Po trzech weekendach przerwy (nie wiem jak ja to przeżyłam) znów rower! Hura! Logistycznie było to skomplikowane. W efekcie byłyśmy w Żywieckim, Gorcach i Wyspowym. Najpierw klasyk w Paśmie Polic z żółta rynna w roli głównej - trudne to, ale do zjechania, jeszcze nie teraz, mimo świetnych warunków (było sucho!), ale kiedyś na pewno. Do kompletu zielony trawers - tu jestem z siebie dumna, bo przejechałam go w dużo lepszym stylu niż rok temu. Przy okazji przyplątały się trzy snejki w przeciągu 15 minut w tym samym kole, a ja złamałam hak - dobrze, że zapasowy od pewnego czasu mam zawsze ze sobą ;) Pean na część mej przerzutki, która nawet się nie przygięła!

Szybka teleportacja i najtrajdzik z Zasadnego na Gorc Kamienicki do szałasu, gdzie imprezka urodzinowa Uszatej się działa - w końcu udało mi się dotrzeć! Rano zjazd na dzień dobry i do Mszany, gdzie to z lokalnym przewodnikiem szwendaliśmy się po zakamuflowalnych singlach na Słomce i Lubogoszczy. Na Szczebel już dnia nie starczyło, ale za to enduro-ognisko z kiełbaską odpaliliśmy na szczycie.
Generlanie dziecko się zmęczyło bardzo :)

Myśl weekendu: zło pizga zewsząd! - powiedział Apokaliptyczny Malkontent na wypychu pod Cyl Hali Śmietanowej.

Dawno nie byłam na żadnym wyjeździe kursowym. W szkoleniu nie uczestniczę od dłuższego czasu. Egzaminowania na połówce też odmawiałam w ostatnich sezonach, bo różne inne, bardziej pociągające rzeczy się działy. W tym roku zgodziłam się być w komisji z wielką chęcią. Powodów była kilka. A jednym z nich, jakaś taka sentymentalna potrzeba powrotu do starych, dobrych, kursowych czasów :) I udało się! Kurs to kurs, czyli jedyne w swoim rodzaju coś! Warto było! Choć egzaminowanie to niełatwa rzecz. W sumie to nawet trochę mi smutno, że ten radosny etap kursowego życia mam już za sobą... W każdym razie gratulacje dla świeżo upieczonych półprzewodników! Niepokonanych! :)

Przed chwilą sprawdziłam - ostatni raz na wyjeździe kursowym byłam w 2010 roku... daaaawnooo...

Nie wiem czy to tylko takie moje subiektywne wrażenie, czy może znajdzie się ktoś jeszcze, kto ma podobne odczucia, ale jesień to tak spada nagle z jasnego (letniego i słonecznego) nieba. Raz, dwa! Budzimy się rano i chłodniejsze powietrze jakoś pachnie inaczej, a wszyscy nagle zniecierpliwieni, przygotowani w blokach startowych czekają na wystrzał bukowego koloru. Jest! Płomienisty blask wybuchu z prędkością światła pochłania nasze zalesione góry – nagle wszyscy solidarnie lądują w Bieszczadach. Trwa to trzy tygodnie. Takie zapierające dech zachłyśnięcie się naszą złotą, polską jesienią – jakże banalną i powtarzalną w swym pięknym jestestwie. Ach! A potem równie nagle, choć zupełnie nieentuzjastycznie wracamy na utopioną w kałużach i błocie listopadową 

ziemie...

No i właśnie, jak ta niezbyt lubiana plucha zwali nam się na głowę, 

w ramach niewychodzenia z domu, ale nieustannej łączności z górami, będzie można zasiąść. A jak już się zasiądzie, to można poczytać, o górach rzecz jasna! Kierunki różne – po hiszpańsku, po słowacku, po szwajcarsku, po chorwacku i bardzo lokalnie, po naszemu też! Spinki, owce i zakupy – wszystko po góralsku. A w ramach łagodnego nastrajania się na zimę polecamy wywiad z Andrzejem Bargiełem, jednym z najwybitniejszych narciarzy wysokogórskich na świecie.

Zatem życzę złocistego, żółtego, pomarańczowego, czerwonego, brązowego, z domieszką zielonego, dużo! Dużo i soczyście!

Drugi weekend z rzędu bez roweru... świat się kończy! Wszystkich zaniepokojonych informuje, że nie oznacza to, że sobie coś znowu zrobiłam. Jestem w jednym kawałku, kości, stawy, ścięgna, mięśnie, narządy wewnętrzne i powłoki skórne są całe, głowa też ;) To tylko nieszczęsny zbieg okoliczności... Spotkanie Komisji Akademickiej w ten weekend w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą kompletnie mi nie leżało. Zresztą z Komisją już mi nie po drodze od jakiegoś czasu, no ale mus to mus. Odpuścić trzeba było co najmniej dwa konkretne projekty rowerowe. Ale przynajmniej miejsce ładne i szansa na krajoznawstwo sympatyczne. Kazimierz faktycznie uroczy, tylko dobrego światła fotograficznego zabrakło. Do tego Nałęczów-Zdrój, fabryka porcelany w Ćmielowie (wielkie rozczarowanie - porcelana kosmicznie droga i zwyczajnie brzydka) oraz kopalnia krzemienia w Krzemionkach Opatowskich.

Dziecko po dwudziestej którejś godzinie (czegoś na kształt) treningu w tym tygodniu padło na ryjek. Nie ruszy żadną kończyną, do poniedziałku. Przy okazji pouprawioło życie rodzinne, zdezerterowało z roweru (!), obejrzało "Wałęse" i po raz kolejny nie posprzątało.

Są takie kawałki gór, o których powszechnie wiadomo, że mają potencjał i baaardzo by się tam chciało pojechać. I sobie człowiek powtarza trzeba się w końcu wybrać, ale jakoś ciągle się nie składa. A tu się nagle złożyło! Fatry! I Mała, i Wielka! Do tego rower - połączenie idelalne, po prostu enduro-marzenie! Jak w Alpach, było wszystko. Graniówki, single, ciekawe problemy i góry po horyzont, a i noszenie roweru na plecach też było. A zjazd czerwonym szlakiem spod Czarnego Kamienia do Revucy uznaję za mistrzostwo świata - najlepszy zjazd tego sezonu! Śliczny, długi singiel-flołłł :) No i zapomniałam dodać zachwytu nad oszałamiającymi już kolorami jesieni! Generalne ach!

Przegraliśmy mecz barażowy z Bułgarią. Nawet nie zagramy w ćwierćfinale Mistrzostw Europy. Przegraliśmy o włos, o dwie piłki, w tie-breaku 18:16...

A dwa pierwsze sety były takie piękne! Ładna gra! Fantastyczna walka! Szkoda... 

Ale ja i tak uwielbiam siatkówkę! Uwielbiam!

Dawno planowany i długo oczekiwany wyjazd do Trójmiasta. Dlaczego nad morze? Ano dlatego, że właśnie tam odbywają się Mistrzostwa Europy w siatkówce mężczyzn (Polska je organizuje do spóły z Danią). Zatem oczywiste jest, że musiałam tam być! Bilety na trzy mecze naszej reprezentacji w fazie grupowej zdobyłam, więc do Ergo Areny! Razem z Anką Sp. A skoro już tak daleko jedziemy, to krajoznawstwo pouprawiać trzeba przy okazji! Zrobiło się intensywnie. Do weekendu dodałyśmy dwa dni wolnego, i dzięki super taniemu połączeniu Polskiego Busa w piątek rano wylądowałyśmy w Gdańsku - spacer po starym mieście, słitfocia z Neptunem, absolutnie hitowe zwiedzanie Stoczni Gdańskiej w czerwonym "ogórku" (polecam bardzo, bardzo!), rybka przy Motławie, murale na Zaspie i biało-czerwono wystrojone na meeeeeeeeeeeeeecz! Polska - Turcja 3:1 :) Uwielbiam to! Uwielbiam! Mecze siatkówki na żywo to jest przeżycie nie do opisania! Nie da się opowiedzieć tej atmosfery, emocji i szału, jaki panuje w hali! Nie da się! Trzeba gnać na mecz i zobaczyć!

Zdjęcia z meczów. Pożyczyłam kosmiczny obiektyw - genialną, canonoską eLkę 100-400 - bałam się toto wziąć do ręki ;) Ale jakie foty robi! Aby nie spędzić całego meczu za aparatem, opracowałam nowy system: zdjęcia robię tylko przez dwa sety (żeby były drużyny na różnych boiskach) i tylko do dziesiątego punktu, potem skupiam się już na grze, no i nie mam tysiąca fot do ogarnięcia, tylko pincet ;) 

Dzień drugi - gdyński. Spacer po funkcjonalistycznej Gdyni, no i statki: Dar Pomorza i Błyskawica od środka - jak ja lubię maszynownie! Dar Młodzieży i Zawisza Czarny od zewnątrz. Stópki zanurzone w Bałtyku (więcej się nie dało), sielankowy spacer plażą wzdłuż klifów do Orłowa. Molo, kutry i rybka, a potem na meeeeeeeeeecz! Polska - Francja 1:3 niestety :( Aaaa! I gofry z bitą śmietaną, która była wszędzie!

Dzień trzeci - sopocki. No trzeba w końcu na plaży poleżeć, no! Szybkie zwiedzanie żurawia i kościoła mariackiego w Gdańsku i siup na Monciak. Gofry, molo, rybka i plażaaaa! Nic to, że wiało, było pochmurno i siąpiło! Nic to! Kocyk rozłożony i pół godziny na piasku odleżane! I na meeeeeeeeeeeeeeecz! Polska - Słowacja 3:1 mjuuuuuuuuuuuut!

Dzień czwarty - malborski. Malbork. A pojechałyśmy sobie zamek pozwiedzać. Stwierdzam słabość do gotyckiego łuku ;) Przy okazji skończyła się pewna epoka... W Malborku pierwszy raz w życiu, zamiast "żywego przewodnika", użyłam audioprzewodnika. No niegłupie to jest, tylko pytania zadać nie można. Ale do tej pory mam wyrzuty sumienia, że osłabiłam swe poczucie solidarności z przewodnicką elytą tego świata ;)  A z okazji początku jesieni nazbierałyśmy worek ślicznusich, błyszczących kasztanów. 

A z tym odmładzaniem na wyjeździe było tak, że nam tak trochę jak za starych, dobrych studenckich czasów wyszło ;) Jedno piwo - dwie słomki itp... w sumie zabrakło tylko dworcówy ;)

Podsumowując: mecze naszej reprezentacji - uwielbiam! Trójmiasto - uwielbiam! :)
A! Jestem wyjątkowo zawiedziona, że z wakacji nad morzem nie przywiozłam sobie dmuchanego delfina i niebieskich okularów przeciwsłonecznych! Niezaliczone! Wracamy!

No to jedziem! W ten weekend kierunek jedynie słuszny - Ergo Arena Gdańsk! Mistrzostwa Europy w siatkówce mężczyzn 2013!

W zasadzie nic się nie działo, nuuuda... Stłukłam sobie ucho i pośladek.

W sobotę opuszczone przez szanownych kolegów, co to się jak zwykle deszczu przestraszyli, pojechałyśmy pobujać się chwilę po bajkparku w Koninkach. Okazał się on badziewny, więc niedługo myśląc pokulałyśmy się na Turbacz. Dawno mnie w Gorcach nie było ;) Zjazd niebieskim świetny! Mimo że już trochę umocniony i schodami parkowymi "zniczony", ale fajnie zjeżdżalny z ciekawymi problemami.

W niedzielę już większą bandą ruszyliśmy w Wyspowy. Cudnie! Przedjesiennie! Mogielica i Jasień z kulinarnym lenistwem w Jurkowie. No piękne słonko, piękne widoki! A buki? Jeszcze chwila, jeszcze dwie...

Absolutny hit: sparpety! Pasiaste skarpety! Jest stylówa!

No w końcu Lasek! No w końcu na rowerze! No w końcu najtrajd!

Nie ma to jak sobie pojeździć na rowerze po nocy po Lasku Wolskim z fajnymi chłopakami ;) No luksus normalnie! Te single tam całkiem nawet miłe są :)
No i piękna, nowa, czerwona biżuteria! Mostek zwraca uwagę ;D
A jakość jazdy jaka! Lepiej w górę! Lepiej w dół! Lepiej w skręcie! No lepszy rower normalnie!

Tak, tak... kolejny rower do kolekcji... choć to trochę nie do końca rower chyba jest ;) 

Kiedyś tu przedstawiałam wszystkie rowery, jakie przejechały przez moje życie. Zatem i ten muszę zaprezentować: Monoczerwony! Świeżutki, spontanicznie kuriozalny nabytek z podtekstem ;D 

Na monocykle, jako rowerowe dziwolongi, łypałam z ciekawością okiem już od jakiegoś czasu. Nawet próbowałam na to coś wsiadać. Ale było powiedziane: czasem przy okazji ok, pod żadnym pozorem nie wkręcamy się w nową zajawkę! I co? I guzik! Zajawka jest i leży na moim dywanie. Zajawka jest czerwona, dywan zielony, więc ładnie wygladają razem...

No cóż zrobić? Jutro idę ćwiczyć, dam znać, jak przejadę pierwsze 50 m ;)

Będzie specjalnie! Jak na numer specjalny przystało!

Tak walne jubileusze nie zdarzają się codziennie, dlatego warto chyba zatrzymać się na chwilę nad tym całkiem sporym kawałkiem historii. Otóż 140 lat temu powstało Towarzystwo Tatrzańskie, którego kontynuatorem jest obecnie istniejące Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Tak, to już taki kawał czasu ktoś gdzieś nam z całkiem niezłym skutkiem organizuje turystykę w naszym pięknym kraju. 

Wycieczki, wyjazdy, wyprawy, rajdy... Schroniska, szlaki turystyczne, wydawnictwa... Przewodnicy... Skąd to wszystko się wzięło? Mam nadzieję, ze przynajmniej część odpowiedzi na to pytanie znajdą Szanowni Czytelnicy w tym urodzinowym numerze.

Czasem warto pogrzebać w archiwach, poprzeglądać stare zdjęcia, dokumenty. Najlepsza okazja ku temu jest właśnie teraz 

w roku jubileuszowym. No to zapraszamy! Kalendarium, ciekawostki, 

smaczki...

Byłam tam tylko tydzień, a czuję się jakbym wróciła z naprawdę długich wakacji... prawdziwych wakacji...

Niby człowiek siedział na bazie i nic nie robił, ale baardzo dużo się wydarzyło, mnóstwo różnych ludzi się przez bazę przekulało. Gorcstokowo, rekordowo, ale też mgliście, sennie i kameralnie, kulinarnie, towarzysko, imprezowo, wesoło i refleksyjnie, abstrakcyjnie. Stare dzieje i nowe czasy, czyli wszystko na raz :) 

Gorc! 

Gorc już w pudełku!

A tak na marginesie ;)

Jebutny, czyli większy niż Ty! (Jowisz) 

Długi weekend sierpniowy najlepiej wykorzystać rowerowo, więc może by tak się w Sudety ruszyć, które potencjał mają znaczny, a na zwykły weekend trochę tam daleko jest. Idealnie złożyło się, że akurat wypadły zawody ET w Szklarskiej. Zatem zaczęliśmy od Rychlebów, które to łaziły za nami od dawna, ale jakoś nie po drodze było. Sześć dych bez sensownej przerwy na batonika i siku, to lekkie przegięcie, no ale mus to mus. Same rychlebskie ścieżki nie powaliły mnie jakoś szczególnie. Brakowało mi konkretnego zjazdu, za dużo technicznego trawersu w dokręcaniem. Spodziewałam się zdecydowanie większego hardkoru bardziej w dół. Na poprawę humoru piwo, syra i kąpiele w uroczym kamieniołomie. Dalej do Szklarskiej! Z racji tego, że z definicji nie objeżdżam tras, bo po co jeździć dwa razy to samo, przed zawodami zapodałam lajtową wycieczkę indywidualną po fajowych singlach w Izerach. w międzyczasie reszta ekipy patentowała OS1 i rozwalała sobie dość konkretnie brodę :( W sobotę zawody, luz, blues, bez napinki - jedynka trudna, kamienista, ale fajna, dwójka przyzwoicie podjeżdżalna, trójka super zjazd, czwórka tak samo, ale popsuty przez snejka, a piątka to porażka wszechczasów, na której umierałam (trzydniowe zmęczenie akurat wtedy miało ochotę się ujawnić ze wzmożoną siłą). W każdym razie zawody ukończyłam, nic sobie nie zrobiłam, rowerowi też nie, nawet żadnej konkretnej gleby nie było - niezaliczone! ;) O generalce oczywiście nie wspominam ;)

W niedzielę na dobicie eksploracja bajkparku w Spindlerovym Mlynie - generalnie słabo i na mega zmęczeniu, więc bez radochy specjalnej.

Podsumowując: ja chcę więcej na rower w Sudety! :)

Ja za takimi wielkimi i walnymi imprezami nie przepadam, zwłaszcza, jak je mam organizować. No trudno, mus to mus. Zabierałam się do tego jak pies do jeża. No ale poszło i wyszło. Było baaardzo sympatycznie, ludzi całkiem sporo, atmosfera przefajna. Głównymi uczestnikami imprezy była stara gwardia gorcowa, Ci co bazę zakładali i prowadzili w jej początkach. Brakło tych, których Gorc teraz powinien interesować - bieżącego pokolenia kołowego w zasadzie nie było. Trochę smutno, bo ekipa sprzed 40, 30 lat powtrafiła się zebrać i spotkać na bazie, a młodzi to zwyczajnie olali. 

No ale Gorc, to Gorc! Gorc to stan umysłu i tu zawsze jest pięknie! Aż zał było schodzić, wracam za dwa tygodnie :)

Zaproszenie w słoweńskie progi miałam od dawna, tylko jakoś kiepsko było z realizacją wyjazdu. W tym roku większych wypraw nie planowałam, ale chęć na jakiś wysokogórski rowerek się pojawiła, więc akurat pomysł zaczął się klarować. W efekcie babską, rowerową ekipą ruszyłyśmy na południe - lekko spontanicznie, z milionem różnych pomysłów wykorzystania słoweńskiego potencjału. Brak konkretu trochę nas potem zgubił, ale cóż bywa... Miało być przede wszystkim ultra-alpejsko-rowerowo, ale jak się okazało szukanie sytych singli w górach wysokich, to nie taka prosta sprawa. Była Lubjana, było morze, był mikro wspin, były ferraty i Triglav, no i dwa godne bajkparki. Wszystko pięknie! Góry rewelacyjne, miejsca fajne i świetni miejscowi bajkerzy, którzy nam swoją radą końcówkę wyjazdu uratowali. Nawet moja kostka, co prawie by była wyjazd storpedowała, dała radę i zachowywała się grzecznie - rower na skręcone stawy nie jest zły ;)

Jedyne co nie dało rady i wyjazd nam intensywnie próbowało popsuć, to ćwierć naszej ekipy, co to z innej planety chyba pochodzi, ale zmilczmy temat, po prostu nie zawsze się ma pełne szczęście do kompanii... 

Podziękowania ogromne dla Piotrka i Tiny za przygarnięcie i gościnę :)

Po wizycie na Wielkiej Planinie wielce rozumiem miłość do AKS-u ;)