Od ponad tygodnia prószył śnieg, zrobiło się w końcu zimowo zimno. Nadzieja na fajne narciochy pielęgnowana była starannie przez cały tydzień. Warunki jednak nierewelacyjne, dla turów bez szału, ale za to na stokach intensywnie śnieżyli i śnieżą. W każdym razie biały śnieg! Mimo to, to weekend przedświąteczny... a takie weekendy mają to do siebie, że widząc piorunujące spojrzenie rodziny, człowiek postanawia jednak poświęcić chwilę na odgruzowanie domowego kawałka przestrzeni. Tą chwilą była w tym wypadku sobota. Ale za to niedziela... zaczęła się jeszcze w sobotni wieczór. Znów mnie zawiało w zakopiańskie, ukochane porogi. Dzień niedzielny wyjątkowo lodowaty, narciarsko dwudzielny. Najpierw zapodałyśmy ekstremalną, babską turę dolinkową, ale jak czarne oczy kamieni zaczęły groźne spoglądać na nasze foki, to z litości dla ich futerek porzuciłyśmy narty w lesie i z buta zdobyłyśmy Małą Łąkę - wyczyn nie lada! Warun jeszcze zdecydowanie nie ten, ale foki przewietrzone! Wnioski z ekspedycji takie, że przy -18 stopniach mrozu zamarza: woda w rurce od camelbaka, katar w nosie, autofocus w aparacie, moje paluszki w puchowych rękawiczkach i pośladki w cienkich getrach, w grubych już nie :) A popołudniowym wieczorem, na dobicie, na stok na Harendzie, rozjeździć się, poćwiczyć sobie. Całkiem fajne boisko, testowane po raz pierwszy. Oj, dobrze tak się wysilić przed świąteczną chwileńką bezruchu.

Oczywiście popatrzeć prosze jeszcze tu. Jak śnieg biały wygląda, zobaczyć można.

Znów udało się upchać w jeden weekend wszystko, tylko jakoś znowu mało górsko było. Czyżbym się jendak ostatnio obijała? No ale takie intensywne i fajne obijanie to ewentualnie może być. W sobotę poniosło mnie na Śląsk - turystyka industrialna to jest to! Uwielbiam! Głównym punktem prgramu było zwiedzanie kopalni węgla kamiennego Guido w Zabrzu. No, podobało mi się bardzo! Lubię duże i cieżkie maszyny. A jak one wyglądają można podglądnąć tu. Z Zabrza do Gliwic, a tam KNAA - nie będę rozwijąć tego skrótu... Generalnie posiedzieliśmy i pogadaliśmy bezsensu w ogólnopolskim składzie, a wszystko ku chwale Szanownego Towarzystwa - chyba przestaje mi się chcieć walczyć o zbawienie tego grajdoła... W każdym razie nowa Komisja Akademicka wybrana. Szybki, nocny powrót do kraka, a prawie rano na południe, czyli wyczekana podróż w kochane, zakopiańskie progi! Po prostu lubię tam być, śnieg sobie sypał za oknem, siedzieliśmy sobie, piliśmy kawę, wcinaliśmy czekoladę, a ja podziwiałam małego Słodziaka. Taki dla mnie inny, ciepły świat...

A tak w ogóle to śnieg sypie i sypie... Krupówki już białe, jak tak dalej pójdzie to za tydzień tury obowiązkowe! Z innych planów to nie Andy teraz, tylko Himalaje trochę później chyba, a Andy pewnie później, później... Może to i dobrze...

Trzy dni bardzo intensywnego, górskiego święta w Krakowie. Tym razem warto było nie pojechać w góry. Warto było na góry popatrzeć i na ludzi w tych górach. Dla mnie za bardzo sportowo... Góry to nie tylko moc, siła i walka, ale też nie tylko dobra zabawa. Tak dużo wielkich gór, tak dużo wielkich ludzi gór. Takie pytanie: gdzie zatem moje miejsce w górach? Które góry są moje? O które góry ja chce i mogę walczyć? 

Zdjęć kilka tu - nie wykorzystałam w pełni wejściówki prasowej.

Nie mogłam się doczekać! Nie wytrzymałam! Wzięłam dzień urlopu, znalazłam towarzystwo, zabrałam nowy rowerek i w górki! Zupełnie inne rowerowanie! Nieporównywalnie lepsze! Aczkolwiek teraz to się dopiero trzeba zacząć uczyć - ruszania na stromiźnie, obciążania przedniego koła, skutecznego podjazdu, przejeżdżania przez błocko, techniki zjazdu, tak, żeby się nie pozabijać i mnóstwa innych rzeczy. No i kondycha do podreperowania, bo mocy ciut brak. Traska wyszła nam całkiem sympatyczna z widokiem na Tatry nawet, choć nie była szybko i sprawnie przejechana, jak to w planie pierwotnym było. Z Pcimia przez Wielki Kamień, Działek, na Kudłacze, Lubomir i w dół przez Kamionke do Pcimia z powrotem. Cale 24,5 km się zrobiło. Generlanie rowerek miodzio, a ubłocone i zmęczone dziecko, to szczęśliwe dziecko :D Może się jeszcze choć raz uda przed zimą właściwą...

Już jest! Wyczekany! Jest! Śliczny i wpaniały! Ma dwa kółka i kilka innych gadżetów ;) Nowy rowerek jest niesamowity! Byłam się oczywiście przejechać. Coś cudnego! Wszystkie krawężniki, górki saneczkowe i kilka schodów na osiedlu są moje! Nawet hopki w Parku Lotników zaatakowałam, ale było już za ciemno. Zupełnie inna jazda, zupełnie inna jakość, ten rower wiele wybacza! Ogłaszam konkurs na ksywę dla niego ;) 

Miałam opowiedzieć skąd on się wziął, więc tak: jak mi tak kilka razy wszystko wytrzepało i trochę się zmęczyłam na górskim rowerowaniu, postanowiłam wymienić sprzęt. Było to chyba w czerwcu. Zaczęłam od ustalenia budżetu i próbowałam do niego dopasować jakiegoś sensownego, nowego hardtaila. Pojawiły się oczywiście marzenia o fullu, ale było to poza zasięgiem. Niesamowitą ilość czasu spędzałam w krakowskich sklepach rowerowych, na rowerowych forach i portalach internetowych, gorzej, że dalej nie wiedziałam o jaki rower mi chodzi. Aż tu nagle rewolucja w rowerowych poglądach - nie hardtail tylko full, nie nowy a używany, nie kupowany w Polsce a za oceanem. Zaczęło się przeszukiwanie amerykańskiego ebaya, długie i żmudne, miejscami mocno wkurzające... A jeszcze w międzyczasie okazało się, że mam problemy z rozmiarem ramy. Tylko geometria Speca sprawiała wrażenie odpowiedniej. No i sobie znalazłam śliczny rowerek, oczywiście grubo powyżej początkowego limitu cenowego. Zaryzykowałam, zalicytowalam i... wylicytowałam! Jakim cudem? - nie wiem :) Płynął sobie do mnie chwilę, ale dotarł i, jak na razie, wygląda na to, że warto było! Chwała wszystkim tym, którzy pomogli w tym skąplikowanym procesie zdobywania nowego roweru!

A tak w ogóle to dość ciekawie wyglądają trzy rowery w jednym pokoju. 

Jeszcze w tym tygodniu jadę w górki! Będzie relacja z terenu i zdjęcia oczywiście :)

No i się odbyło 54. Lecie SKPG Kraków, moje siódme już. Taka impreza jest tylko raz do roku. Tym razem tatrzańcy zorganizowali ją w Groniu. Miłe i sympatyczne miejsce. Ale od początku. Zaczęło się od wesołego pociągu, kupa czerwonego luda załadowała się do wagonu i od razu odpaliła gitary i inne niezbędne gadżety ;) W Nowym Tragu przesiadka do autobusu i już na miejscu. Rozpoczął się tradycyjny, leciowy rytuał - my na próbę generalną kabaretu. Potem oficjalne beskidzko-tatrzańskie otwarcie, kolacja, znów próba kabaretu i to co w tym wszystkim najważniejsze: blachowanie nowych przewodników. Było tak, jak miało być. Zebraliśmy się przy ognisku, blachowani przyszli później w asyście kapeli i z pochodniami, hymn, przyrzeczenie, wkręcanie trójkątnych blach w swetry, gratulacje, wspólne zdjęcie i podrzucanie szefa kursu. Witajcie w Kole! Po blachowaniu ostatnia próba kabaretu i gramy! Rewelacyjny scenariusz, świetna reżyseria i aktorzy, co dali z siebie wszystko, no i super piosenki! Przewodnicka pomarańcza, czyli przewodnictwo beskidzkie receptą na światowy kryzys ekonomiczny. Wyszedł jeden z lepszych kabaretów w ostatnich latach! A potem noc była długa... Oj, mocna impreza się rozkręciła. Dnia następnego, nie takim rankiem strasznym odbył się tradycyjny mecz Tatry-Beskidy, w piłkę nożną oczywiście. No i jak zwykle tatrzańcy nam wtłukli 9:1, ale honorowy gol był, a jacy nasi bramkarze dzielni! Przy okazji Tatry było cudnie widać i zaczęliśmy się zastanawiać czy nie zmienić dyscypliny na siatkówkę. Po meczu do autobusu, z autobusu do pociągu, również wesołego i tak 54. Lecie SKPG już za nami. Czekamy na 55... To już za niecały rok!

I znów wylądowałam w komisji egzaminacyjnej na połówce, tym razem drugiej. Piątka kursantów nie mogła zdawać w terminie podstawowym, przyznano im drugi, więc trzeba było przepytać. Poszło szybko, sprawnie, tylko jakoś tak mało górsko. Snuliśmy się w ścisłych okolicach Limanowej i choć trasę zrobiliśmy "arcyambitną" tematyka egzaminacyjna była wyjątkowo różnorodna - od pierszowojennych cmentarzy po cudnej urody panoramy na Wyspowy. Wynik: trzy do dwóch :) Po zakończeniu egzaminu trzeba było stanąć przed ogromnym dylematem, co dalej zrobić z tak uroczym weekendem przy trzech ciekawych propozycjach. Co z tego w efekcie wyszło...

Odgrzebując gdzieś jakieś niewielkie pokłady zdrowego rozsądku postanowiłam weekend spędzić w domu w trosce o niezbyt idealne kolano. Podejrzewając, jak cudnie jest na Kasprowym z premedytacją nie poszłam do serwisu odebrać narty, żeby przypadkiem diabeł mnie nie podkusił na żadne turowanie. Ale nic z tego! Po dogłębnej analizie piątkowych zdjęć z góry narciarzy, około 1.00 w nocy zostałam spontanicznie namówiona na szybki, sobotni wyjazd. Nawet narty na tę okoliczność zostały bladym rankiem uwolnione z serwisu. Przy cudnych widokach na zakopiance, niespiesznie dokulaliśmy się do Kuźnic. Foki na wolność, a my na górę! Śniegu mnóstwo, słoneczko przyświeca, cud-miód. W tej uroczej, tatrzańskiej scenerii doczłapaliśmy powyżej Kotła Goryczkowego, na sam szczyt Kasprowego sensu nie było wyłazić, bo zjechać górnego odcinka by się nie dało, więc foki do plecaka, a my na dół. Śnieg trudny, jak dla mnie to w ogóle wyższa szkoła jazdy, gleba w białe i puszyste przy co drugim zakręcie, ale jakie to fajowe! Na nartostradzie plaża, zwłaszcza z tak genialnie nasmarowanymi nartami. Drugie w tym sezonie foczenie pierwsza klasa!

Czasem trzeba się trochę polenić, ale oczywiście w górach, więc powstała idea co by się wybrać do naszej Gorczańskiej Chaty, posiedzieć, ponicnierobić, nie ruszać zepsutym kolanem i zahaczyć jeszcze o imprezę z okazji 50. Weekendu w górach. Wyszedł nieprzeciętnie odrealniony weekend pod znakiem wielkiej głupawy ;) Zaczęło się od porannej kawy i mocno opóźnionego wyjazdu, potem było tylko śmieszniej. A na Chacie mnóstwo fajowych ludzi i dobra impreza, a potem słodkie lenistwo, czyli klasyczne szwędanie się z kąta w kąt. Oj, raz na jakiś czas to dobrze robi człowiekowi! :)

Wielka rewolucja w moim rowerowym grajdołku następuje, więc tak sobie pomyślałam, że kilka słów, jak to było i skąd to się wzięło umieścić tu należy.

Pierwszy był Reksio - piękny, seledynowy, dziecięcy rowerek w pierwszej fazie podparty dwoma dotakowymi kółeczkami. Ech, co to były za czasy! Potem, zaraz po kółeczkach pojawił się gruby, długi drąg sprawiony przez dziadka i wciśnięty za siodełkiem, a w zestawie był mój tata, który biegał za mną po osiedlu trzymając za ten kijek właśnie. Dobrze pamiętam wielką tragedię w postaci rozbitego kolana, jak tego drąga pewnego razu puścił. Jechałam na dwóch już kółkach, nie czterech, zupełnie sprawnie dopóki sobie nie uświadomiłam, że nikt mnie nie trzyma :) Jak już opanowałam trudną sztukę korzystania z dwukołowca to wszystkie alejki w okolicy były moje :D Jednak nadszedł ten moment, kiedy z Reksia wyrosłam. 

Trzeba się było przesiąść na sprzęt o gabarytach ciut większych. A, że w domu stały już dwa urocze, dwudziestoletnie, czerwone składaki moich rodziców marki Wigry (nie Wigry 3). Jeden od razu zaanektowałam i jeździłam dużo, czasem tylko zazdrośnie spoglądając na BMXy, które pojawiały się u kolegów z klasy. Jaki smutek mój był wielki, jak pewnego dnia wracając ze szkoły zarejestrowałam na korytarzu pod drzwiami tylko trzy śrubki i pompkę... Roweru nie było. Do tej pory zastanawiam się kto się pokusił na taki złom, w którym wszystko skrzypiało. I tak była chwila bez roweru.

W końcu udało mi się przekonać rodziców, że ja bez roweru żyć nie mogę i pojawił się Zielony. Póbowałam dojść dokładnie kiedy to było, ale niestety pewna nie jestem, jakiś koniec podstawówki, więc wychodziłoby, że Zielony ma około 13 lat! Zielony to solidny rower Arkus Forester MTB - tak przynajmniej na nim pisze. Sztywniak z ciężką, stalową, obniżoną po damsku ramą, ale już jakiś napęd, jakieś przerzutki, hamulce i górskie opony. Jak ja się przy zakupie buntowałam - chciałam mieć rower z kontrą i wysoką, wygięta kierownicą, a tu mi jakieś takie wynalazki fundowali ;) Na początku nie jeździłam dużo, trochę po osiedlu i tyle. W zasadzie dopiero w liceum zaczęłam się wybierać "za miasto" - okolice Nowej Huty są fajne na rowerek i Jura też. Rozpoczęła się też era jeżdzenia do szkoły, a że daleko miałam to kilometrów w mieście nabijałam sporo. Z pewnymi przerwami podobnie moje rowerowanie wyglądało też na studiach. W zasadzie takie intensywne i bardziej ambitne podejście do tematu rowerowego to ostatnie trzy sezony - jeszcze więcej jeżdżenia, odkrycie górskiego rowerowego świata i bardziej uważne przyglądanie się rowerkowi. Niewiele orginalnych elemntów zostało w Zielonym. Jest to rower, na którym już jakieś tysiące kilometrów przejchałam, wiele serca w niego włożyłam, a on sporą dawką brudnego smaru mnie uraczył. Taki poligon doświadczalny, dzięki niemu zaczynam wiedzieć z czego rower tak dokładnie się składa i co zrobić, żeby jeździł lepiej. 

W międzyczasie, jakieś kilka lat temu w domu pojawił się jeszcze jeden rower. Mama kupiła sobie dwukołowca z dużym napisem Magnum na ramie. Rowerek podobnej, niskiej klasy co Zielony, tylko lżejszy. W sumie to chyba ja zrobiłam na nim więcej kilometrów niż właścicielka ;)

Po kilku ambitnych górskich trasach i maratonie przejechanych na sztywnym widelcu zaczęłam się rozglądać za nowym, porządnym rowerem, na którym ambitne górskie jeżdżenie będzie zdecydowanie większą przyjemnością. I tak się poskładało, że płynie do mnie z drugiej półkuli cudny Specjalista. Jak przypłynie, a będzie to pewnie za jakieś trzy tygodnie, to opowiem dokładnie skąd on się wziął... Doczekać już się nie mogę!

Miały być tury na Kasprowym, ale śnieg sobie poszedł. Był pomysł na kolejne zakończenie górskiej kariery Zielonego w Makowskim, a skończyło się na uroczym, krakowskim weekendzie. Wszystko dlatego, że czasem trzeba zostać w domu. Wartało skorzystać z okazji i poświęcić dłuższą chwilę Zielonemu. Młody, prężny i śliczny specjalista płynie sobie przez wielką kałużę, a Zielony w oczekiwaniu przygotowuje się do miejskiej emerytury. Należała się wymiana kasety z wolnobiegiem, więc pół napędu rozkręciłam, piastę przy okazji i przez przypadek też. Wiem już ile kulek jest w łożysku, ale przy odkręcaniu wolnobiegu poległam. No niestety nie dość, że nie posiadam klucza ku temu, to imadła też brak. Trzeba było wziąć koło pod pachę i zawędrować do miłego pana w serwisie, który te niezbędne narzędzia posiadał, a przy okazji trochę siły i to ustrojstwo odkręcił. Zanabyłam też tubkę smaru teflonowego i do tej pory zadaje sobie dwa pytania: dlaczego ten smar jest różowy? i dlaczego nigdy nie kupiłam sobie kremu do twarzy w takiej cenie, a smar do roweru i owszem? No więc po zgłębieniu konstrukcji piasty i złożeniu jej do kupy, nakręceniu nowego wolnobiegu i kasety, udało się skręcić koło w całość i to razem z resztą roweru. A! w międzyczasie zostały zamontowane dwa nowiutkie pedały, przedni blotnik, dzwonek na krnąbrnych pieszych łażących po ścieżkach rowerowych i nowe światełko, bo zgubiłam już trzecie w tym sezonie. Na koniec smarowanie, pompowanie, regulacja hamulca i przerzutek, no i cud-miód rowerek nie do poznania :) Jeszcze tylko trzeba testy w terenie zrobić czy aby na pewno koło jest dobrze zamontowane i miejska kariera stoi przed Zielonym otworem. No, w zasadzie to ją daaaaawno rozpoczął, ale teraz to już tylko i wyłącznie będzie czuł pod kołami krakowskie asfalty. Zwięczeniem całej metamorfozy będzie jeszcze nowe siodełko. Opon na razie nie zmieniam, może ewentulanie na wiosnę. 

Zielony to naprawdę fajny rower! :)

Małe uzupłenienie: Zielony jak nowy! Koło mi nie odpadło. Dlaczego ja wcześniej nie zrobiłam tego remontu? Nawet mi się przez przypadek udało zlikwidować luz w napędzie! Jestem z siebie dumna! ;) Jeszcze tylko poprawić smarowanie i regulacje tylnej przerzutki i będzie git!

Tak się złożyło, że w tym roku po raz pierwszy dostąpiłam zaszczytu egzaminowania na połówce i to ponoć jako pierwsza kobieta w historii SKPG. I tak w towarzystwie trzech już doświadczonych Szanownych Egzaminatorów, lekko zestresowana stawiłam się sobotnim rankiem na miejscu zbiórki. Do przepytania 14 kursantów - mało. Pierwszego dnia męczyliśmy w Makowskim - z Harbutowic, przez Koskową do Żarnówki. Trasa pod hasłem: 154 rodzaje mgły, deszczu i krzaków. A zdającym całekiem nieźle szło. Wieczorkiem najfajniejsza część połówki, czyli połówka, a raczej więcej niż kilka połówek ;) Niedzielny ranek przywitał nas przedzierającym się przez mgłę słoneczkiem, więc na Babią! (na którą w efekcie i tak nie dotarliśmy). Mogłoby się wydawać, że Babka to taki samograj przewodnicki, ale w odpowiedziach kursantów jakoś ciężko było znaleźć potwierdzenie tej teorii. Gwiazdorskich popisów nie stwierdzono, ale za to nowe schronisko na Markowych można było oglądnąć, na góry z wysokości w końcu popatrzyć i egzaminacyjnych bojów z panoramami wysłuchać. Nadszedł jednak czas podsumowania zmagań, takie ocenianie to wcale nie taka prosta sprawa, w efekcie 12 kursanckich duszyczek ma szanse walczyć o blachę dalej. 

Cóż, pierwsze koty za płoty. Muszę przyznać, że bycie w komisji egzamiancyjnej na egzaminie praktycznym to bardzo ciekawe doświadczenie. Stwierdzenie czy ktoś się na przewodnika nadaje lub nie wcale takie proste nie jest.

W połowie zeszłego tygodnia spadł pierwszy śnieg! Dużo śniegu! Foki od razu zaczęły się upominać o odrobinę wolności. Kilka dni monitoringu wszelkich dostępnych górskich kamer internetowych i prognoz pogody miało pomóc w podjęciu decyzji. Postanowione - w niedziele sezon skiturowy czas zacząć (choćby nie wiem co)! Po uroczym, sobotnim spotkaniu znakarzy w Rytrze nastapiło spontaniczne przemieszczenie na Niemcową i jakże miłe, długie, gitarzone posiady. Śnieg padał cały czas! Nie bardzo rano, a raczej koło południa foki zostały wypuszczone na wybieg. Warunki im wyżej tym cudniejsze, całkiem niezłego śniegu mnóstwo, miejscami nawet pół metra. Jesień z zimą totalnie wymieszana. Zestawienie rudego, zielonego i białego prezentuje się całkiem gustownie. Tak więc w nieustającym zachwycie rozpoczęło się foczenie na Rogacz i dalej w kierunku Prehyby. Takiej zimy w górach 18 października to ja jeszcze nie widziałam. Trasa trochę czasu zajęła, a jeszcze trzeba było się przemieścić na dół, co okazało się wcale nie takie łatwe. Im niżej tym bardziej lepko i coraz ciemniej. Zjazd nie należał niestety do najfajnieszych i był możliwy tylko dzięki cudem wrzuconemu do plecaka kawałkowi świeczki, który zapobiegł totalnemu przyklejeniu się do mokrego śniegu. Moment załadowania nart na plecy nadszedł dość wysoko i dalej pozostało już tylko drałowanie z buta do Szczawnicy. A że późno było, to kombinatorykę transportową do Krakowa trzeba było zastosować. 

Pierwsze foczenie w tym sezonie, jak najbardziej udane. Ciekawe ile ten śnieg poleży? Może Kasprowy za dwa tygodnie? :D A jak na razie to aspiryna, ciepła kołderka i zestaw zdjęć z zimowo-jesiennego lasu.

Tak niesamowicie zakręconego weekendu to dawno nie było. Zupełnie spontaniczny pomysł: jedziemy w Bieszczady! został zrealizowany, mimo że wszystko mówiło - bedzie lać! Nic to! Pragnienie zobaczenia czerwieniących się, bieszczadzkich buków było silniejsze i wzorem Oli został zastosowany meteorologiczny ateizm. Długa, piątkowa droga pod znakiem Mamma mia! i Wgórowych kliamtów zakończyła się na Końcu Świata, czyli w Łupkowie. Wszystko byłoby cudnie, bo miejsce klimatyczne, gdyby nie dziki tłum  zlokalizowany w chacie, poszłyśmy, więc spać do szopy na siano w towarzystwie białego koguta z rozregulowanym zegarem - piał całą noc. A! w ogóle wyjazd był z rodzaju babskich, co znaczenie miało duże :) Po drodze było jeszcze nocne zwiedzanie odbudowanej po pożarze cerkwi w Komańczy. Poranne picie herbaty w jakże malowniczym otoczeniu ciut się wydłużyło, ale w końcu udało się wyjechać i dotrzeć do Ustrzyków. Ruszyłyśmy na podbój Tarnicy, na Szerokim Wierchu nie było widać już nic, ale nie padoło! Na szczycie mleko totalne, więc panoramę na pół Ukrainy i Słowację trzeba było sobie wyobrazić, ale za to okazało się właśnie tam, że wylicytowałam cudowny rowerek (opowieść o tym w następnym odcinku ;) Resztki zdrowego rozsądku powstrzymały nas przed obaleniem wina z tej okazji. Dalej była już tylko mgła, wiatr i ciemności na Bukowym Berdzie oraz po raz kolejny skręcona noga. Stanęło na noclegu pod parkową wiatą i dobrze, bo potem była jeszcze burza, a tam sucho, ciepło i szeroki, równy stół ;) A do tego pyszne leczo i dwa kartony grzańca. Rano w strugach deszczu zeszłyśmy do Pszczelin, na Caryńską nie było szans. I tu Ania wykazała się wyjątkową skutecznością w lapaniu stopa - zatrzymała pierwsze auto, a trzeba zaznaczyć, że byłyśmy trzy z dużymi plecakami, mokre i ubłocone solidnie. Pierwszy raz widziałam coś takiego, a na stopa jeżdżę często ;)  Zapakowałyśmy się w autko i do Siekierezady, bo cóż innego można robić w taki deszcz, a potem na pysznego pstrąga i w kierunku domu z założeniem intensywnego krajoznawstwa. Tak więc, mimo że nam się nie chciało była cerkiew w Wisłoku Wielkim, kapliczka na Przełęczy Szklarskiej, kawa i gofry w Rymanowie-Zdroju, Główny Beskidzki dla zmotoryzowanych przez Wgórza Rymanowskie, szybki zachwyt iwonickim uzdrowiskiem i zachód słońca nad Cergową, potem już tylko szybciutki powrót. Podsumowując: pięknie było! O taką jesień chodziło! No, może gdyby nie padało...

No to już wiem, jak namalować szlak :) I wcale nie jest prosto zrobić to tak, żeby było sensownie i nikt przypadkiem się nie zgubił. W każdym razie polataliśmy trochę z pędzlem i puszką farby po deptaku w Krynicy i lesie też. Artystycznie wyżyć się można było - z dzieła możemy być dumni ;)

Gdzie się podziało górskie lato!? Lata już nie ma. Kiedy i jak zniknęło nie wiadomo. Jakieś takie niezauważone… Jesienne góry pustoszeją, każdy zamyka swój letni, górski świat w pudełku i chowa do kieszeni. Przy okazji robi remanent, co zostało zrealizowane, a co nie z wakacyjnych planów. Czując niedosyt letnich gór ma nadzieję na wrześniowo-październikowe szczytów zdobywanie. Robi się nostalgicznie, zimno, mgliście, deszczowo, ale między ten ponury wizerunek jesieni wciska się jeszcze słonecznie kolorowa buczyna, płowe trawy i rude borówczyska. Jesienna wolność wracania w nasze góry pojawia się na szlakach. Dalekie i wysokie wierzchołki kończą przyjmowanie letnich zdobywców zasnuwając się w niepogodzie i niedostępności. Kończy się też obowiązek realizacji wielkich wypraw. Teraz można się wybrać w te góry bliskie, wakacyjnie zapomniane, bo zbyt niewiele znaczące w galerii bogactwa górskiego świata. Po letnim zachwycie różnorodnością górskiej formy i różnorodnością formy górskiego działania można wreszcie spokojnie zadać pytanie o co tak naprawdę chodzi nam w górach i po raz kolejny na nie odpowiedzi nie znaleźć. I dobrze! Bo gdyby pojawił się choć zarys wyjaśnienia, to siła wyganiająca nieustannie w pagóry zanikłaby albo co najmniej mocno osłabła. A tak pragnienie szukania nie do końca sprecyzowanego, górskiego celu pcha coraz wyżej, dalej i trudniej, na różne sposoby.
Zapraszam na trzecie spotkanie z nową Gazetą Górską, może trochę nostalgiczne, na pewno historycznie zabarwione i, rzecz jasna, jesienne. Znów mam nadzieję i znów na to samo, że znajdziecie tutaj dla siebie kolejny, nowy kawałek ogromnego, górskiego świata.
Niech jesień nie uśpi Waszych gór!

Już trzeci wrześniowy, rewelacyjny weekend w Tatrach! Plan jesiennego ataku na te górki realizuje się całkiem intensywnie. Tym razem padło na szeroko rozumiane okolice Moka z pomysłem na wielkie zdobywanie. Zatem WHP w łapki i do dzieła! Dzień sobotni został poświęcony Mięguszowi. Od Czarnego Stawu w kierunku Przełęczy pod Chłopkiem, a dalej na prawo i do grani powyżej Hińczowej Przełęczy, potem nieudane niestety, ale dzielne próby dotarcia na wierzchołek oraz mądra decyzja odwrotu przez Hińczową pod Mnicha i do Moka. Miał być nocleg w dzikiej dziczy, ale stanęło na schroniskowej werandzie. Dzień niedzielny z braku starań rozpoczął się ciut późno i mimo oporu chęci został przeznaczony na zdobywanie Cubryny. Zatem znów pod Mnicha, pod ścianę i myślenie co i jak dalej. Opisy okazały się mało precyzyjne i wylądowaliśmy w terenie, nazwijmy to, trudnym - dwójkowo i straszliwie krucho z elementami wyjeżdżających trawek. Cóż za radość była wielka po dotarciu na grań. To, że nikt z nas nie poleciał i krzywdy sobie nie zrobił, to tylko i wyłącznie do kategorii cudu można zaliczyć. W każdym razie szczęśliwie Cubryna została zdobyta :) Pozostał tylko odwrót do Moka, znów przez Hińczową, kolacja i do domu. Aha, drogi do Morskiego Oka nie znoszę w dalszym ciągu, nawet po ciemku i z nowym asfaltem.

Wnioski z całej imprezy są takie, że kawałek liny i kask zawsze trzeba mieć ze sobą, bo inaczej to głupio można skończyć. Mądre to to nie było, ale jakie fajne :)

Przymiotników wyrażających zachwyt w słowniku języka polskiego nie starczy, aby opisać ten weekend w Tatrach! W piątek wieczór dotarliśmy na Łysą Polanę, gdzie w budynkach dawnego przejścia granicznego jest teraz super miejscówa noclegowa. Sobotnim, bladym rankiem szybkie przedostanie do Jaworzyny i w górę Jaworowej Doliny ze śniadaniem w Jaworowym Ogrodzie. W końcu Lodowa Przełęcz i wodoki na wszystko. Potem migiem na Lodową Kopę, a tam widoki na jeszcze więcj niż wszystko. W nagrodę był rosół z cyferkami. Dalej na dół do Lodowej Dolinki z lukiem zza winkla na Kotlinę Pięciu Stawów Spiskich. Spindranie na Czerwoną Ławkę i już tylko niekrótkie wędrowanie do Zbójnickiej Chaty w towarzystwe Jaworowych, sześciu kozic i różowego zachodu słońca. W schronisku miłe spotkanie i czasowe powiększenie ekipy, dwa piwa i szybka decyzja, że 14,50 euro za glebę to za dużo, a spanie pod chmurką jest fajne. Wszystkie ciuchy na się, a się do śpiwora-firanki i pod nrcetkę. Odziwo było ciepło! Tak, że prawie na wschód słońca zaspaliśmy. Po leniwym śniadaniu z widokiem na otoczenie Doliny Staroleśnej wymarsz na Rohatkę i ciągłe Gerlaha podziwianie. Potem Polski Grzebień w wystupem na Małą Wysoką i koniec graniowych przyjemności. Już tylko w dół do Doliny Białej Wody, która długa jest, nawet bardzo, za bardzo. Mimo swojej omszałej urody w środkowej części, stworzona to przemierzania na nogach nie jest. Kółko zamknęło się na Łysej Polanie, a Tatry zamknęły się w chmurach. Nieziemsko było!

Wrześniowy sezon tatrzański rozpoczęty! Choć widmo niewypału długo unosiło się nad pomysłem tego wyjazdu. Najpierw straszyły prognozy pogody, potem dziwaczny, piątkowy pobyt w Warszawie się przedłużył i na tyle mnie wykończył, że sobotni bardzo poranny wyjazd zmienił się w mocno popołudniowy. Jak dotarłam do Zakopca to się okazało, że na Palenicę nie jedzie już nic, więc trzeba było użyć uroku osobistego i przekonać kierowcę złapanego na stopa auta, że koniecznie musi mnie tam zawieść, chociaż po drodze mu nie było. Dzień zakończył szybki bieg do Piątki (1 h 10 min od Wodogrzmotów ;). A rano - Tatry po prostu! Sympatyczna traska na Szpiglasowy, dalej pod Mnicha ile puścilo i do Moka (drogi z Moka nie znoszę!). Wszystko to przy wybitnie zmiennej pogodzie i, jak zawsze, w dobrym towarzystwie. A wieczorem wizyta w moich uwielbianych, zakopiańskich progach :)

Po tym jak Zielony kilka razy, na środku ruchliwego skrzyżowania, w bardzo głośny sposób powiedział "mam za długi łańcuch", trzeba się było za temat wziąć. Tak więc rozkuwanie, skuwanie, mierzenie i zakładanie łańcucha opanowane. Zobaczymy, jak teraz będzie jeździć. Oby się przyjął bez wymieniania kolejnych elementów napędu.