W sumie to nie przypuszczałam, że to się kiedykolwiek wydarzy... Dwa zupełnie różne, rowerowe światy - Zielony na miejskiej emeryturze, Specjalista żądny trudnego, stromego zjazdu. A tu proszę - obaj zgodnie i leniwie na beskidzkoniskich szutrach :)

Tak właśnie pojechałyśmy sobie z Anką na Radocynę. Ja wyjątkowe ciśnienie na rowerek miałam, ale Anka sensownego dwukółka nie posiada, więc coś wymyślić trzeba było. Zielony przecież górską przeszłość ma, więc pojechał z nami, mimo że mu już tylko asfalt pod oponą obiecywałam.

Wyszedł z tego rowerowy radocynizm wzorcowy, a ambitny plan krynicko-radocyńsko-krynicki po raz kolejny odkładam na rok przyszły...

Przy okazji nauczyłam się wydobywać dźwięki z trąbki, dokładniej dwa dźwięki :)

Oczywiście były obowiązkowe krzaczory rowerowe ;)

Aha, tym oto sposobem zakończyłam tegoroczny triatlon bazowy!

Jak pierwsze stroi z drugim, a drugie z trzecim, to pierwsze z trzecim na pewno nie...
Niektórym zajmuje to dwie godziny, mnie zajęło dwa dni... Centrowanie kół - zajęcie zdecydowanie dla cierpliwych. Centrownice pożyczyłam już dawno, wzbudzając spore zdziwinie i troskę o mój rower. Ale że chodziło o Zielonego, narzędzie dostałam jednak do ręki. Chwilę to leżało, ale jak kołowatość tylnego koła przestała mieścić się w ramach przyzwoitości wzięłam się w końcu do roboty. Przy pierwszym podejściu efekt był gorszy od stanu pierwotnego... Przy drugim koło zaczęło przypominać koło, nie ósemkę :)
Zatem kolejna sprwaność rowerowa zdobyta! Choć od kół Specjalisty będę się trzymać z daleka... na razie.

Rowerowa gotowość bojowa, super plan, tylko pogoda nie stanęła na wysokości zadania - lało. Ratunek przyszedł jednak z innej strony. W deszczowe, sobotnie popołudnie pojechałyśmy we trzy do Ropczyc na wakacje. Bo tam zawsze są wakacje, nawet jak leje. Dobre wino, arbuz, trzy małe koty, lody w deszczu, scrable, gumiaki, kałuże, sosnowy, mokry las, w którym można się zgubić i trzy kolorowe wiatraczki! Spełniło się w końcu jedno z moich marzeń - mam kolorowy wiatraczek z odpustu! :)

A tak przy okazji i generalnie, jak to jeden Szanowny Kolega powiada: trza być twardy słowian, a nie mientka nindża! ;)

Etap drugi triatlonu bazowego - wyprawa na Lubań. Ciężko tam jakąś rowerową petelkę zrobić, prognozy były mizerne, a łańcuch taki czysty po ostatnim szorowaniu, zatem nie na rowerku tym razem, tylko z buta. Jakie ja wieki po górach na nogach nie chodziłam! Trochę mi tylko żal było, jak słyszałam pisk hamulców ekipy, która ze szczytu Lubania na ochotnicką stronę zjeżdżałą. Co raz bardziej się przekonuje, że to jednak jest zjeżdżalne i kiedyś to zjadę. A na pewno zjadę czerwony do Krościenka, bo to rowerowo-zjazdowa cudowność jest.
A na bazie bazowo - wojna na materaco-poduszki, żurek, grzanki, borówki, no i rzecz jasna - naleśniki! Lubań jest fajny! (dokładnie tak samo, jak fajny jest Gorc i Radocyna - żeby nie było ;)

Impreza na bazie zapowiadała się godna, zatem trzeba było "kontrolę" interesu przeprowadzić...
Rowerek pod pachę i pociągiem do Pyzówki. Po raz koleny pani w głównej kasie "Przewozów regionalnych" doprowadziła mnie do furii, bo turysta z rowerem, to kosmita i chce rzeczy niestworzonych... No ale pociąg nowy mają fajny, tylko oczywiście nie bardzo jest w nim gdzie rowery postawić, ech...

Ale z Pyzówki przez Stare Wierchy, Turbacz na Gorc jest fajnie! Zawsze tam jest fajnie! Najfajniejszy jest baaardzo techniczny zjazd po korzeniach za Jaworzyną Kamienicką. Na bazie kazkowe rządy - baza nie do poznania prawie, ful wypasik, zwłaszcza w łazience ;) Dużo luda znajomego, więc miło i sympatycznie zabawy wieczorne można było uskuteczniać. Niespiesznym rankiem odwrót dwukołowy do Rabki, ale żeby nie było za prosto z Turbacza zielonym do Niedźwiedzia, na Potaczkową i potem niby nowym czarnym szlakiem z Mszany do Rabki. Szlak może i jest nowy, tyle tylko, że w terenie go nie ma... Na koniec lody i spanie na ławce pod św. Mikolajem, bo "Kasprowego" chyba o godzine opóźnili w nowym rozkładzie kolejowym... 

Przychodzi sobie zima, wiosna, przyszło sobie też lato. Może przyjdzie też jesień, w sumie dobrze by było. Tak w kółko, tak samo, najprawdopodobniej nic nowego w związku z tym się nie wydarzy. Znowu wakacje, znowu upały, znowu niezbędni współpracownicy wybyli na urlop w najbardziej nieodpowiednim momencie, a człowiek siedzi w nieklimatyzowanym biurze przed komputerem i intensywnie zastanawia się nad tym co jeszcze robi w tak letnio niedorzecznym położeniu.
Skoro położenie niedorzeczne, to trzeba je zmienić! Szybko!
Zmiany takiej można dokonywać na różne sposoby. Najprościej? Po prostu spakować plecak! Banalne, nie? Można na długo w góry dalekie, wysokie i trudne się wybierać, można też na krótko, w pagórzaste Beskidy wyskoczyć na wypoczynkowy weekend. W każdym razie zacząć od pakowania plecaka należy. Nie! Chyba jendak pomysł powinien być wcześniej. Potem już jakoś poleci. Towarzystwo niespodziewanie się znajdzie, projekty nagle się skończą, druczek urlopowy cudownie zostanie podpisany, bilety na samolot akurat będą w promocji albo uruchomią nowe połączenie kolejowe pasujące nam idealnie. A jeśli ktoś powie, że akurat mała pociecha trzyma lub ewentualnie tylko nad morze posyła, to ja odpowiem, że albo morze łączymy z górami, albo maleństwo w góry ze sobą bierzemy, no bo przeciez się da!
Oto taki obraz świata letnio-wakacyjno-urlopowo-górsko idealnego! Życzę wszystkim dokładnie takiej wersji najbliższych wydarzeń!

Pozdrowienia dla tych, którzy właśnie są w trakcie realizowania wakacyjnych działań górskich!
Pozdrowienia również dla tych, którzy biorą wolne w listopadzie!
I to pewnie długie wolne, takie by jechać daleko, tam gdzie wtedy, po monsunie białe góry widać wyjątkowo ostro i wyraźnie...

Nowa dyscyplina sportu - noszenie roweru - w górę, w dół i po krzakach...
Zawsze bardzo chciałam pojechać na rowerek w Wielką Fatrę! No przecież tam takie fajne hale, przez które można pomykać na dwukółku z czystą przyjemnością... tiaaa...
Takiej porażki planistyczno-rowerowej to ja w życiu nie zaliczyłam. Jak można wymyślić trasę, gdzie 85% czasu nosi się rower w totalnie beznadziejnym terenie, po krzakach, kamerdolcach, lesie, stromiznach i to nie tylko do góry, ale też w dół... Góry Klak w Wielkiej Fatrze nienawidzę! Mimo, że widoczki z niej ładne...

Dla odmiany miały też być lajtowe dolinki w Górach Choczańskich, tia... były... Wąwóz Prosiecki z rowerkiem na plecach, to jest to! Jakby ktoś nie wiedział, to łańcuchy i drabinki z rowerem da się przejść. W tym sezonie zapewne zaliczymy Słowacki Raj, a w przyszłym Orlą Perć, oczywiście z rowerem... extra po prostu!
Na deser, jakby nam było mało, była jeszcze burza. A my właśnie zapodawaliśmy odkrytym grzbietem z widokiem na całe Choczańskie. Pomijając walące pioruny, to była najfajniejsza jazda całego wyjazdu :)

Wniosek z tego taki, że chyba raczej nie powinnam się brać za planowanie tras rowerowych...

Zmęczyłam się...

Po nieprzespanej, krókiej nocce na Chacie, zapakowaliśmy wóz i wywieźliśmy szpejstwo na Gorc. Zaczęła się akcja rozbijania całego tego kochanego grajdołka. Trzy NSy (trochę nam nie wyszły w tym roku), podesty, Hawaje i Skauty, wyposażenie kuchni i bazowego, no i kibelek - tym razem flisz karpacki okazał się dla kopiących łaskawy, ale poszły dwa style od kilofów. 

Nawet piec udało się stworzyć w tempie wyjątkowo expresowym - w niedziele popołudniu już się w nim paliło! 

Byli też pierwsi turyści! 

Ogromnie dziekuję całej, wspaniałej Ekipie walczacej w strugach deszczu, żeby baza na Gorcu mogła po raz kolejny być najwspanialszym miejscem na ziemi!

Zapraszamy na Gorc! :) 

W ciągu ostatnich dwóch tygodni nadrobiłam zaległości koncertowe z ostatnich dwudziestu lat ;)

Tym razem podróż do Tarnowa na koncert Scorpionsów! Niesamowity kawał mocnego, pięknego grania. Nic to, że w strugach deszczu. Nic to, że zalało nagłośnienie i multimedia (na szczęście na chwilę ;) Gitarowy majstersztyk i bębnowe solo stulecia!
No i szacun dla organizatorów logistyki koncertowej!

A potem w środku nocy na Chatę, bazę rozbijać :)   

A tak dla odmiany pojechaliśmy sobie na spływ kajakowy.

Nida, cztery kiepsko sterowne kajaki, cztery dni, czterech dzielnych wioślarzy i cztery syrenki dziobowe, ubaw po pachy, bezciśnieniowość wzorcowa, siatkówka plażowo-trawiasta, piwo, ciasteczka i prawdziwa noc świętojańska...

Wiedz, że coś się dzieje!

W wersji pierwszej miał być - rower beskidzki, w wersji drugiej - wspin jurajski, w wersji ostatecznej wyszedł - jurajski rower, czyli odrobinka krajoznawstwa; pokrzywy po pachy, a trawa po pas; szlaki, które prowadzą zupełnie indziej niż miały prowadzić i dzieci, które nie zauważają roweru nawet 10 cm od ich jestestwa, mimo że jest trzy razy większy od nich samych.

Owym tortem było bardzo niespodziewane, ogniskowe spotkanie u Joanny na działce, a czereśnią - czereśnia w rzeczy samej :)

A na koniec dnia piękne zdanie usłyszałam: szukanie całości w dziurze, to jest dopiero sztuka!

Miał być arcyrowerowy weekend! I w swej pierwszej części był! 

Cel: Pilsko, czyli, jakby na spawę nie spojrzeć, solidna rowerowo górka. A i cała trasa godnie wymagająca. Zastartowaliśmy z Węgierskiej Górki, wytargaliśmy się na Prusów, potem zjazd na Boraczą i kamienisto-korzenny, techniczny trawers w ultrazielonym lesie. Pewne załamanie - na Rysiance spojrzeliśmy na zegarek i odległość dzielącą nas od Pilska... Co tam, jazda! Chwila wątpiącego lenia na Miziowej w promieniach ciepłego słonka. Ale nie ma, że boli! Rower na plecy i Pilsko! A potem - zjazdowy miód z duszą na ramieniu. Z powrotem na Rysiankę na przyjemnej szybkości i kamolasto-błotnisto-stromy zjazd do Żabnicy o zachodzie słońca.

Generlanie stwierdzam całkiem przyzwoity progres :)   

Jak zwykle plan na weekend był zupełnie, ale to zupełnie inny... W sobotę intensywny rowerek podkrakowski i impreza urodzinowa pewnej Anny, a w niedziele kolejne, tym razem mocno surrealistyczne, zakończenie foczego sezonu w Dzkiej Dolince pod Baranimi Rogami... Taka była koncepcja...

Nie wiele z tego wyszło... ale od początku. Wszystko zaczęło się w czwartek, kiedy to rzeczona pewna Anna miała urodziny właściwe, więc trzeba było wydrzeć "sto lat" na pół ulicy. Zrobił się z tego konkretny biforek. Można się było spodziewać co wydarzy się w sobotę...

A w sobotę zamiast wystartować na rower, się konkretnie zaspało, a potem to już się nie chciało. Poszło się imprezować, konkretnie imprezować.

W międzyczasie szanowny kawałek foczej ekipy zląkł się pioruna i z foki wyszły nici. W ramach ambitnej alternatywy - rower! Jednak pewne obiektywne czynniki plan dwukołowy skutecznie zniweczyły. Za to odbyła się bardzo konkretna inauguracja "akcji kryspinów"!

Pierwszy od stu lat chyba wyjazd integracyjno-szkoleniowo-krajoznawczy SKPG - brzmi groźnie ;)
Wyjazd na Morawy, czyli zwiedzanie kilku ciekawych miejsc w północno-wschodnich Czechach.
Mocna ekipa, mocno specyficzny, imprezowy klimat, mocne, szybkie krajoznawstwo. Olomuniec w strugach deszczu, Brno w promieniach słońca. Zdecydowanie za mało czeskiego piwa, a za dużo lodów.

Wniosek tylko taki, że chyba intensywne, naukowe krajoznastwo autokarowe już mnie jakoś dziwnie mniej bawi. A w szyderczych oparach absurdu na moim poziomie abstrakcji zrobiło się niezdrowo duszno.

Foczyć! Foczyć! Jeszcze foczyć! Jest śnieg! Śliczny, majowy śnieg, więc foczyć!
Cel: Niżne Rysy, tak na oficjalne zakończenie sezonu turowego.
Ugadani na niedzielne działania wystartowaliśmy z Kraka jakimś bladym świtem, a z Palenicy bladym rańcem i przemknęliśmy ten cholerny, mokowy asfalt. Lampa, śnieg w żlebach, lecim dalej. Przy Czarnym Stawie można się było ofoczyć i z narty drzeć dalej. Tylko czemu to tak daleko? Na podejściu piękny firnik pobudzał wyobraźnię - zjazd zapowiadał się miodny. W międzyczasie postraszyło nas kilkoma kroplami deszczu i paroma grzmotami, ale pogoda okazała się jednak ogromnie łaskawa, a prognozy się nie sprawdziły - lało w Pieninach, w Tatrach Wysokich nie. Trochę przysmędziliśmy na podejściu, więc godzina późna i kilka innych obiektywnych czynników sprawiło, że na same Niżne Rysy niestety nie doszliśmy, zjeżdżaliśmy spod. Było późno, zatem cudny firnik trochę zmiękł i nie był już tak cudowny. Ale sam zjazd pierwszoklaśny! Długi przede wszystkim! Piękna tura, jak na oficjalne zakończenie sezonu przystało. Zwieńczona, odpowiednio odświętnie, domowym ciastem.
W pięknym słonku zbieg do schroniska na zasłużone jedzenie i piwo! A potem czarna godzina asfaltem na Palenicę. Czy ja już przypadkiem kiedyś nie wspominałam, że nie lubię, nie cierpię, nie znoszę mokowego asfaltu?

Do Moka foczo w przyszłym sezonie wrócimy konieczne, tylko jednak z noclegiem w schronisku, bo właśnie tej godziny zmarnowanej na dojściowym asfalcie nam zabrakło. Poza tym Rysa kusi... na zakończenie następnego sezonu... ;)

Sympatyczny, wspinowy dzionek w Górnej Będkowskiej - Mur Skwira, Wielka Turnia i Łabajowa. Fajne działanie, choć ciągle jeszcze mocno rekreacyjne, a do tego dziki tłum spotkanych znajomych.

Miały być kolejne sobotnie tury majowe, ale jakoś focze towarzystwo się rozmyło. Zatem zupełnie spontanicznie, jak to zwykle bywa, urodził się plan wspinowy w przełomie Białki, czyli męczenie na Kramnicy. Nigdy wcześniej się tam nie wspinałam, więc skorzystać trzeba było koniecznie z takiej propozycji. Drogi piękne, długie, wymagające i niewyślizgane! Ja tam działam rekracyjnie bardzo, ale mi się podobało :) A jaka fantastyczna nagroda za ukończenie drogi - nieziemski widok na Tatery! 

Na deser kultura zakopiańska - otwarcie nowej filii Muzeum Tatrzańskiego w wilii Oksza, niespodziewana wizyta na Ciągłówce i kultowa pizza w Adamo. A potem zaczęło lać...

Niedziela remontowo-sprzątaniowa... Takie jakieś te weekendy jednodniowe ostatnio... hmm...

A za tydzień może jeszcze z foki?