Gdzie się podziało górskie lato!? Lata już nie ma. Kiedy i jak zniknęło nie wiadomo. Jakieś takie niezauważone… Jesienne góry pustoszeją, każdy zamyka swój letni, górski świat w pudełku i chowa do kieszeni. Przy okazji robi remanent, co zostało zrealizowane, a co nie z wakacyjnych planów. Czując niedosyt letnich gór ma nadzieję na wrześniowo-październikowe szczytów zdobywanie. Robi się nostalgicznie, zimno, mgliście, deszczowo, ale między ten ponury wizerunek jesieni wciska się jeszcze słonecznie kolorowa buczyna, płowe trawy i rude borówczyska. Jesienna wolność wracania w nasze góry pojawia się na szlakach. Dalekie i wysokie wierzchołki kończą przyjmowanie letnich zdobywców zasnuwając się w niepogodzie i niedostępności. Kończy się też obowiązek realizacji wielkich wypraw. Teraz można się wybrać w te góry bliskie, wakacyjnie zapomniane, bo zbyt niewiele znaczące w galerii bogactwa górskiego świata. Po letnim zachwycie różnorodnością górskiej formy i różnorodnością formy górskiego działania można wreszcie spokojnie zadać pytanie o co tak naprawdę chodzi nam w górach i po raz kolejny na nie odpowiedzi nie znaleźć. I dobrze! Bo gdyby pojawił się choć zarys wyjaśnienia, to siła wyganiająca nieustannie w pagóry zanikłaby albo co najmniej mocno osłabła. A tak pragnienie szukania nie do końca sprecyzowanego, górskiego celu pcha coraz wyżej, dalej i trudniej, na różne sposoby.
Zapraszam na trzecie spotkanie z nową Gazetą Górską, może trochę nostalgiczne, na pewno historycznie zabarwione i, rzecz jasna, jesienne. Znów mam nadzieję i znów na to samo, że znajdziecie tutaj dla siebie kolejny, nowy kawałek ogromnego, górskiego świata.
Niech jesień nie uśpi Waszych gór!

Już trzeci wrześniowy, rewelacyjny weekend w Tatrach! Plan jesiennego ataku na te górki realizuje się całkiem intensywnie. Tym razem padło na szeroko rozumiane okolice Moka z pomysłem na wielkie zdobywanie. Zatem WHP w łapki i do dzieła! Dzień sobotni został poświęcony Mięguszowi. Od Czarnego Stawu w kierunku Przełęczy pod Chłopkiem, a dalej na prawo i do grani powyżej Hińczowej Przełęczy, potem nieudane niestety, ale dzielne próby dotarcia na wierzchołek oraz mądra decyzja odwrotu przez Hińczową pod Mnicha i do Moka. Miał być nocleg w dzikiej dziczy, ale stanęło na schroniskowej werandzie. Dzień niedzielny z braku starań rozpoczął się ciut późno i mimo oporu chęci został przeznaczony na zdobywanie Cubryny. Zatem znów pod Mnicha, pod ścianę i myślenie co i jak dalej. Opisy okazały się mało precyzyjne i wylądowaliśmy w terenie, nazwijmy to, trudnym - dwójkowo i straszliwie krucho z elementami wyjeżdżających trawek. Cóż za radość była wielka po dotarciu na grań. To, że nikt z nas nie poleciał i krzywdy sobie nie zrobił, to tylko i wyłącznie do kategorii cudu można zaliczyć. W każdym razie szczęśliwie Cubryna została zdobyta :) Pozostał tylko odwrót do Moka, znów przez Hińczową, kolacja i do domu. Aha, drogi do Morskiego Oka nie znoszę w dalszym ciągu, nawet po ciemku i z nowym asfaltem.

Wnioski z całej imprezy są takie, że kawałek liny i kask zawsze trzeba mieć ze sobą, bo inaczej to głupio można skończyć. Mądre to to nie było, ale jakie fajne :)

Przymiotników wyrażających zachwyt w słowniku języka polskiego nie starczy, aby opisać ten weekend w Tatrach! W piątek wieczór dotarliśmy na Łysą Polanę, gdzie w budynkach dawnego przejścia granicznego jest teraz super miejscówa noclegowa. Sobotnim, bladym rankiem szybkie przedostanie do Jaworzyny i w górę Jaworowej Doliny ze śniadaniem w Jaworowym Ogrodzie. W końcu Lodowa Przełęcz i wodoki na wszystko. Potem migiem na Lodową Kopę, a tam widoki na jeszcze więcj niż wszystko. W nagrodę był rosół z cyferkami. Dalej na dół do Lodowej Dolinki z lukiem zza winkla na Kotlinę Pięciu Stawów Spiskich. Spindranie na Czerwoną Ławkę i już tylko niekrótkie wędrowanie do Zbójnickiej Chaty w towarzystwe Jaworowych, sześciu kozic i różowego zachodu słońca. W schronisku miłe spotkanie i czasowe powiększenie ekipy, dwa piwa i szybka decyzja, że 14,50 euro za glebę to za dużo, a spanie pod chmurką jest fajne. Wszystkie ciuchy na się, a się do śpiwora-firanki i pod nrcetkę. Odziwo było ciepło! Tak, że prawie na wschód słońca zaspaliśmy. Po leniwym śniadaniu z widokiem na otoczenie Doliny Staroleśnej wymarsz na Rohatkę i ciągłe Gerlaha podziwianie. Potem Polski Grzebień w wystupem na Małą Wysoką i koniec graniowych przyjemności. Już tylko w dół do Doliny Białej Wody, która długa jest, nawet bardzo, za bardzo. Mimo swojej omszałej urody w środkowej części, stworzona to przemierzania na nogach nie jest. Kółko zamknęło się na Łysej Polanie, a Tatry zamknęły się w chmurach. Nieziemsko było!

Wrześniowy sezon tatrzański rozpoczęty! Choć widmo niewypału długo unosiło się nad pomysłem tego wyjazdu. Najpierw straszyły prognozy pogody, potem dziwaczny, piątkowy pobyt w Warszawie się przedłużył i na tyle mnie wykończył, że sobotni bardzo poranny wyjazd zmienił się w mocno popołudniowy. Jak dotarłam do Zakopca to się okazało, że na Palenicę nie jedzie już nic, więc trzeba było użyć uroku osobistego i przekonać kierowcę złapanego na stopa auta, że koniecznie musi mnie tam zawieść, chociaż po drodze mu nie było. Dzień zakończył szybki bieg do Piątki (1 h 10 min od Wodogrzmotów ;). A rano - Tatry po prostu! Sympatyczna traska na Szpiglasowy, dalej pod Mnicha ile puścilo i do Moka (drogi z Moka nie znoszę!). Wszystko to przy wybitnie zmiennej pogodzie i, jak zawsze, w dobrym towarzystwie. A wieczorem wizyta w moich uwielbianych, zakopiańskich progach :)

Po tym jak Zielony kilka razy, na środku ruchliwego skrzyżowania, w bardzo głośny sposób powiedział "mam za długi łańcuch", trzeba się było za temat wziąć. Tak więc rozkuwanie, skuwanie, mierzenie i zakładanie łańcucha opanowane. Zobaczymy, jak teraz będzie jeździć. Oby się przyjął bez wymieniania kolejnych elementów napędu.

Gorca już nie ma... to znaczy nie ma bazy i to tylko do przyszłego sezonu. Zwinęliśy i zwieźliśmy cały majdan na dół. Jak to się udało szcześliwie zrealizować, do tej pory nie wiem. Ludzi do pomocy było bardzo mało. Zdążyliśmy zwinąć część namiotów tuż przed deszczem w sobotę, a jak lunęło to lało. Robota w takich warunkach to średnia przyjemność. Jedyne co nam pozostało to zrobić solidną imprezę na koniec i na pocieszenie. Nieustające toasty za pogodę okazały się skuteczne. Świt w niedzielę wywołał radość wielką! Słoneczko mocno przypiekło i prawie wszystko wyschło. Solidnie zapleśnieć ma szanse tylko jeden NS, ale postaramy się do tego nie dopuścić. Ekspresowa akcja dźwigania podestów, ławek i innego drewnianego wyposażenia oraz tworzenie konstrukcji przypominającej szopę w zagajniku zakończyła się sukcesem. Miejmy nadzieję, że to przetrwa do przyszłego roku w całości. Załadowaliśmy resztę rzeczy na wóz i nowym szlakiem zwózkowym zjechalismy do Jamnego, a potem na Chatę. Tam świetna miejscówka dla sprzętu, możliwość suszenia i doglądania rzeczy w razie potrzeby - po prostu rewelacja! W ten sposób rozpoczęła się nowa era w dziejach bazy z nowym, zdecydowanie sensowniejszym mgazynem. Na koniec tylko pozostała do zrealizowania tajna operacja "kontener", która przy odrobinie stresu również zakończyła się wynikiem pozytywnym.

Było ciężko, ale udało się! Dziękuję wszystkim, którzy mi pomogli, bo gdyby nie to, to pewnie siedziałabym teraz na środku majdanu i płakała. A tak 41. rok Bazy na Gorcu przeszedł do historii. Dziękuję tym, którzy bazowali, tym, którzy pomagali i tym, którzy po prostu przyszli na bazę. Gorc to najfajniejsze miejsce na ziemi! Zapraszam za rok...

Gorcstok był rewelacyjny! I to dlatego, że dużo świetnych ludzi włożyło w to wiele pracy. Na bazie dziki tłum, ale nawet całkiem zdyscyplinowany. Wielkie przygotowania, piątkowe koncerty rozproszone do bladego świtu i wschód słońca na Młynieńskim. Gorcstokowa sielanka przy dźwiękach iluśtam gitar i hejnał krakowski w samo południe w promieniach upalnego słońca. Ale tradycji musiało się stać zadość i lunęło. Idelanie, jak co roku, sobotni koncert w strugach deszczu, z kuchennej perspektywy. Wykonawców dużo i dobrzy. A rano mgła, wilgoć i gitarzenie do przeciągającego się śniadania. Powolny exodus turystów, początek sprzątania i zbawienny promień słońca późnym popołudniem - po prostu Gorcstok!

Dzięki takim weekendom, jak ten człowiek jest w stanie przeżyć brak dłuższego wolnego. A już miałam sobie dać spokój w sobotni, blady poranek - dobrze, że tego nie zrobiłam :) Zapakowałam Zielonego do "Kasprowego" i w górki! W życiu nie widziałam tylu rowerów na raz w jednym pociągu! Pierwszego dnia traska miodzio. Z Pyzówki, przez Stare Wierchy, na Turbacz - tam dziki tłum turystów i rowerzystów też (można sobie było fajne maszyny pooglądać), no i burżujskie pierogi z borówkami. Dalej cudny zjazd na Knurowską - szlak stworzony do rowerowania! I już trochę mniej cudna jazda na Lubań z masakrycznym dźwiganiem roweru na wierzchołek. A po drodze jeszcze dwóch sympatycznych rowerzystów, którzy nie mogli uwierzyć, że baba, sama, na takim rowerku jest w stanie dojechać na bazę, nie zgubić się i jeszcze wie do czego służy pompka i zapasowa dętka ;) W nagrodę dostałam bardzo dobrą herbatę i lubańskie naleśniki. Bo tak w ogóle to na bazie na Lubaniu jest fajnie! Udało się w te wakacje odwiedzić wszystkie nasze bazy i chatę! Drugiego dnia miał być krótki, łatwy i przyjemny przejazd z Lubania na Gorc. Wyszło ciut inaczej. Zamiast na niebieskim szlaku wylądowałam na zielonym z kamienistym wąwozem w międzyczasie, a potem było jeszcze krzalowanie, które generalnie nie jest takie złe pod warunkiem, że nie targa się roweru ze sobą. No ale dotarłam na Gorc, więc pełnia szczęścia osiągnięta. Całość imprezy została zwieńczona niesamowitym zjazdem o wschodzie słońca do Kamienicy i nawet pan kierowca autobusu był miły - nie dość, że bez sprzeciwu zechciał mnie zabrać z rowerem, to jeszcze własnoręcznie mi go wepchał do bagażnika.

A tak w ogóle to najprawdopodobniej było to pożegnanie Zielonego z górami. Następny taki wypad już na nowym sprzęcie. Ale jak mi ktoś powie, że po górach można jeździć tylko na super rowerkach z nie wiadomo jaką amortyzacją, to ja powiem, że to wcale nieprawda! ;)

A! jeszcze kilometry: 40 + 20 + 10 = 70 km czystego terenu! I klocki od tylnego hamulca do wymiany - po kilku fajowych zjazdach już ich praktycznie nie ma ;)

Nie wiem, jak to zrobiłam i nie wiem, jakim cudem Zielony to wytrzymał, ale udało się przejechać całą trasę maratonu z Nowego Sącza do Myślenic. Setka w zakładanym czasie! Podobało mi się bardzo, choć zmęczyłam się solidnie :)

Góry po Robocie przerobione na Góry na Żądanie, czyli gorcowe oderwanie od rzeczywisctości w środku tygodnia. Cudne są takie akcje! Nie dość, że nie trzeba czekać do weekendu, by pojechać w góry, to jeszcze siedzi się na bazie ze świetnymi ludźmi, wcina grzanki z serem, pierogi z borówkami i naleśniki. I choć beznadziejnie deszcz leje się z nieba, jest niesamowicie, jak nigdzie indziej na ziemi.

A, że w takim klimacie zdjęć robi się dużo, to można zobaczyć tu. 

Tak, żeby nie było, że tylko o weekendowych wyjazdach, to będzie jeszcze o odkrywaniu tajników konstrukcji roweru ;) A może powinnam założyć osobnego bloga o wspólnym życiu z Zielonym? ;) W każdym razie po intensywnym, radocyńskim rowerowaniu i przed sobotnim wyczynem trzeba było rowerek doprowadzić do lepszego stanu i przeszkolić się w regulacji przerzutek i hamulców. Pół nocki nie moje, ale udało się! Zielony chodzi, jak masełko, coś jeszcze z niego będzie na pewno, a ze mnie może w przyszłości kawałek mechanika rowerowego ;) Cel - rozłożyć go kiedyś do najmniejszej śrubki, a potem poskładać tak, żeby jeździł. Droga do tego pewnie będzie tu dokładnie opisana. A w ogóle to udało się w końcu, przy trzecim podejściu, odkręcić błotniki, co w cale proste nie było.

No i udało się pojechać na Radocynę! I to jeszcze z rowerami! Zaczęlo się od kameralnej imprezki magisterskiej, która zaowocowała tradycyjnym, bazowym, długim wstawaniem zwieńczonym pyszną jajecznicą. Po odpowiedniej dawce lenistwa przyszedł czas na całkiem fajne rowerowanie przez Bartne, Świątkową i Nieznajową, a potem można było już tylko uprawiać radocynizm w czystej postaci przy dobrym leczu, ognisku i gitarce. Drugi dzionek zaczął się zdecydowanie wcześniejszym rowerowaniem po trasie sympatycznej, choć bardzo z przypadku. Zielony po raz kolejny udowodnił, że mimo swojej znacznej niedoskonałości, mimo kiepskiej przerzutki i słabych hamulców, jest fajowym rowerem, bo jest ;) A tak w ogóle, to życie ze sztywnym widelcem jest bardziej wyboiste, a Potwór z Wisłoki tylko czeka na swoją kolejną ofiarę.

Spontaniczny wyjazd do Zakopanego z wizytą u niewyklutego Kapitana Planety i jego dumnych Rodziców. Jednym z podstawowych punktów programu był lanserski spacer po Krupówkach w piątkowy, wakacyjny wieczór oczywiście. Potem było średnio szybkie przemieszczenie z powrotem do Krakowa i absolutnie rewelacyjna, tyniecka impreza u Państwa Cienkich. Miały być jeszcze borówki na Gorcu, ale pragnienie zregenerowania sił zwyciężyło.

Tym razem fotorelacji brak.

Tydzień bazowania, czyli tak naprawdę tydzień ciężkiej pracy :) Była pogoda, fajni turyści, dzikie tłumy kochanych znajomych, burza i przedpołudniowy deszcz, zabawy z cudnym fiskarsem i piłą moja-twoja, piec, co ma humory i prysznic, prawdziwy prysznic! No i oczywiście tony grzanek z serem, kulinarne dziwactwa i mnóstwo ogniskowego gitarzenia, a na zakończenie ekstremalny zjazd rowerowy w błocie po pachy :) Bazowanie jest fajowe! Tylko czemu tak krótko?!  

Od 11 do 19 lipca bazuje na Gorcu! W końcu chwila wakacji! Będę leżeć na trawie, nosić wodę, rąbać drewno, palić w piecu i czekać na turystów :) Gdyby ktoś chciał mnie odwiedzić, choćby na jeden dzień to bardzo zapraszam! Nie mam żadnego praktykanta, więc może się zdarzyć, że zostanę na bazie sama, a pomoc zawsze się przyda! 

Miało być 100 km piechotą, był pomysł na Tatry, a wyszło zupełnie spontanicznie coś innego. Najpierw rower nie za bardzo się mieścił do auta, potem była GoCha i walka z dachem na chałupie - deski już są! Szybkie, rowerowe przemieszczenie na Gorc, a tam mnóstwo fajowych ludzi, imprezka, bazowe klimaty, podesty i drugie Hawaje. A na koniec mocne 93 km rowerowania do Krakowa. Więcej w ten weekend upchnąć się nie dało! Generalnie życie bez roweru byłoby baaardzo smutne, choć zdecydowanie mniej męczące :)

Wiosna, wiosna… o! Lato! Wiosna… Zima?! Wiosna, uff… Wiosna, lato… Nareszcie! Takie to już góry przełomu wiosny i lata są. Pogoda zdecydować się nie może i człowiek też nie. Głodny gór zielonych wyczekuje soczystej, młodej trawy, na której można się zwyczajnie położyć, wystawiając twarz do równie niezdecydowanego, jak cała przyroda, słońca. Ale idąc gdzieś wyżej znów pakuje szpej zimowy do plecaka mając w świadomości całkiem solidne śniegi w żlebach o wystawie północnej. Ręka pragnie dotyku suchej i ciepłej skały, ale narty jeszcze jakoś nie chcą powędrować za szafę na letni wypoczynek. Takie to wiosenne, górskie lato – niezdecydowane. W tym całym niezdecydowaniu rodzą się albo już nawet nabierają realnych kształtów zniecierpliwione pomysły, co z tymi górami zrobić, jak tym razem znowu w nie uciec, jak nie zmarnować żadnego dnia dla nich poświęconego? Jak wybrać między białym a zielonym? Między bezkresną połoniną, równą ścieżką, ciężkim plecakiem, karpackim szwendaniem, a granitową granią, wiecznym śniegiem lodowca, liną, skałą i przestrzenią (tą w dół, nie w dal)? Czy trzeba wybierać? Czy trzeba decydować, które góry są bardziej prawdziwe? Bardziej górskie? Bardziej wymagające? Bardziej wartościowe? Czy nie można tego połączyć, tak by nie czuć ciągłego niedosytu tego zielonego czy tego białego, by nie rozbić swoich gór na drobne? Jak się komuś uda niech da znać…
Przed Wami już drugi numer nowej Gazety Górskiej, letni, trochę mniej wystraszony i oczywiście bardzo górski. Mam nadzieję, że obudzi zaciekawienie, które poprowadzi w moje góry łaskawe, mimo że one ani moje, ani niczyje, a i łaskawe też nie dla wszystkich i nie zawsze.
Tak więc dobrego, górskiego wędrowania!

Udalo się! Baza na Gorcu rozbita! Było targanie starych namiotow, strugi deszczu, hece z wywózką i zepsuty traktor. Odbyły się tradycyjne zajęcia praktyczne z fliszu karpackiego, czyli kopanie kibla - chwała dzielnym kopaczom! NS-y dostawały nóżek, tropiki nie pasowaly do sypialni i masztów, ale namioty i tak stanęły, a wśrod nich piękna, nowa, ogromna hacjenda, czyli cudowne Hawaje. Piec już prawie wybudowany, a i pierwsi turyści też zawitali. Wszystko jest tak, jak być powinno w domu, a to dzięki rewelacyjnej ekipie, która dwa dni naprawdę ciężko pracowała. 

Już w najbliższy weekend stawiamy bazę na Gorcu. Startujemy w piątek w Gorcowym i pracujemy do niedzieli. Wszelka pomoc mile widziana, każde ręcę do roboty się przydadzą. Trzeba posegregować sprzęt, wywieźć go na górę, postawić NSy, ułożyć podesty, rozbić namioty, wyposażyć kuchnię, wykopać kibel i zbudować piec - to tak na początek. Pracy ogrom, a zabawa świetna. Jak ktoś może pomóc niech da znać! Zapraszam bardzo, bardzo!

Zabawa słowem, zabawa górami. Słowem można się bawić, ale czy można bawić się górami? Tutaj słowo służy do opisu gór i tego co górskie. Ale by pisać, opisywać i opowiadać o górach trzeba w nich być, patrzeć na nie, dziwić się, zachwycać, walczyć o nie, z nimi i przeciw nim. Trzeba w nich i nimi żyć, tak zupełnie zwyczajnie i codziennie, bez wielkiego zdobywania i osiągania niedostępnych szczytów, bez górnolotnych westchnień i romantycznych przeżyć, ale w błocie, skale, zimnie, deszczu, śniegu, w strachu i zmęczeniu - w górach. W górach, które wcale nas nie zapraszają, wcale nas nie chcą, w które usilnie się wpraszamy, wpychamy bez pytania, nieumiejętnie i nachalnie, skutecznie nie dając się wypędzić. Tylko czasem wyciągamy rękę, by spróbować je oswoić, zaprzyjaźnić się, poznać i pokochać. W tym zachłystywaniu się górami nie wolno nam zapomnieć, że nie jesteśmy ważni my - ludzie po górach chodzący, ale one - góry, po których chodzimy.
Oddaję w Wasze ręce nową Gazetę Górską i najzwyczajniej w świecie, nie bez obawy, liczę na to, że się spodoba i zaciekawi. Góry są i będą w niej najważniejsze. Można na nie spojrzeć z różnej strony, z dołu, z boku, z bliska i z daleka. Mam nadzieję, że to co tu znajdziecie wyda się Wam sensowne, rzetelne i warte chwili uwagi, bo to wszystko jest o górach - dla Was, o górach - dla gór.
Góry są ciągle te same, tylko słowo inne.