Piękny weekend tatrzański się zapowiadał i właśnie taki był. Po kilku zawiłościach logistycznych upchnęliśmy pięć par nart, butów narciarskich, plecaków i inne szpejstwo wraz z pięcioma duszami do auta - wyczyn! Piękna pogoda i wielkie focze apetyty. W sobotni dzionek ruszyliśmy na Kondratową i potem w kierunku Kopy przez Przełęcz Kondracką naprowadzeni na fajny śnieg przez tych co wcześniej wstali ;) Doszliśmy na Kopkę Kondracką i spod niej zjechaliśmy w bajkowych warunkach do samego schroniska, potem siup na szybką zupę w Jurcie i na dobicie dwie godzinki walki z lodem na Harendzie. Wieczór i nocleg spędziliśmy w towarzystwie kursu co z autokarówką podtatrzańską się zmagał. Na niedzielę plan był wielce ambitny, prawdziwa tatrzańska wyrypa! Cel Czerwone Wierchy. Zrobiliśmy pętlę z Kościeliskiej przez Przysłop Miętusi, Czerwony Grzbiet na Małołączniak, potem Krzesanica, Ciemniak i zjazd czerwonym szlakiem z powrotem do Kościeliskiej. Mega! Koniecznie musimy wrócić do Kobylarzowego Żlebu! Podchodziliśmy nim i cały czas marzyliśmy o zjeździe tamtędy! Piękny jest! Na górze nas nie rozpieściło pięknym widokiem. Chmura naszła i tylko chwilami uchylała rąbka widokowej tajemnicy. Zjazd z Ciemniaka z niezwykłym potencjałem. Nie mogliśmy go do końca wykorzystać, bo na górze było kiepsko ze śniegiem, była mgła, robiło się ciemno i moje czwórki zaczęły odmawiać współpracy. Wrócić tam trzeba! W sumie to jazda po lesie po ciemku wcale nie jest taka ekstremalna jak myślałam ;) W ferworze walki niestety mój jeden kijek pozazdrościł bananowi i zmienił kształt.

Jak co roku od kilku sezonów był to weekend od dawna zarezerwowany na 11. Krakowski Festiwal Górski, choć milion pincet sto dziwincet innych wydarzeń miało mieć miejsce w tym samym czasie. Ale nie, jak już zwożą te góry wielkie i ogromne do Krakowa, to można się na jeden weekend poświęcić i zostać. Nawet pogoda miała ułatwić siedzenie w górskim kinie i zniechęcić do działań na zewnątrz, ale w niedzielę coś jej się pomyliło i pięknym słońcem w pięknym śniegu przyświeciła. Ech, no, na foki by się poszło.

Podobało mi się: golasy, Bargiel i spółka i foty, panowie od Antarktydy i przepięknej produkcji obrazkowej bez ściemy, że to tak przy okazji cykane, Bielecki i Małek oczywiście, no i bonus w postaci wygranych okularów :) Rozczarowałam się trochę panelem frirajdowym i jakąś taką generalnie "słabszą" atmosferą.

Dodatkowym przerywnikiem była sobotnia impreza PRL-owska. Gdzie się podziały tamte prywatki... i takie tam ;) Była też okazja spektakularnie otworzyć zimowy sezon rowerowy - trzy konkretne gleby na mieście, nie muszę mówić, że na środku skrzyżowań ;)

No aż się należy osobny post ;)

Koncert absolutnie fantastyczny! Hektolitr potu i konkretny trening skoczności. Dało radę bez glanów - stawy skokowe całe. Na takich koncertach jestem wielce zadowolona, żem duża i mam silne przedramiona ;) Wyskakana na maxa!

Same końce w tym tygodniu, to trzeba też coś zacząć :) Jak śnieg spadł, to wiadomo z czym startujemy! Wyprowadzamy tury i foki na pierwszy spacer! Absolutna radość zapanowała we wtorek, kiedy to publicznie ogłoszono: na Kasprowym się da! Foki piskały coraz głośniej, a serwery z kamerkami na Tatry chyba się zagrzały.

Zatem w sobotę koniecznie trzeba było ruszyć z foki na świętą górę narciarzy. No i pięknie! Warunki nadspodziewanie fajne. Zjechaliśmy kocioł Gąsienicowej, no i całą Goryczkę. Mniam! I jeszcze nam się pięknie góry na deser odsłoniły. Ja zaliczyłam kolejne widmo Brockenu i jeden kamerdolec pod nartą - trochę kiepsko, bo wzdłóż krawędzi. A na podejściu, mieliśmy przyjemność oglądać, jak przez środek trasy nieśpiesznie przedzierały się dwie kozice zupełnie nie zwracając uwagi na działających tam narciarzy. Ha! Podsumowaniem dnia było grzane wino w Cafe Piano :)

Cudnie! Oby tak przez całą zimę! Do czerwca! :D

Mecz piątej kolejki zakończył pierwszą rundę rozgrywek II ligi TKKF. No, szału w naszym wykoaniu nie ma. Skończyłyśmy na piątym miejscu, czyli jak łatwo policzyć przedostatnim. Wygrałyśmy jeden mecz, jeden przegrałyśmy w tie-breaku, resztę po prostu przegrałyśmy, niektóre nawet sromotnie. Ale fajnie jest! Fajna drużyna, fajnie się trenuje, fajnie się gra! Może wielkiej finezji i taktyki w tym jeszcze nie ma, ale może będzie ;) Poprawimy przyjęcie i rozegranie, siłę ataku i może zaczniemy próbować grać środkiem (kiedyś). 

Będzie dobrze! Szykujemy się na rundę rewanżową :)

Sezon rowerowy skończył się tak nagle i niespodziewanie, że aż trudno to pojąć! A gdzie zamarzające stopy i maksymalnie zasyfione błotem rowery? Tego tej jesieni jakoś nie było. Ja tu łańcuch zmieniam nastawiona na błotne listopadowo-grudniowe jazdy, a tu nagle... spadł śnieg i to całkiem konkretny, w Beskidach też. Hmmm, no to cóż... rowerek do zimowego snu, odkurzamy co innego :D

Z racji zakończenia endurosezonu, jak obiecałam, w końcu żywot zakończy również moja słynna, czarna, wyciorana do granic możliwości bluza ;) Komisyjnie zostanie zniszczona i już nie będę w niej nikomu robić obciachu, teraz już pozostanie tylko ciuchowy lans wysokich lotów ;)

Podsumowanie: 31 endurodniówek + 6 sakwiarskich :)

W poniedziałek na własne życzenie, z czystej głupoty zaatakował mnie bakcyl. Walczę z nim dzielnie, głównie przy użyciu siatkówki, bo jakoś tak się składa, że na treningach się czuję najlepiej ;) W ramach dalszego ciągu ubijania bakcyla siatkówką, najpierw było sobotnie tefelezyjne starcie Skry z Jastrzębiem, a potem zupełnie na żywo pierwszoligowy mecz AGH 100RK AZS Kraków - Ślepsk Suwałki.
Oficjalnie stwierdzam, że mam permanentną słabość do środkowych ;)

A kultura i oświata zaczeły się już w czwratek premierą filmu "Sezon" o polskiej scenei DH - no miło na rowerkach po ekranie jeździli ;) W piątek wyczekany, absoutnie fantastyczny koncert Nosowskiej w ramach trasy Nosowska.zip - majstersztyk! Ta kobieta jest wspaniała. Można stać i słuchać w nieskończoność, a ciary po plecach latają w te i nazad! 

W ramach absolutnego wypełnienia tak rzadko spotykanego weekendu w Krakowie, była jeszcze imprezka na parapecie i kino domowe, a oczywiście miałam tak intensywnie pracować...

Fantastycznie... nie ma to jak być dwa razy w ciągu czterech dni wsmarowanym w parkiet... Dwa mecze przegrane przez masakryczny brak przyjęcia. Jak czegoś nie wyczarujemy w tym elemencie, to możemy się zacząć przyzwyczajać do oglądania dolnej części ligowej tabeli :/

Święta świętość ;) Lecie! Choćby się waliło i paliło na Lecie jechać trzeba! Zwłaszcza jak się oficjalnie przechodzi w stan ramolstwa, czyli 10 lat w Kole świętuje :) Hehe, nawet na potwierdzenie mole wyżarły mi dziury w swetrze. Ale ten czas leci! Ale się przez ten czas wydarzyło! 10 fantastycznych lat z życiorysu! Cóż ja bym bez SKPG zrobiła?! Bez tej pokręconej, cudownej ekipy i bez tych wszystkich gór razem przedeptanych!

Lecie było świetne! Choć pod względem imprezowym ciut łagodniejsze ;) Od wesołowego pociągu, przez towarzyskie posiady, uroczystą kolację po jeszcze bardziej uroczyste i wyczekiwane blachowanie! 20 nowych bordowych dusz w Kole! I 3 nowe sympatyczne! Do kompletu Kabaret - Edziu, bacóweczki, "Nie wieszszsz!", "ja nie mam czasu..." oraz pewien namiot zostaną na długo w kołowej pamięci ;) Oczywiście też nie obyło się bez imprezowo-tańcowanych działań do godzin porannych. W niedzielę wisienka na torcie - mecz Tatry - BESKIDY! Kim jesteś? Jesteś zwycięzcą!!! 5:2 dla naszych! Ha! Puchar zostaje w Beskidach! Na koniec do kompletu powrót pociągiem również. A! I "Watra 11" była! Sukces na całej linii!

Ech, sentymentalne Lecie... :)

Awesome! To słowo padało w co siódmym kadrze najgorszego filmu narciarskiego wszechczasów, czyli jakże wyczekanej premiery tej jesieni - "Into the mind". No, wwierciło nam się w mózg dość konkretnie, zwłaszcza arcykiczowaty montaż tego dzieła.

Już trzeci sezon spotykamy się na początku listopada większą ekipą w Teodorówce u Uszatej. Towarzysko, leniwie, rowerowo bez napinki. Z pogodą różnie bywa, więc bardziej chodzi o to, żeby się spotkać, pogadać, pograć w planszówki i pooglądać zdjęcia z wakacji. Udało się ten plan w stu procentach zrealizować :)

Dzień pierwszy z najlepszą pogodą wykorzystaliśmy na indywidualną enduro-walkę na Cergowej i okolicach. Później przyszła mgła i mżawa, więc całą bandą spacerowo-rowerowo pokulaliśmy się do Jasiela podglądać bobry i zbierać rydze. Na koniec było lenistwo totalne, nosa z chałupy nie wyściubiliśmy, tylko spokojne życie towarzyskie intensywnie uprawialiśmy :)  

Wygrałyśmy za trzy punkty, ale gra jakaś szczególnie piękna nie była - przestoje, łupanina zagrywką, mniej walki niż poprzednio. A ja już chyba mogę się rozgościć z prawej strony ;) Choć z tego co zauważyłam, to bardziej chodzi o mój blok niż atak. Taka trochę ze mnie ześrodkowana atakująca, bo mnie libero wymienia. Dzięki temu nie muszę przyjmować! Bardzo mi to odpowiada, bo w przyjęciu, jak wiadomo, jestem beznadziejna. Gdyby tylko rozgrywająca częściej grała na prawe skrzydło... Trochę nie czaję, dlaczego lewe jest tu bardziej preferowane, przecież sypanie na prawo skomplikowane nie jest. Nie czaję też dlaczego nie wolno nam wystawiać do tyłu. Ale pewnie jest w tym jakiś głębszy sens ;)

Pochwalę się jednym fajnym atakiem po prostej, niezbyt mocnym, ale skutecznym i niestety muszę się przyznać do totalnej porażki na zagrywce - kicha, bo przecież akurat w tym elemencie jestem niezła.

Szybkość zmiany decyzji świadczy o operatywności dowództwa! Tia... Od dwóch tygodni ustawialiśmy się na wyjazd w Bieszczady. Trzy dni trzeba wykorzystać, a tam czekają na nas ciągle nieprzejechane, cudne ścieżki. Kalendarz poukładany, prognozy mogą być. No i nagle godzina 21.00, wieczór przed wyjazdem, połowa ekipy zapodaje dezercję, a druga połowa ma taką niemoc decyzyjną, że wymyślenie alternatywy graniczy z cudem. No i już mieliśmy piątek odpuścić, skupić się na weekendzie jedynie, ale nie. 9.15 telefon, że może by jednak jechać. To jedziem! Rzut monetą zadecydował, że Cergov, nie Żywiecki. Dzień króki, jazda długa, więc załapaliśmy się na zachód słońca na Mincole i fajowy najtrajdzik. Absolutnym hitem była miejscówa do spania. Ciepły wieczór nie odstraszył nas od dziczka, a wypasiony stóg siana był najlepszym możliwym rozwiązaniem. Chyba nigdy nie spałam na takim fantastycznym sianie. Do kompletu oczywiście ognisko. Dzień następny był chmurny, wietrzny i mżawkowy i aż żal, że tak ładne górki przemierzaliśmy nie widząc nic, no ale Cergov objeżdżony :) Potem odwrót ku domowi, bo prognozy nie zapowiadały nic dobrego. Dzięki temu w prezencie dostałam wymarzony dzień restu, a bieszczadzcy dezerterzy zapodali kino :) 

Po trzech weekendach przerwy (nie wiem jak ja to przeżyłam) znów rower! Hura! Logistycznie było to skomplikowane. W efekcie byłyśmy w Żywieckim, Gorcach i Wyspowym. Najpierw klasyk w Paśmie Polic z żółta rynna w roli głównej - trudne to, ale do zjechania, jeszcze nie teraz, mimo świetnych warunków (było sucho!), ale kiedyś na pewno. Do kompletu zielony trawers - tu jestem z siebie dumna, bo przejechałam go w dużo lepszym stylu niż rok temu. Przy okazji przyplątały się trzy snejki w przeciągu 15 minut w tym samym kole, a ja złamałam hak - dobrze, że zapasowy od pewnego czasu mam zawsze ze sobą ;) Pean na część mej przerzutki, która nawet się nie przygięła!

Szybka teleportacja i najtrajdzik z Zasadnego na Gorc Kamienicki do szałasu, gdzie imprezka urodzinowa Uszatej się działa - w końcu udało mi się dotrzeć! Rano zjazd na dzień dobry i do Mszany, gdzie to z lokalnym przewodnikiem szwendaliśmy się po zakamuflowalnych singlach na Słomce i Lubogoszczy. Na Szczebel już dnia nie starczyło, ale za to enduro-ognisko z kiełbaską odpaliliśmy na szczycie.
Generlanie dziecko się zmęczyło bardzo :)

Myśl weekendu: zło pizga zewsząd! - powiedział Apokaliptyczny Malkontent na wypychu pod Cyl Hali Śmietanowej.

Dawno nie byłam na żadnym wyjeździe kursowym. W szkoleniu nie uczestniczę od dłuższego czasu. Egzaminowania na połówce też odmawiałam w ostatnich sezonach, bo różne inne, bardziej pociągające rzeczy się działy. W tym roku zgodziłam się być w komisji z wielką chęcią. Powodów była kilka. A jednym z nich, jakaś taka sentymentalna potrzeba powrotu do starych, dobrych, kursowych czasów :) I udało się! Kurs to kurs, czyli jedyne w swoim rodzaju coś! Warto było! Choć egzaminowanie to niełatwa rzecz. W sumie to nawet trochę mi smutno, że ten radosny etap kursowego życia mam już za sobą... W każdym razie gratulacje dla świeżo upieczonych półprzewodników! Niepokonanych! :)

Przed chwilą sprawdziłam - ostatni raz na wyjeździe kursowym byłam w 2010 roku... daaaawnooo...

Nie wiem czy to tylko takie moje subiektywne wrażenie, czy może znajdzie się ktoś jeszcze, kto ma podobne odczucia, ale jesień to tak spada nagle z jasnego (letniego i słonecznego) nieba. Raz, dwa! Budzimy się rano i chłodniejsze powietrze jakoś pachnie inaczej, a wszyscy nagle zniecierpliwieni, przygotowani w blokach startowych czekają na wystrzał bukowego koloru. Jest! Płomienisty blask wybuchu z prędkością światła pochłania nasze zalesione góry – nagle wszyscy solidarnie lądują w Bieszczadach. Trwa to trzy tygodnie. Takie zapierające dech zachłyśnięcie się naszą złotą, polską jesienią – jakże banalną i powtarzalną w swym pięknym jestestwie. Ach! A potem równie nagle, choć zupełnie nieentuzjastycznie wracamy na utopioną w kałużach i błocie listopadową 

ziemie...

No i właśnie, jak ta niezbyt lubiana plucha zwali nam się na głowę, 

w ramach niewychodzenia z domu, ale nieustannej łączności z górami, będzie można zasiąść. A jak już się zasiądzie, to można poczytać, o górach rzecz jasna! Kierunki różne – po hiszpańsku, po słowacku, po szwajcarsku, po chorwacku i bardzo lokalnie, po naszemu też! Spinki, owce i zakupy – wszystko po góralsku. A w ramach łagodnego nastrajania się na zimę polecamy wywiad z Andrzejem Bargiełem, jednym z najwybitniejszych narciarzy wysokogórskich na świecie.

Zatem życzę złocistego, żółtego, pomarańczowego, czerwonego, brązowego, z domieszką zielonego, dużo! Dużo i soczyście!

Drugi weekend z rzędu bez roweru... świat się kończy! Wszystkich zaniepokojonych informuje, że nie oznacza to, że sobie coś znowu zrobiłam. Jestem w jednym kawałku, kości, stawy, ścięgna, mięśnie, narządy wewnętrzne i powłoki skórne są całe, głowa też ;) To tylko nieszczęsny zbieg okoliczności... Spotkanie Komisji Akademickiej w ten weekend w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą kompletnie mi nie leżało. Zresztą z Komisją już mi nie po drodze od jakiegoś czasu, no ale mus to mus. Odpuścić trzeba było co najmniej dwa konkretne projekty rowerowe. Ale przynajmniej miejsce ładne i szansa na krajoznawstwo sympatyczne. Kazimierz faktycznie uroczy, tylko dobrego światła fotograficznego zabrakło. Do tego Nałęczów-Zdrój, fabryka porcelany w Ćmielowie (wielkie rozczarowanie - porcelana kosmicznie droga i zwyczajnie brzydka) oraz kopalnia krzemienia w Krzemionkach Opatowskich.

Dziecko po dwudziestej którejś godzinie (czegoś na kształt) treningu w tym tygodniu padło na ryjek. Nie ruszy żadną kończyną, do poniedziałku. Przy okazji pouprawioło życie rodzinne, zdezerterowało z roweru (!), obejrzało "Wałęse" i po raz kolejny nie posprzątało.

Są takie kawałki gór, o których powszechnie wiadomo, że mają potencjał i baaardzo by się tam chciało pojechać. I sobie człowiek powtarza trzeba się w końcu wybrać, ale jakoś ciągle się nie składa. A tu się nagle złożyło! Fatry! I Mała, i Wielka! Do tego rower - połączenie idelalne, po prostu enduro-marzenie! Jak w Alpach, było wszystko. Graniówki, single, ciekawe problemy i góry po horyzont, a i noszenie roweru na plecach też było. A zjazd czerwonym szlakiem spod Czarnego Kamienia do Revucy uznaję za mistrzostwo świata - najlepszy zjazd tego sezonu! Śliczny, długi singiel-flołłł :) No i zapomniałam dodać zachwytu nad oszałamiającymi już kolorami jesieni! Generalne ach!