczyny z Dąbrowy, po pięciu bardzo różnych setach pokonały Atom Trefl Sopot. Nie przepadam za damską siatkówką, ale na oba mecze patrzyłam - urozmaicenie przy odkurzaniu w sam raz.

Gdzieś tam w międzyczasie Skra wygrała z Treflem w ramach walki o piąte miejsce, wcześniej Politechnika Warszawska poradziła sobie z Effectorem. 

Deser:  Resovia vs Delecta (pierwszy mecz play-off drugiej pary półfinałowej).

Resovia... no żesz... Deleccie trzeba przyznać - jest przyjęcie, jest gra środkiem, jest wygrana... Ładna gra obu stron! W poniedziałek wisienka na torcie - drugi taki mecz :)

Raz na pół roku lubię takie weekendy.
Nic tylko jutro trzeba iść graaaać! :) 

Tak, wiem, że mówiłam, że żadnych zawodów. Ale jak już raz złamałam tę zasadę, to drugi raz też można było :) Zostałam wyciągnięta na Puchar Polarsportu do Zawoi. Chyba najłatwiejsze i najbardziej wyluzowane zawody skiturowe w całym cyklu PPA.

Założenia były trzy:

1. nie zrobić sobie krzywdy (sezon w pęłni - kolana powinny działać)

2. ukończyć zawody i zostać sklasyfikowaną

3. zmieścić się w pierwszej 200 ;)

Wszystkie trzy cele zostały zrealizowane, ostatni nawet lepiej, bo padła pierwsza 150 - miejsce 146 :D Fajnie było, zmęczyło się dziecko trochę.

A w niedzielę zamiast w słoneczne Tatry, pojechaliśmy na chmurne Pilsko. Ale zjazdy po fajnym, betonowym lesie wyszły sympatyczne.