Od grudnia do maja w Tatry jeździ się na skitur, w lecie z definicji w Tatry się nie jeździ, natomiast we wrześniu jeździ się w Tatry przede wszystkim.

Weekend przedłużony o poniedziałek, plan ambitny, perfekcyjnie wykonany.
Sobota i niedziela przeznaczone na słowackie Tatry Zachodnie z Siwym Wierchem, Banówką i Trzema Kopami w roli głównej z noclegiem w Chacie pod Naruzim, jedynym schronisku tatrzańskim, które można by okreslić mianem chatki studenckiej - klimat pierwszoklaśny! Gulasz i piwo po 1 euro, a nocleg za 5 euro! Prawie niemożliwe! A jednak!
W niedzielny wieczór szybka teleportacja do Zakopanego, nocny bieg przez Boczań i tak zwany "dziczek" w Murowańcu. Wszystko po to, by poniedziałkowym, bladym rańcem rozpocząć realizacje planu specjalnego ;) Po dobrym śniadanku nad Czarnym Stawem Gąsienicowym strzała na Zawrat. Start imprezy pt. Orla na raz! Dało radę! Siedem godzin później zameldowałyśmy się na Krzyżnym! Potem sprint do schroniska na zasłużone naleśniki, do Kuźnic i w Kraku o północy.

Generalnie spokojnie można stwierdzić, że nie taka ta Orla straszna. Połowy lańcuchów mogłoby spokojnie nie być.

Dzień później - zakwasy wszechczasów w czworogłowach.

Miały być Tatry, ale znowu się pozmieniało i był rowerek w Żywieckim. Najpierw wyczłap do Bacówki na Rycerzowej w solidnej mżawce (a miała być śliczna pogoda). Jak padać przestało zaczęliśmy zjeżdżać czerwonym w kierunku Rajczy. Po deszczu było bardzo ślisko, zdradliwe korzenie i zaskakujące kamienie - efekt: urocza gleba i rozwalone kolano (a przy pakowaniu miałam w ręce ochraniacze...). Na Mładej Horze Bojda zapragnął asfaltu i nas opuścił, a my dalej czerwonym w kierunku Hutyrowa. Piękna jazda! Potem bocznym grzbietem w kierunku Ujsoł - było wszystko - wąskie single, kamieniste zjazdy, wciagające błoto, zaczepiające ostrężyny, cudne trawy i kąpiel w rzece. Potem w auto i z powrotem na Mładą Horę i już z buta na Rycerzową. A tam fantastyczna impreza i tańcowanie przy ognisku.
Z nie bardzo rana zbiegliśmy do auta i podjechaliśmy do Złatnej. Męczarnia na Rysiankę, a potem coś niesamowicie wspaniałego :) Zjazd żółtym szlakiem przez Redykalny Wierch przy cudnych widokach na góry wszelkie. Szybka, miejscami solidnie techniczna jazda! To właśnie lubię najbardziej!

A! Manetki chodzą jak masełko, czyli jestem genialna! Ale nie lubię jeździć na bardzo twardych gumach - 3 atmosfery, to jednak trochę za dużo.

A uzbierało mi się. Jeden i drugi dwukółek potrzebowały czułości. Narzędzia pożyczyłam już dawno, brakowało tylko wolnego popołudnio-wieczora. Gdy się znalazł, udało mi się okiełznać kilka problemów. W Specu nowa linka i przeczyszczone pancerze, przeglądnięte manetki i poprawiona sprężyna - teraz ślicznie hula, do tego przeczyszczona przednia piasta i nowy łańcuch - trzeci, czyli ideał dbania o napęd. Przystawiłam się też do przeglądu sterów, miałam sobie oglądnąć, jak zintegrowane wyglądają, wyczyścić, nasmarować i ładnie skręcić, ale kto je montuje taką badziewną, miękką śrubą?! Kiedyś ponoć można ją było imbusem piątką odkręcić, teraz to jest zagadka. A strery cosik nie takie, nie dlatego, że zabrudzone, ale dlatego, że ciut zbyt mocno skręcone. Szukam patentu na wymianę tej śruby, wtedy dowiem się co w tych sterach siedzi. Wiem natomiast co w sterach skręcanych u Zielonego jest. Wprawdzie całych nie rozkręciłam, bo mostek zatarty na amen, ale trochę wyczyściłam, nasmarowałam i w końcu luzy wszelkie zlikwidowałam - koniec ze stukaniem przy hamowaniu! A i tylna piasta wyczyszczona, łożyska poskładane do kupy, nasmarowane i skręcone bez luzów - w końcu koło chodzi równo! A, i odkrycie! Korby zielonego jednak są na kwadrat! Ukryty pod dziwną śrubą na ósmego imbusa! Więc jak mi ktoś jeszcze raz powie, że się nie da, bo Zielony to prehistoria, to się wkurzę. Teraz tylko ściągacz do korb i w następnym odcinku bawimy się suportem!

Tak na zakończenie sezonu, na ostatni tydzień (choć niestety niecały), trzeba sobie było pobazować. W końcu chwila spokoju na Gorcu. Pogoda cudna, turystów trochę i powolna likwidacja grajdołka. Uwielbiam taką bazę...
A od czwartkowego wieczora demolka. Pierwsze zwijanie bazy w tak pięknym słońcu, wszystko suche, wszystko sprawnie złożone. Ekipa dzielna szybciutko sobie z robotą poradziła :)
Tylko wóz zapakować i na Chatę jechać świętować zakończenie kolejnego dobrego sezonu bazowego.

Dzięki, cześć i chwała wszystkim dobrym stworzeniom co w tym roku w bazę się zaangażowali! Tym co rozbijali, zwijali, bazowali, pomagali, praktykowali i po prostu Gorc odwiedzali!

Startujemy znowu za 10 miesięcy, pod koniec czerwca! Już zapraszamy do pomocy!

Gram w siatkówkę, jak mi wyszło z obliczeń, już 20 lat! I do tej pory jeszcze na porządnym meczu naszej reprezentacji nie byłam. Nie mam pojęcia, jak doszło do tak straszliwego zaniedbania. No ale w końcu się udało! Pojechaliśmy do katowickiego Spodka na dwa mecze Memoriału Huberta Jerzego Wagnera. Włosi wtłukli Czechom - ale był zaciekły mecz - drugi set 38:36. No ale prawdziwe widowisko, to był mecz Polska - Rosja (trzecia i pierwsza drużyna Ligi Światowej). Na początku szły takie gwoździe w parkiet i były stawiane takie bloki, że trudno było pojąć, jak w ogóle piłka może być tak szybko uderzona. Kawał niesamowitej siatkówki! Jaka atmosfera! Choć głosu nie straciłam :) Niestety Rosjanie nam dołożyli.

Fotografia sportowa to zagadnienie niełatwe. Problemy z ostrością, światłem i stopami poza kadrem, ale pierwsze koty za płoty, ogladać się da :) 

Jak ja lubię okolice Jordanowa! Te wszystkie pagóry, co to jedne są w Paśmie Podhalańskim, inne nie. Tym razem jazda z Jordanowa właśnie na Piątkową na ślub Kaśki i Żywczyka przez Górę Ludwiki, Góry Ostojowe, a potem Rabską Górę - same krzaki, ale ładnie tam jest i tereny pod rowerek superowe. Nawet żółty szlak z Piątkowej do Rabki jest fajny - w życiu nie wpadłabym na to, żeby ten szlak robić z buta. No fantastycznie, tylko upał straszliwy i odziwo błota dużo - zapomniałam chyba, jak się po nim jeździ i trzy konkretne poślizgi zaliczyłam. 

W Bieszczady na weekend? Bez sensu! Przecież to daleko jest... A nieprawda!

W Bieszczady na weekend pojechaliśmy na rowery rzecz jasna. Sobotni dzień zaczął się gdzieś koło 3.15, wyjechaliśmy przed 5.00, w Cisnej byliśmy koło 10.00. Dzień pierwszy słowacki, czyli w bojdowym królestwie szutru i asfaltu. Dzień drugi prawdziwie górski. Zjazd z Jasła do Cisnej czerwonym szlakiem, to najpiękniejszy zjazd, jaki do tej pory zjechałam! Długi, trudny, różnorodny - od krętych singli w trawie z widokiem na Połoniny, przez szybkie dróżki w bukowym lesie, po kamieniste, ukorzenione i strome, bardzo techniczne zjazdy. Piękne!

Wężowo było. Pierwszy snejk z prawdziwego zdarzenia zaliczony. W sumie cztery gady (mój tylko jeden ;) - 10 dziur i 8 łatek. Do kolekcji rozwalone kolano - na sam koniec, na asfalcie, przez spdy...

A! Pierwszy raz od sześciu lat siedziałam za kierownicą SAMOCHODU! Przejechałam z Jaślisk do Cisnej i nikomu się krzywda nie stała. Kilku innych kierowców wspomina to zapewne traumatycznie, ale właściciel auta nie dostał zawału i szczęśliwie dojechaliśmy na miejsce :)

Aby wakacje udać się musiały przede wszystkim konieczna jest odpowiednio duża dawka nieplanowanej spontaniczności!
W drugiej kolejności niezbędne są:

- miejsce: Radocyna
- czas: dłuuugi weekend sierpniowy
- towarzystwo: kombajn, traktor i snopowiązałka oraz inne spersonifikowane maszyny rolnicze

Poza tym muszą być:

- buszowanie, siedzienie i leżenie w trawie
- nauka gry na trawce
- widokowej górki zdobywanie
- krzalowanie w sandałkach
- łażenie przez brody też w sandałkach
- dobre grzanki z pieca, pierogi, jajecznica, leczo i wino
- ognisko z gitarowym smętem w najlepszym wydaniu
- babinton, nie mylić z badmintonem
- rozrywka intelektualna - scrable
- rowerka ciut, ciut
- pływanie w nieznajowskiej kałuży
- cerkwa w Gładyszowie
- krajoznawczy powrót beskidzko-nisko-pogórzański
(w Małoposlce są drogi publiczne bez asfaltu)
- wiatraczek rzecz jasna...

A w ogóle to miałyśmy jechać w Tatry, najpierw Niżne, potem Wysokie, ale poskładało się tak, że istaniało realne zagrożenie zmarnowania długiego weekendu... na szczęście się nie udało!

A wisi balon czasem nad Krakowem, a czasem nawet kontrowersyjny ponoć jest, a jak ma reklamę to jeszcze bardziej. A Kraków ładny z góry jest, z balonowej góry właśnie. Tak w ramach uprawiania lokalnego krajoznawstwa wzbiliśmy się w balonowe powietrze, by zażyć miejskiej przyjemności w wakacyjny, letni wieczór.

W sumie to nie przypuszczałam, że to się kiedykolwiek wydarzy... Dwa zupełnie różne, rowerowe światy - Zielony na miejskiej emeryturze, Specjalista żądny trudnego, stromego zjazdu. A tu proszę - obaj zgodnie i leniwie na beskidzkoniskich szutrach :)

Tak właśnie pojechałyśmy sobie z Anką na Radocynę. Ja wyjątkowe ciśnienie na rowerek miałam, ale Anka sensownego dwukółka nie posiada, więc coś wymyślić trzeba było. Zielony przecież górską przeszłość ma, więc pojechał z nami, mimo że mu już tylko asfalt pod oponą obiecywałam.

Wyszedł z tego rowerowy radocynizm wzorcowy, a ambitny plan krynicko-radocyńsko-krynicki po raz kolejny odkładam na rok przyszły...

Przy okazji nauczyłam się wydobywać dźwięki z trąbki, dokładniej dwa dźwięki :)

Oczywiście były obowiązkowe krzaczory rowerowe ;)

Aha, tym oto sposobem zakończyłam tegoroczny triatlon bazowy!

Jak pierwsze stroi z drugim, a drugie z trzecim, to pierwsze z trzecim na pewno nie...
Niektórym zajmuje to dwie godziny, mnie zajęło dwa dni... Centrowanie kół - zajęcie zdecydowanie dla cierpliwych. Centrownice pożyczyłam już dawno, wzbudzając spore zdziwinie i troskę o mój rower. Ale że chodziło o Zielonego, narzędzie dostałam jednak do ręki. Chwilę to leżało, ale jak kołowatość tylnego koła przestała mieścić się w ramach przyzwoitości wzięłam się w końcu do roboty. Przy pierwszym podejściu efekt był gorszy od stanu pierwotnego... Przy drugim koło zaczęło przypominać koło, nie ósemkę :)
Zatem kolejna sprwaność rowerowa zdobyta! Choć od kół Specjalisty będę się trzymać z daleka... na razie.

Rowerowa gotowość bojowa, super plan, tylko pogoda nie stanęła na wysokości zadania - lało. Ratunek przyszedł jednak z innej strony. W deszczowe, sobotnie popołudnie pojechałyśmy we trzy do Ropczyc na wakacje. Bo tam zawsze są wakacje, nawet jak leje. Dobre wino, arbuz, trzy małe koty, lody w deszczu, scrable, gumiaki, kałuże, sosnowy, mokry las, w którym można się zgubić i trzy kolorowe wiatraczki! Spełniło się w końcu jedno z moich marzeń - mam kolorowy wiatraczek z odpustu! :)

A tak przy okazji i generalnie, jak to jeden Szanowny Kolega powiada: trza być twardy słowian, a nie mientka nindża! ;)

Etap drugi triatlonu bazowego - wyprawa na Lubań. Ciężko tam jakąś rowerową petelkę zrobić, prognozy były mizerne, a łańcuch taki czysty po ostatnim szorowaniu, zatem nie na rowerku tym razem, tylko z buta. Jakie ja wieki po górach na nogach nie chodziłam! Trochę mi tylko żal było, jak słyszałam pisk hamulców ekipy, która ze szczytu Lubania na ochotnicką stronę zjeżdżałą. Co raz bardziej się przekonuje, że to jednak jest zjeżdżalne i kiedyś to zjadę. A na pewno zjadę czerwony do Krościenka, bo to rowerowo-zjazdowa cudowność jest.
A na bazie bazowo - wojna na materaco-poduszki, żurek, grzanki, borówki, no i rzecz jasna - naleśniki! Lubań jest fajny! (dokładnie tak samo, jak fajny jest Gorc i Radocyna - żeby nie było ;)

Impreza na bazie zapowiadała się godna, zatem trzeba było "kontrolę" interesu przeprowadzić...
Rowerek pod pachę i pociągiem do Pyzówki. Po raz koleny pani w głównej kasie "Przewozów regionalnych" doprowadziła mnie do furii, bo turysta z rowerem, to kosmita i chce rzeczy niestworzonych... No ale pociąg nowy mają fajny, tylko oczywiście nie bardzo jest w nim gdzie rowery postawić, ech...

Ale z Pyzówki przez Stare Wierchy, Turbacz na Gorc jest fajnie! Zawsze tam jest fajnie! Najfajniejszy jest baaardzo techniczny zjazd po korzeniach za Jaworzyną Kamienicką. Na bazie kazkowe rządy - baza nie do poznania prawie, ful wypasik, zwłaszcza w łazience ;) Dużo luda znajomego, więc miło i sympatycznie zabawy wieczorne można było uskuteczniać. Niespiesznym rankiem odwrót dwukołowy do Rabki, ale żeby nie było za prosto z Turbacza zielonym do Niedźwiedzia, na Potaczkową i potem niby nowym czarnym szlakiem z Mszany do Rabki. Szlak może i jest nowy, tyle tylko, że w terenie go nie ma... Na koniec lody i spanie na ławce pod św. Mikolajem, bo "Kasprowego" chyba o godzine opóźnili w nowym rozkładzie kolejowym... 

Przychodzi sobie zima, wiosna, przyszło sobie też lato. Może przyjdzie też jesień, w sumie dobrze by było. Tak w kółko, tak samo, najprawdopodobniej nic nowego w związku z tym się nie wydarzy. Znowu wakacje, znowu upały, znowu niezbędni współpracownicy wybyli na urlop w najbardziej nieodpowiednim momencie, a człowiek siedzi w nieklimatyzowanym biurze przed komputerem i intensywnie zastanawia się nad tym co jeszcze robi w tak letnio niedorzecznym położeniu.
Skoro położenie niedorzeczne, to trzeba je zmienić! Szybko!
Zmiany takiej można dokonywać na różne sposoby. Najprościej? Po prostu spakować plecak! Banalne, nie? Można na długo w góry dalekie, wysokie i trudne się wybierać, można też na krótko, w pagórzaste Beskidy wyskoczyć na wypoczynkowy weekend. W każdym razie zacząć od pakowania plecaka należy. Nie! Chyba jendak pomysł powinien być wcześniej. Potem już jakoś poleci. Towarzystwo niespodziewanie się znajdzie, projekty nagle się skończą, druczek urlopowy cudownie zostanie podpisany, bilety na samolot akurat będą w promocji albo uruchomią nowe połączenie kolejowe pasujące nam idealnie. A jeśli ktoś powie, że akurat mała pociecha trzyma lub ewentualnie tylko nad morze posyła, to ja odpowiem, że albo morze łączymy z górami, albo maleństwo w góry ze sobą bierzemy, no bo przeciez się da!
Oto taki obraz świata letnio-wakacyjno-urlopowo-górsko idealnego! Życzę wszystkim dokładnie takiej wersji najbliższych wydarzeń!

Pozdrowienia dla tych, którzy właśnie są w trakcie realizowania wakacyjnych działań górskich!
Pozdrowienia również dla tych, którzy biorą wolne w listopadzie!
I to pewnie długie wolne, takie by jechać daleko, tam gdzie wtedy, po monsunie białe góry widać wyjątkowo ostro i wyraźnie...